Camping of tentenkamp

We vertrekken naar de Spaanse Pyreneeën, terwijl we de Creuse dor en droog achterlaten als een Andalusisch landschap na weken aaneen hoge temperaturen en nauwelijks regen. Boer Didier die op ons land het graan oogst, vertelt dat het sinds 2003 niet zo erg is geweest. "C'est dur", mompelt hij, terwijl hij zijn driejarige zoon Theo (altijd gekleed in joggingpak, of het nu tien of dertig graden is) over het hek zet dat het weiland scheidt van onze tuin, om met onze kinderen te spelen. Hij zegt: "Er is geen gras dus de koeien eten het hooi dat bestemd is voor de winter, en koeien verkopen heeft ook geen zin want de prijzen zijn te laag."
We vertrekken iets na middernacht, omdat er de volgende dag storm voorspeld is in Roda de Isábena, plek van bestemming in de Spaanse provincie Huesca. We hopen in de ochtend te arriveren zodat de tent staat voor de regen begint. De hele dag zijn we bezig geweest met inpakken, als ware het een militaire operatie. Voor het eerst gaan we, sinds ons samenzijn van inmiddels negen jaar, kamperen met een eigen uitrusting (en dus niet, zoals we eerder deden, in een ingerichte safaritent). Dit is vooral mijn idee geweest en ik heb Rob met moeite kunnen overtuigen van de charmes van een kampeervakantie. Een mooi aanbod op Marktplaats van een vrijwel nieuwe tent met een bijna complete kampeeruitrusting zorgt ervoor dat Rob overstag gaat. Een zespersoons tunneltent, luchtbedden, pannetjes, potjes, een pottie pottie om te voorkomen dat we om zeven uur 's ochtends met de kinderen naar het toiletgebouw moeten om billen af te vegen. Ook een tafelmodel koelkast wordt de bus ingeschoven want niets zo erg, aldus Rob, dan een lauw biertje na een dag sjouwen door de bergen met dertig graden. Dat je die dingen - en dan twee keer zo groot - tegenwoordig gewoon kunt huren op een gemiddelde camping, weten we niet. Er blijken meer kampeertrends aan ons voorbij gegaan. Opvallend veel campinggasten checken meerdere keren op een dag de weer app en trekken snel naar een ander gebied als de app wat minder gunstig gestemd is. Een drama voor campingeigenaren, lijkt me. Een andere verschijnsel: We zagen meerdere gezinnen de dag voor vertrek hun grote tunneltent afbreken, om vervolgens twee kleine tentjes op te zetten, zodat ze de volgende dag bijtijds kunnen vertrekken. Regelmatig heb ik gedacht: Hoe deden mijn ouders dit? Wij gingen naar Frankrijk met een doorsnee auto zonder airco, met een koelbox met koelelementen (die wij geregeld moesten omruilen bij de receptie) of we trokken met weer en wind op de fiets door Nederland met drie kleine tentjes, slaapzakken en luchtbedden, een enkel gaspitje en twee pannetjes om te koken achterop de fiets in grote, bruine, canvas fietstassen met leren riempjes. Tentjes in bruin en oranje en met tentstokken want lichtgewicht bestond nog niet. Wat is er veel veranderd en wat zijn we wat dat betreft verwend geraakt.
Eenmaal aangekomen op de camping, sturen we de kinderen naar de speeltuin en gaan wij aan de slag met het grote gevaarte. Deze staat goed en wel als een flinke storm opzet die de camping in een groot modderparadijs verandert. In mum van tijd wordt ons zo goed als nieuwe, blauwe tenttapijt bruin van de modder en tijdens het opblazen van de luchtbedden stoten we een fles chemische troep om bestemd voor de pottie pottie waardoor de hele tent binnen mum van tijd ruikt naar het indringende goedje. Rob gaat douchen in het toiletgebouw en doet na afloop in geuren en kleuren verslag hoe de man naast hem voor de spiegel neushaartjes verwijderde, en hoe het ruikt als poeplucht zich vermengt met de damp van een warme douche en de geur van shampoo.
Als de kinderen 's avonds op hun luchtbedjes liggen te ronken, zie ik tot overmaat van ramp een muis in de tent. Jammer dat er geen muizen alert app bestaat, want dan had ik tenminste bijtijds een andere camping kunnen zoeken. Wat ik dan nog niet weet, is dat er een ware muizenplaag heerst op de camping. Iedereen heeft wel een muis in zijn tent gehad! We hebben meteen twee muizenklemmen gekocht, en in totaal zeker dertien muizen gevangen. Als we de tent na twee weken weer inpakken, ligt het om de (gelukkig afgesloten) slaapcabines bezaaid met muizenkeutels en de gedachte dat er op slechts enkele centimeters van mijn slapende hoofd muizen hebben gezeten, bezorgt me koude rillingen. Ons luchtbed loopt de eerste nacht leeg waardoor we geen oog dichtdoen en iedere avond voor het slapengaan moeten we deze opnieuw oppompen.
