L'administration

Maandagavond gaat de telefoon. Het is Mr. Bernard, de chauffeur van de schoolbus. Hoewel ik hem door zijn zware Creusoise accent maar moeilijk kan volgen, begrijp ik dat 'le car' morgen vanwege de sneeuw niet rijdt. Onbegrijpelijk, gezien het flinterdunne, waterige laagje dat er nu nog ligt en dat niks is in vergelijking met het dikke pak van vorige week, toen de bus gewoon dienst deed. Ik bedank hem vriendelijk voor het attente telefoontje, dat voorkomt dat ik morgenvroeg met zoonlief in de koude en nog donkere Creusense winterochtend voor niets wacht op het schooltransport. Ik vraag hem of hij alle ouders moet bellen, maar dit blijkt niet het geval. Hij informeert alleen ons - Hollandais - in de (juiste) veronderstelling dat wij niet naar de lokale radiozender 'France Bleu Creuse' luisteren.
De volgende ochtend breng ik Viggo naar school in Auzances en Manu naar school in Merinchal. Onze jongste brengt hier sinds dit jaar de ochtenden door. Kinderen mogen in Frankrijk met twee jaar naar de (Toute) Petite Section, voor de twee - tot vierjarigen, mits ze zindelijk zijn. In Merinchal is dit echter geen vereiste, en Manu is er van harte welkom. De juf bood zelfs aan te helpen met zindelijk worden, en stelde voor om hem luierloos de ochtend te laten doorbrengen. "Je zult dan alleen wat extra wasjes moeten draaien", lachtte ze. Manu gaat nu op gezette tijden met de andere hummels op de kaboutertoiletten, en heeft slechts een keer in zijn broek geplast. Thuis daarentegen gaat het wat moeizamer; van het potje wil hij niet zoveel weten. Meneer schroomt niet zijn behoefte te doen waar hij zich op dat moment bevindt, en dat is tot nu toe helaas niet op het potje.
Omdat ik Manu zelf naar school breng, kom ik voor het eerst in aanraking met andere moeders (en een enkele vader) en voer ik heuse 'schoolpleingesprekjes'. Een Franse moeder, die ik ontmoet heb op het kinderkerstfeest in Chard (en die me dagelijks twee keer kust, bij het brengen en drie uur later bij het ophalen) vertelt dat beslissingen over gezamenlijke aangelegenheden zoals de schoolbus worden genomen in Gueret, de hoofdstad van de Creuse. Als het daar flink sneeuwt, ligt het schooltransport in het gehele departement meteen plat, ook al sneeuwt het op andere plaatsen niet of minder. Ze vindt deze situatie 'bizarre', maar je doet er niks aan, voegt ze er aan toe. "C'est l'administration" - het is de ambtenarij - en ze kijkt me veelbetekenend aan.
Als ik 's middags in Auzances Viggo weer ophaal, kom ik toevallig Mr. Bernard tegen in de supermarkt. Hij vertelt dat de schoolbus de volgende dag gewoon weer rijdt. "Aha, dus in Gueret is de sneeuw verdwenen", zeg ik lachend, trots blijk gevend van mijn nieuw opgedane kennis rond het funtioneren van de schoolbus in geval van sneeuw. "Voila, c'est ca", antwoordt Mr. Bernard en hij voegt er mompelend aan toe: "C'est l'administration."
Ofwel: Het Franse overheidssysteem deugt niet, het is traag, bureaucratisch, inconsequent, en vele andere negatieve bijvoeglijk naamwoorden al dan niet in het kwadraat. Zeker is dat de Fransen zich hier net zo erg aan storen als wij. Maar ze lijken het te accepteren als een fait accompli waar ze weinig aan kunnen veranderen. Je kunt je er druk over maken, maar het helpt toch niks. Het is tenslotte 'l'administration'.
En verder? Vertoefden wij twee weken in Nederland, bij mijn ouders, tijdens kerst en oud&nieuw. We hebben onze paspoorten verlengd, de nodige inkopen gedaan, onze harten opgehaald aan vrienden en familie, naar het 'fuurferrek' gekeken (zoals Manu zegt), (te) veel gegeten en gedronken en lekker gerelaxed. Het was fijn er even uit te zijn, weg van ons Franse domeintje. Een andere omgeving, een ander uitzicht, andere gezichten. Even afstand van onze bezigheden en toekomstplannen. Een moment van herijking en bezinning. Zitten we op het goede spoor? Willen we nog steeds hetzelfde als we dachten dat we wilden toen we het huis kochten? We weten nu wat het leven in de Creuse te bieden heeft, wat het ons geeft en wat het ons (letterlijk en figuurlijk) kost, wat we nodig hebben om het leuk te hebben en te houden. Welke rolverdeling het beste werkt. Kennis en ervaring die we niet hadden bij aankoop van de boerderij. Want de juiste balans vinden - in onszelf, in ons gezin, in het vele werk en in relatie tot onze omgeving - ervaar ik als de grootste uitdaging in ons emigratieavontuur. Achteraf gezien zei ik een jaar geleden, in mijn comfortabele, Nederlandse (kantoor)bestaan, wel erg gemakkelijk dat we de vrijstaande schuur gaan verbouwen tot vakantieverblijf. Nu maken we concrete plannen voor deze verbouwing, en wordt pas echt duidelijk hoe veelomvattend het is. Niet onmogelijk, maar ook niet zomaar simsalabim voor elkaar.
Op de terugweg van Nederland naar Frankrijk gingen de kinderen steeds meer Frans spreken. Tijdens ons verblijf in Nederland glipte er af en toe een Frans woordje tussen ('Opa, mag ik de sucre?'), maar nu we met de auto weer op Franse bodem zijn, ruziet het tweetal alweer volledig in het Frans. 'Maman, Manu m'a frappe!' We kwamen aan in een door- en doorkoud huis (buiten was het 4,5 graden, binnen 6), maar tot mijn grote opluchting waren er geen sporen van ongedierte, en nadat we de kachels hadden aangestoken en we achter een bordje uit Nederland meegenomen Knorr erwtensoep zaten, voelden we ons alweer helemaal thuis.
Rob is inmiddels veel buitenshuis aan het werk en dat loopt erg goed. Logisch gevolg daarvan is dat de verbouwing van ons eigen huis nagenoeg stil ligt. Mijn werk is inmiddels gestopt; ik ben druk bezig met nieuwe activiteiten, maar daarover later meer. Binnenkort hopen we op de lange latten de besneeuwde toppen van de Puy de Dome te gaan verkennen. Een heel nieuw jaar ligt voor ons om onze plannen verder vorm te geven, met genoeg tijd en aandacht voor elkaar, en in een goede balans. En, niet te vergeten in goede harmonie met l'administration Francaise! Een prachtige uitdaging, toch? Wordt vervolgd!