Ondanks alles genieten we van de Pyreneeën, authentieke dorpjes, van prachtige bergtochten en verbazen we ons over de vierjarige Manu en het ogenschijnlijk gemak waarmee hij ons bijhoudt. Mijn ouders en zus met gezin komen een paar dagen, en samen vieren we Rob's 46ste verjaardag. De jongens scheuren op hun fietsjes de camping over en met hun Nederlandse en Belgische vriendjes maken ze voorstellingen voor de ouders. Iedere avond spelen ze tot laat in het donker, met zaklantaarns om elkaar af te schrikken. Hoe leuk en spannend is dat!
Eenmaal terug in de Creuse, eind augustus, blijkt alles weer vertrouwd groen, en moeten we de zitmaaier eindelijk weer van stal halen. Bijzonder, het zelfherstellend vermogen van de natuur. De kinderen gaan na acht weken weer richting de schoolbanken en wij pakken onze werkzaamheden weer op. De kinderen namen dit jaar deel aan een regionaal zomerprogramma vol leuke activiteiten zoals zwemmen, wandklimmen en dansen, zodat wij deels door konden werken, maar desondanks is er veel achterstallig werk. Met de jaren hebben we het zoveel drukker gekregen, dat zelfs de moestuin er deze zomer bij ingeschoten is. Rob werkt zich een dag in het zweet om al het groen te snoeien en met de kinderen pluk ik een deel van de overvloedige appel- en perenoogst en maakte ik appelmoes en appel- en bramen cramble en cakes. Ook het werk in de immobilier trekt weer aan, de mailbox loopt vol en steeds vaker krijg ik telefoontjes van Fransen die hun huis willen verkopen en door de lokale notaris en verzekeringsagent naar mij verwezen zijn.
Toch kom ik moeizaam in mijn ritme. Ik krijg de ellende die de wereld lijkt te overspoelen niet uit mijn hoofd en hoewel ik niet alle discussies op internet wil volgen, blijkt het lastig me hieraan te onttrekken. Het beeld van de verdronken peuter gaat mijn voorstellingsvermogen te boven en blijft hardnekkig op mijn netvlies. De kracht van social media wordt duidelijk en de acties die op gang komen zijn hartverwarmend. Maar ik besef ook eens te meer hoeveel druk social media geven. Hoe ze de publieke opinie beïnvloeden, versterken, verharden. Hoe respect en begrip langzaam wegebben uit de samenleving. Hoe overspoeld je soms raakt door de oneindige verhalen, meningen, oproepen. Wil jij ook gastgezin zijn voor een vluchteling? Durf maar eens nee te zeggen. Ik verlang naar de tijd van telefoon en e-mail. Naar een echt gesprek in plaats van maximaal 120 tekens. Naar meer tijd, geduld, begrip.
Maar het overheersende gevoel is machteloosheid en verdriet bij zoveel menselijk lijden. Op internet zoek ik naar lokale initiatieven om een bijdrage te kunnen leveren, maar veel vind ik niet. Op de lokale radio hoor ik een vrouw uit Aubusson vertellen dat ze haar gites, die ze niet verhuurd krijgt, gratis beschikbaar stelt voor vluchtelingen. De gemeente betaalt de kosten voor energie en water. Ik bel het Rode Kruis in Auzances maar begrijp dat er geen speciale acties zijn voor vluchtelingen. Wel nemen ze alles in, van kleding tot speelgoed. De spullen worden verkocht en de opbrengst gaat naar de projecten van het Rode Kruis. Ik vraag de kinderen het speelgoed te selecteren waar ze niet meer mee spelen en leg uit waar we dit naartoe brengen en waarom, zonder het al te zwaar te maken. Viggo begrijpt het en gaat aan de slag, maar Manu stuur ik na vijf minuten met een smoesje weg omdat van hem niks weg mag. Andere spullen zetten we te koop op LeBonCoin, de Franse Marktplaats. De opbrengst zal gaan naar een initiatief voor vluchtelingen.
Van 2000 tot 2008 heb ik talloze vluchtelingen geïnterviewd voor het donateursmagazine van VluchtelingenWerk Nederland. Mensen uit voormalig Joegoslavië, uit Eritrea, Iran, en met de toen nog voor het grote publiek onbekende Somalische vluchteling Ayaan Hirsi Ali. Overal het algemeen waren het hoogopgeleide mensen, met goede toekomstperspectieven, als er in het land van herkomst geen oorlog of onderdrukking zou zijn geweest. Soms zie ik ze terug op internet en blijkt dat ze nu, jaren later, in Nederland rechter, vertaler en ontwerper geworden zijn. Een enorme aanwinst voor ons land.
Wij kiezen zelf voor een vakantie in een tent en een bestaan in een nieuw land. We vertrokken uit een vrij en democratisch land in de hoop op (nog meer) persoonlijke vrijheid. Wat een luxe! Vluchtelingen uit oorlogsgebieden en dictaturen hebben geen keuze; zij rennen voor hun leven en dat van hun kinderen. Zij hebben recht op een fatsoenlijke opvang en ik kan alleen maar hopen dat ze net zo goed terecht komen als de vluchtelingen die mij destijds zeer gastvrij en met een tafel vol lekkernijen ontvingen en die hun hun traumatische en pijnlijke ervaringen wilden delen. Deze mensen werken zonder uitzondering keihard om een goed leven op te bouwen, en zijn dankbaar voor de kansen die ze krijgen en die ze met beide handen aangrijpen.

Weekje Nederland.

Winkelen is saai en vermoeiend.......

Een dagje Tilburg met vriendinnen om te vieren dat we elkaar 25 jaar geleden ontmoetten tijdens de studie Journalistiek (in Tilburg).

Mijn ouders (73 en 72 jaar) op vliegveld Eindhoven, nadat ze 1500 kilometer aflegden van woonplaats Knegsel (Brabant) naar Rome. Op de fiets, met tent en kampeerspullen mee en met 40 graden Celsius. Een topprestatie. Gefeliciteerd en welkom thuis!

De bus voor het activiteitenprogramma waar Viggo en Manu deze zomer aan deelnamen.

Lekker eten bij Chez Tété in Saint Gervais d'Auvergne.

Kanovaren op Le Lac de Tazenat, een perfect rond, diep kratermeer, in Puy de Dome.

Bezoek uit Nederland en de kinderen meten hun fietskrachten met fietstalent Siebe.

Graan oogsten met boer Didier, en onze kinderen mochten mee.

Gevonden! Mijn oude kinderboeken, van de zolder gehaald voor Viggo zodat hij ook in het Nederlands kan leren lezen.

Een heerlijk dagje bij vrienden in het noorden van de Creuse.

Pizza bakken in de zelfgebouwde pizza oven.