Kerst met de nichtjes in Nederland.

Opnieuw cadeautjes, dit keer niet van Pere Noel maar van de Kerstman.

Nog meer familiaal samenzijn, met neef en nicht van Laurijsen kant.

Etentje met vrienden in Amsterdam.

Patatjes eten met de familie in de Efteling.

Rara....is dit de Creuse of Brabant?

Zoveel tractoren in de Creuse, en dan is Viggo's eerste ritje met een tractor toch in Nederland. Maar dan wel met oma!

Terug in Frankrijk, genietend van de sneeuw.

Oh ja, en ik ben nog een jaartje ouder geworden en kreeg een leuk HEMA keukenschort cadeau van mijn zus. De eerste in mijn leven. Op mijn 43ste moet ik er dan toch nog aan geloven. Maar zeg nu eerlijk: ben ik niet beeldig?

Pere Noel of toch maar Sinterklaas?

 

Aangezien wij Nederlandse televisie kunnen kijken, konden onze bloedjes de afgelopen weken gewoon het Sinterklaasjournaal consumeren. Zodoende waren wij op de hoogte van de emotionele perikelen rond Pietje Verliefd en zong onze vierjarige Viggo 'Mi chica es special', afgeluisterd van een hip zangertje in een ander kinderprogramma waar het Sinterklaasfestijn voor mijn gevoel 24/7 bezig was. Wij bleven heel hard roepen dat Sinterklaas niet in Frankrijk komt, maar de Goedheiligman blijkt zo diep in onze genen gebakken, dat we op het allerlaatste moment toch nog de supermarche inholden, deze dagen gevuld met stapels speelgoed en een gigantisch nep dierenpark, om cadeautjes te kopen voor 5 december en deze in de brievenbus te stoppen. 'Kijk jongens, Sint en Piet hebben nog iets opgestuurd voor jullie!'