Prachtige, avontuurlijke wandeling in en om vestingplaatsje Alquezar in het grootste en mooiste klovengebied van Europa aan de voet van de Spaanse Pyreneeën.

Feest! Rob viert zijn 46ste verjaardag op de Spaanse camping.

Wandelen in het Nationaal Park Ordesa y Monte Perdido.

Met de skilift in Cerler naar de top en wandelend naar beneden.

Camping life....

Kasteel van Benabarre.

Raften in de rivier Esera, in Campo.

Varkenspootjes besteld (alleen wisten we dat niet). Toch lastig als je de taal niet spreekt.

Slaapgebrek

Dorpsfeesten, kermissen, Fête de la musique, afscheidsfeestjes van school en clubjes, het jaarlijkse dorpsetentje... juni lijkt de drukste maand van het jaar. De kinderen moeten nog wel naar school, en zijn sowieso al toe aan vakantie, maar liggen door al deze activiteiten geregeld veel te laat op bed. Wij proberen hier nog een balans in te vinden door keuzes te maken, en soms op tijd weer te vertrekken, tot grote teleurstelling van onze kinderen én hun Franse vriendjes die hier weinig van lijken te begrijpen en nog uren doorspelen terwijl hun ouders het glas nog een keer vullen. 
Enerzijds is het enorm gezellig om je kinderen overal mee naartoe te sjouwen, waarbij ze tot laat in de avond in het donker van zandduinen afglijden en op de dansvloer rondspringen, maar meestal betalen we de volgende dag de prijs en zijn ze niet te genieten. Als ik mijn buurvrouw goed beluister, slapen Franse kinderen de volgende ochtend lekker uit. Waarom doen onze kinderen dat dan niet? Aan de andere kant is slaapgebrek onder kinderen een bekend probleem hier. In een verslag van een vergadering van het schoolbestuur las ik dat slaaptekort de schoolprestaties negatief beïnvloedt. Ik vraag me af of dit in Nederland ook een issue is, maar denk van niet.
Ook kenmerkend voor deze periode van het jaar zijn de vele Nederlanders die toestromen, veelal gezinnen met hele kleine kinderen, gepensioneerden met een camper of caravan en de mensen die hier een vakantiehuis hebben en voor enkele maanden neerstrijken. Het wemelt ieder jaar weer van de Nederlandse kentekens (en aanhangwagens vol bouwmaterialen) op de parkeerplaatsen en de verse melk in de supermarkt is altijd uitverkocht. Fransen drinken houdbare melk; Nederlanders prefereren verse melk. Cliché maar waar, en het valt meer op naarmate ik zelf langer in Frankrijk woon, Nederlanders zijn luidruchtig. "Hèhènk! Vraag even aan die man of hij het spul morgen al kan leveren, dan kunnen we overmorgen aan de slag!", roept een Nederlandse luidruchtig naar haar man die aan de andere kant van de plaatselijke Doe-het-zelver staat. De Franse medewerkster achter de balie glimlacht naar me. Ze is het gewend en kijkt er niet meer van op.
In de schoolbus zitten iedere dag minder kinderen. Vanochtend zaten alleen Viggo en Manu nog in de bus. De grotere kinderen die op het Collège zitten zijn al vrij, en sommige kinderen zijn al eerder met vakantie gegaan; dat is hier niet zo'n probleem. Viggo en Manu zijn allebei over naar de volgende klas. Viggo naar CE1 en Manu naar de grootste kleuterklas, de Grande Section. Maar dat is pas over twee maanden en tot die tijd liggen de schooltassen in een hoek van de keuken, is er eindelijk weer tijd om thuis verder te klussen en staan er leuke tripjes op het programma naar Nederland en Spanje. Een heerlijke tijd ligt voor de boeg. In september meld ik me weer en ik wens iedereen een mooie en lange zomer toe.

Le véritable voyage de découverte ne consiste pas à chercher de nouveaux paysages mais à avoir de nouveaux yeux. (Marcel Proust, À la recherche du temps perdu)

(De echte ontdekkingsreis gaat niet over het zoeken naar nieuwe landschappen, maar over het hebben van nieuwe ogen.)

 Met financiële steun van de Europese Unie heeft ons dorp Lioux les Monges een prachtige wandeling, een Balade Curieuse, ontwikkeld, in combinatie met een duik in de geschiedenis van het dorp. Een plattegrond in een mooi vormgegeven brochure (deels in het Engels!) leidt de wandelaar door ons dorp en de omringende bossen en weilanden met een uitleg over de historie van het dorp, de school, de kerk, boerderijen en het landschap. Voor meer informatie en de brochure klik hier.

Ik wandelde mee met Viggo en Manu.

Op de achtergrond ons mooie dorp Lioux les Monges.

La Comice Agricole d'Auzances. Een groot boerenfestijn dat iedere vijf jaar wordt gehouden, met een grote expositie, een koeienmarkt, een optocht, een kermis en een dansavond.

la fête des pères

Wat kunnen ze toch goed dichten, die Fransen!

Pannenlikker

In de tuin ontdekken we overal nieuw leven

In mijn pre-Rob, pre-moeder en pre-emigratie leven heb ik best veel gereisd, ook buiten Europa. Ik was (en ben) vooral dol op Afrika, en droomde van een leven op het Afrikaanse continent, maar besefte na verloop van tijd dat de verschillen met mijn roots, normen en waarden, te groot zijn om me er echt thuis te kunnen voelen.
Waar ik nooit bij stil heb gestaan is dat de culturele verschillen tussen Nederland en Frankrijk, maar ook Engeland en België en andere Nederland omringende landen, weliswaar veel subtieler en minder zichtbaar zijn, en toch veel groter zijn dan ik zou kunnen vermoeden. Op vakantie in Frankrijk gaan de ervaringen niet veel verder dan du pain, du vin et du Boursin, de mooie natuur, de vriendelijke bakker die iedere ochtend de croissantjes inpakt. Nu we in Frankrijk leven en werken, en dagelijks met de Fransen te maken hebben en de Franse manier van doen op alle niveaus, worstelen we met de verschillen. Wat kan wel, en wat niet, wat is op het randje en wanneer gaan we compleet de mist in?
"Je vous embrasse tous les quatres" ("Ik omhels jullie allevier"), zegt een Française uit het dorp als ik beloof dat Rob langskomt voor een klus in haar huis. "Eh ja, bedankt, en u ook een prettig weekend...", stamel ik, me niet goed raad wetend met zoveel hartelijkheid. Voor Fransen is taal veel meer dan een praktisch instrument om met elkaar te communiceren. De Franse taal is retorischer van aard; verve, pathos, emoties en eloquentie maken deel uit van de dagelijkse praktijk. Het Frans kent ook meer hiërarchie. De tegenstelling tussen Vous en tu is een duidelijk voorbeeld. Ik weet nog altijd niet op welk moment in de relatie ik zonder gefronste wenkbrauwen over kan stappen van 'U' naar 'je'. In ons dorp woont een leuke vrouw, leeftijdgenoot, en het klikt tussen ons. Ik zeg nog altijd 'U' tegen haar, ondanks dat dit voor mij heel vreemd aanvoelt en het afstand creëert. De omgangsvormen in Frankrijk zijn beleefder en formeler en veel minder direct dan wij Nederlanders gewend zijn. En vooral ook minder uitbundig. Vorig jaar deed ik mee aan een straattheatervoorstelling in het dorp. De repetities vielen soms samen met het WK voetbal en  Rob hield me per sms op de hoogte van de prestaties van het Nederlands elftal. Als Nederland weer had gescoord, deed ik samen met een andere Nederlandse regelmatig een klein rondedansje, heel bescheiden uiteraard, zonder de repetitie dramatisch te storen. "Les Hollandais excité", mompelde een Franse deelneemster en ze stak haar neus in de lucht. 