In Frankrijk draait deze dagen alles om Pere Noel, die met zijn onzichtbare lutins (helpers) ook de huizen af gaat en cadeautjes achterlaat, mits de koters voldoende sage (lief) zijn geweest. Alleen...komt Pere Noel nu wel of niet door de schoorsteen? En is hij ook bereid om de weken voorafgaand al iets in het klaargezette schoentje te droppen? Er werden vragen op ons afgevuurd waar wij ons niet al te goed raad mee wisten. Er was een kinderkerstfeestje in ons eigen dorp, waarbij we vantevoren de Intermarche brochure hadden gekregen om cadeautjes uit te zoeken voor onze kinderen. Er was een kerstboom, daaronder de vooraf bestelde cadeautjes (een gift van de gemeente), de tafels sfeervol aangekleed. Er bleken nog meer kinderen te wonen dan ik dacht, hoewel het aantal volwassenen veruit in de meerderheid was. Deze deed zich te goed aan lekkere hapjes en glazen heerlijke nepchampagne die rijkelijk werden bijgevuld, waardoor mijn Frans met sprongen vooruit ging en we zodoende vrij soepeltjes kennismaakten met enkele voor ons nog onbekende dorpsbewoners.
Voorts waren we ook uitgenodigd voor een kerstfeest in het naburige Chard, waar Pere Noel volgens de uitnodiging in levende lijve zou verschijnen. Aldus geschiedde. Nadat de spelletjesmiddag voorbij was en de zelf meegebrachte cakes en taarten werden geserveerd in het helverlichte Salle des Fetes, werd er op de deur geklopt en daar was hij dan, Pere Noel lui-meme. Op zwarte werklaarzen, met een grote juten zak over de schouder. 'Volgens mij is die man verkleed', merkte Viggo op, een brede grijns op zijn gezicht, maar dat hebben we natuurlijk zo goed mogelijk uit zijn hoofd gepraat. De kinderen werden een voor een naar voren werden geroepen, en na een kus op de wang mochten ze een cadeautje meenemen. Geen verhaaltje, geen persoonlijk woordje, geen theater. Wat dat betreft is Sinterklaas toch leuker. De Kerstman was snel weer verdwenen, waarschijnlijk om de koeien te melken. Later meende ik hem te herkennen aan zijn rode, met drank doorlopen, grote neus. Hij stond aan de bar te kletsen met de organisatrice van de middag.
En er waren nog meer feestjes, want natuurlijk vierden we - al was het in ons eerste emigratiejaar bescheiden - de tweede verjaardag van Manu. Ook besloten we naar het - zoals we het zelf noemen - 'kasteel' te gaan, een chique woord voor een erg mooi maison de maitre met een torentje, aan de rand van Lioux les Monges. Hier woont sinds het voorjaar een enigszins excentriek, gepensioneerd journalistenstel uit Parijs. De twee verzorgen iedere eerste woensdag van de maand een etentje voor het hele dorp. De gastvrouw bereidt een eenvoudige pastaschotel, en verder brengt iedereen wat lekkers mee. Een ontzettend leuk initiatief, waar we met de kinderen naartoe zijn gegaan. Het wordt dan voor hen veel te laat, maar dit is iets waar we langzaam aan beginnen te wennen en wat al steeds normaler wordt.
Wat niet onvermeld mag blijven, is een avondlijk uitstapje met onze buren naar Landogne, een dorpje net over de grens met de Puy de Dome. Hier is een aantal sfeervol verlichte creches (kerststalletjes) te bewonderen, achter de ramen van de huizen, uit allerlei culturen. Een grote hoeveelheid Jozef's, Maria's en Kindekes, groot en klein, van verschillende materialen, prachtig gedecoreerd, uit alle hoeken van de wereld. In de straten hangen luidsprekers waar sfeervolle kerstmuziek uit komt. Een routebeschrijving ligt bij aankomst klaar en leidt de bezoekers door de straten langs de creches. Een aanrader voor degenen die hier wonen!
Op de terugweg moesten we van buurvrouw zeker even langs een volgens haar magnifique verlichte tuin. Met lichtjes in alle kleuren van de regenboog was daar een heel dierenpark te bewonderen, met Pere Noel en zijn arrenslee, alsmede een halve schuur ingericht als kerststal. Bijzonder, dat zeker, maar je moet er van houden.

Cadeau van de gemeente Lioux les Monges is binnen...check!

Manu twee jaar, hiep hiep hoera!

Heel veel kerststallen (creches) te bewonderen 'bij de mensen thuis' in Landogne, net over de grens met de Puy de Dome.

 

Een verlicht kerstpark in de tuin van Franse buren. 'Magnifique!'

De oude zoldervloer wordt verwijderd en meteen in stukken gezaagd; aanmaakhout voor de kachel.





 

Rob zaagt planken op maat om de hoogteverschillen in de zoldervloer uit te vullen.

Nieuwe ondervloer erin; hierop komt een nieuwe houten vloer.

Et voila!

 

We wensen iedereen warme en gezellige kerstdagen en

een gelukkig en gezond 2013!