Wat mij nog altijd frappeert, is dat Fransen zo stroef in de omgang zijn. Laatst besloot ik dat er toch echt weer gesport moest worden en ik raapte alle moed bij elkaar om op maandagavond naar Zumba (een fitnessprogramma gebaseerd op Latijns-Amerikaanse dans) te gaan, in het Salle des fêtes in Auzances. Het was een mooie, warme avond, en alle deuren en ramen stonden wagenwijd open, de dames in strakke sportkleding stonden in groepjes bij elkaar de laatste roddels door te nemen. Tot ze mij zagen en alle blikken mijn kant op gingen. Je zag ze denken: Wie is dat dan? Een N.I.E.U.W.K.O.M.E.R? Ik wendde me tot de leraar op het houten podium, een jongeman met een wijde basketbalbroek aan en een petje op zijn hoofd, stelde me voor en vroeg of ik een lesje mee mocht doen. In plaats van me hartelijk welkom te heten, sprak hij aarzelend: "Eh, oui,  ça ne me dérange pas". Dit betekent: "Eh, ja, dat stoort me niet." Heel erg welkom voelde ik me daardoor niet, maar het werd nog erger toen hij het groepje dames bij zich riep, vertelde dat ik een lesje mee wilde doen, en vroeg of dit hen zou storen. Opnieuw nam hij het woord 'storen' in de mond, maar ik besef dat ik het misschien wat minder letterlijk moet nemen. Bijvoorbeeld door zijn woorden te vertalen met: "Vinden jullie dit oke?" Ik begreep eerlijk gezegd niet waarom de groep toestemming moest geven voor mijn deelname. Hoe dan ook, het was een hele opluchting dat de dames akkoord gingen, en mij niet onverrichter zake naar huis stuurden. Maar de lol was er eigenlijk al af, en bovendien vond ik de les nogal suf. Inmiddels heb ik ontdekt dat er op internet hele fijne fitnessprogramma's zijn. Besparing van tijd en geld en lekker in je eigen tijd sporten. Er is slechts een nadeel: Het helpt de integratie niet. 
Wat betreft de omgang voel ik me meer thuis bij de Engelsen, waar ik beroepsmatig veel mee te maken heb. Very pleased to meet you, zeggen ze standaard als we elkaar ontmoeten voor een huisbezichtiging. Ze praten doorgaans veel en makkelijk, en zeggen zonder uitzondering dat ze blij zijn met je hulp. Daar waar de Fransen afwachtend zijn en weinig tot niks zeggen, laat staan dat ze laten merken wat ze van het huis vinden, struinen de Engelsen zelfstandig door het huis en de tuin, onderwijl opgewonden kreten uitslaand hoe gorgeous de omgeving is, en hoe lovely de keuken. In het begin dacht ik na iedere bezichtiging van Engelsen dat ik een bod in the pocket had, maar ik kreeg al snel door dat ik deze positive vibes meestal met een korreltje zout moet nemen. Het is de Engelse beleefdheidscultuur waar ik intussen aardig aan gewend ben, sterker nog, ik doe er volop aan mee en gebruik in elke mail minimaal please, many thanks, maybe en would you be so kind, hoe overdreven dit voor mijn gevoel ook is. Britten kunnen slecht ‘nee’ zeggen. Als ze iets niet willen, blijven ze er omheen draaien. Ze hebben ook regelmatig mails ‘niet ontvangen’. In het begin stuurde ik er nog wel eens een mailtje achteraan; inmiddels weet ik dat dit een waste of time is.
Het makkelijkst is vanzelfsprekend de omgang met Nederlanders. Wat is het prettig om de finesses van de taal te kennen en je genuanceerd uit te kunnen drukken. Waar Engelsen en Fransen de directheid van de Nederlanders als storend of beledigend kunnen ervaren, vind ik het juist fijn als klanten duidelijk zijn. "Dit wordt 'm niet", zei een Nederlandse al meteen bij aankomst bij een huis. Heerlijk zo'n reactie, dan hoeven we ook geen tijd te verliezen. Als Nederlandse houd ik namelijk ook erg van efficiency. Volgens mijn Engelse collega's in de makelaardij willen Nederlanders altijd het onderste uit de kan, zowel bij verkoop als aankoop. Hoewel ik dit gedrag eerder bij de Fransen bespeur (die zijn echt onwrikbaar als het om de prijs gaat), kwam ik er recent achter dat een pannenlikker - hoe symbolisch - een typisch Nederlands voorwerp is. Ik kon er hier nergens een krijgen, en heb bezoek uit Nederland gevraagd er eentje mee te nemen. Engelse klanten van Rob begonnen er laatst over. Een broer van haar is getrouwd met een Nederlandse, en tijdens een bezoek aan de Nederlandse familie kwamen ze achter het bestaan van de pannenlikker. Ze hebben het bescheurd, zo grappig vonden ze deze kitchen tool.
Hoewel cultuurverschillen de afgelopen jaren regelmatig tot grote frustraties leidden, weten we ons steeds beter aan te passen, en kunnen we bepaalde gedragingen beter interpreteren. Sterker nog, onbewust verfransen en verengelsen we een beetje mee. Regelmatig ontvang ik handgeschreven papiertjes met de post, bijvoorbeeld een offerte of van een verkoper die de prijs van zijn huis wil verlagen. Steeds vaker krabbel ik zelf ook iets op papier om het vervolgens te posten, in plaats van het op de computer uit te tikken en het uit te printen (in geval een originele handtekening nodig is). Bij Engelsen vragen we nooit om koffie (want dan krijgen we oploskoffie), altijd thee, en bij de Fransen trouwens ook om te voorkomen dat we een door de magnetron opgewarmd bakkie krijgen. Ook maken we dankbaar gebruik van het gegeven dat stipt op tijd komen geen strikte noodzaak is. We overdrijven niet, maar een beetje speling maakt het leven een stuk relaxter.
De grote diversiteit aan mensen die ons levenspad kruisen is misschien nog wel het mooiste aspect van emigreren. Vaak is het aanvankelijk zakelijke contact zo gezellig dat we ook privé met elkaar omgaan. Rob heeft soms de luxe dat hij, als hij op een klus zit, 's middags aanschuift aan de dis. Tijdens de lunch bij Engelsen, waar hij enkele weken aan het werk was, liet Rob zich ontvallen dat hij houdt van het stevige Engelse ontbijt. De volgende dag stond het voor hem klaar: geurige worstjes, bonen met spek, gebakken eieren en toast. Afgelopen week mocht hij bij Nederlanders aanschuiven: bij temperaturen boven de dertig graden verhuisde de familie de eettafel naar de schaduw van de grote kastanjeboom achter de watermolen, pal aan een ruisende rivier, voor de nodige afkoeling. Het klinkt romantisch, en dat is het ook. 'Wie maakt mij wat', moet Rob gedacht hebben (en dat deed hij ook).

Snoeien, snoeien en nog meer snoeien. Gelukkig hebben we Manu.

Onze huisslang, gelukkig een ongevaarlijke soort.

La fête des mères!

Tenten challenge! Wie kan het snelst zijn (nieuwe) tent opzetten? Oefenen alvast voor de zomervakantie, met Arjan en Ellen.

And the winners are.....!

Poney rijden bij Ferme Equestre Margnot, in Saint Marc à Frongier.

Evenement met honden in Saint Gervais d'Auvergne. Blindengeleidehonden, drijfhonden, speurhonden, allerlei honden vertoonden hun kunsten.

Een geweldig evenement! Een tweeweekse circustraining in een echte circustent op de speelplaats van de basisschool in Auzances, met een daverend 3,5 uur durend optreden van de schoolkinderen.

Viggo koos voor jongleren, niet het meest eenvoudige onderdeel.

Enkele plaatjes tijdens een wandeling vlakbij huis.