 

Heimwee en sentiment in de Creuse

Manu twee jaar!
 

    Met Manu van 2,5 maand
     vonden we in februari 2010
     ons huis in de Creuse.

Op de dag af twee jaar geleden wandelden we met de familie in de zonnige, herfstige bossen van Knegsel (Br.). We waren samen vanwege de 68ste verjaardag van onze (schoon)moeder en oma. Ik liep nog ijverig mee, ondanks mijn zwangere buik van negen maanden en enkele weken (over tijd). 'Drink een half glaasje wijn, dan komt het morgen wel', adviseerde een tante, die ook op verjaardagsvisite kwam. Zo gezegd zo gedaan. En inderdaad, de volgende ochtend waren daar de eerste signalen dat het ging gebeuren. Ik bracht Viggo snel naar de creche, belde Rob en samen spoedden we ons naar het ziekenhuis waar zo'n twaalf uur later onze tweede, Manu, ter wereld kwam. Wat waren we blij met ons prachtige ventje. Waar we bij het kiezen van de naam Viggo nog geen rekening hielden met een nieuw bestaan in Frankrijk, deden we dat met de keuze voor de naam Manu wel. 'Manuu', zeggen de Fransen. Zelfs onze kleine Fransman Viggo heeft soms de neiging om mee te gaan met 'Manuu'. 'Manoe', houden wij stug vol.
Een kleine drie maanden na zijn geboorte vonden we het huis waar we nu wonen. En iets meer dan een jaar na zijn geboorte werd het huis van ons.
Vandaag regent het in de Creuse en het is waterig koud. Vanochtend viel er zelfs wat natte sneeuw. Mijn moeder is vandaag zeventig jaar geworden. Natuurlijk zijn er tekeningen opgestuurd. Natuurlijk is er een filmpje waarin we samen 'Lang zal ze leven' zingen via de digitale snelweg onderweg naar opa's computer. En gelukkig hebben we de beide verjaardagen afgelopen zomer al uitgebreid gevierd. Maar toch voelt het rot dat we vandaag niet even langs kunnen wippen.
En morgen....wordt Manu alweer twee jaar. Een flink mannetje, zelfstandig, die meestal zijn eigen plan trekt, af en toe flink driftig kan zijn, er vrolijk op los kwebbelt, een mengelmoesje van Nederlands, Frans en zijn eigen voor ons onbegrijpelijke taal. Normaal gesproken zou onze Vinex huiskamer dit weekend vol hebben gezeten met familie, buren en vrienden. Hier in Frankrijk moeten we het fenomeen verjaardag opnieuw uitvinden. Ik heb om te beginnen maar een appelcake gebakken, dan kan Manu trakteren bij de gastmoeder. Ik moet constateren dat zo'n eerste verjaardag 'in den verre' voor mij althans (Rob heeft er zoals de meeste mannen vermoed ik minder last van) toch een milde vorm van heimwee en sentiment oplevert. En dan werkt het sombere weer buiten niet mee.

Maar genoeg getreurd, want we hebben de afgelopen weken niet stil gezeten en ook nog enorm genoten van het vaak prachtige herfstweer. De schoolvakantie van Viggo grepen we aan voor een mooie wandeling in het vulkanische gebergte Massif Central. Helaas viel het met de wandelwagen nogal tegen, en besloten we met de auto door te rijden naar Mont Dore, een gezellig stadje aan de voet van de Puy de Sancy, met 1885 meter de hoogste bergtop van het Centraal Massief. Een relatief klein maar zeker voor kinderen prima skigebied, waar ook de Fransen zelf graag komen skieen, op maar ruim een uur rijden van ons huis.

Onderweg naar Mont Dore.

Het Centraal Massief.

 

 

Bergen, sneeuw en skiliften, op ruim een uur rijden!

Au revoir! We komen terug als de skiliften geopend zijn!


Onze tuin kleurde ook een beetje wit.



De buren heten ons welkom in Mas d'Epignoux met een etentje. Beetje laat na negen maanden maar eerder kwam het er niet van. Het is nu ook meteen een afscheidsetentje, aangezien onze naaste buren Marc en Francoise alweer naar Parijs zijn vertrokken om te 'overwinteren'.

 

 

Potjestraining! Grote broer moedigt aan.

De buren helpen met het kortwieken van de heggen.

En met het opstoken.

Mooie luchten aan het einde van de middag.

Vader en zoon.

De kortgewiekte heg.

Voor de mensen die volgend jaar langs willen komen: het toiletje is schoon hoor.

Dus wees welkom!