De Creuse is reuze

woensdag 15 juli 2020

Mondkapjes met bloemetjes motief

Terugkijkend kan ik niet anders concluderen dan dat wij de lockdown goed hebben doorstaan. Eventjes helemaal nergens naartoe kunnen geeft ook een boel rust. En zeeën van tijd om een flinke slag te slaan in ons verbouwingsavontuur. Want een huis renoveren waar je ook woont, werkt, leert en speelt, is optimistisch gezegd een hele uitdaging. Maar als er verder toch niks te beleven is, en je nergens representatief hoeft te verschijnen, en de jongens niet schoon en al naar school hoeven, dan biedt zo'n periode ook kansen.

Bijvoorbeeld om een klus aan te pakken waar we al een tijdje tegenaan hikken. De lawaaierige en krakende vloer boven de keuken vervangen door een degelijke en goed geïsoleerde zandcement vloer. Viggo's oude slaapkamer, mijn huidige kantoor, verplaatsen we naar onze reeds gerenoveerde slaapkamer. In de woonkamer maken we bedden op voor de jongens, want de eerste verdieping en de zolder - waar de jongens slapen - zullen enkele dagen niet bereikbaar zijn. Onze slaapkamer grenst aan het dakterras en daar kunnen we met een lange ladder op komen.

Een pittige klus, maar natuurlijk ook heel gezellig met z'n allen in de woonkamer met de jongens in bed en wij op de bank, lekker voor de buis. Van de jongens mag het allemaal nog best wat langer duren. En dan door het pikkedonker onder de sterrenhemel met een zaklantaarn de ladder op om naar bed te gaan, een emmer op het dakterras voor de hoge nood.

Maar eerst moet alles eruit, de eikenhouten vloer die we in ere gaan herstellen, en daaronder de oude en door de muizen aangevreten glaswol isolatie met enkele restanten van de oude bewoners. Welkom terug in de tijd.

Ook het thuisonderwijs verloopt in het algemeen goed. We hanteren een consequent ritme en werken in de ochtend; zonder structuur zijn we verloren. Viggo doet zijn werk zelfstandig, mailt de gemaakte opdrachten door naar school en krijgt rechtstreeks feedback van de docenten. Manu droomt weg als ik niet naast hem blijf zitten en hem aanspoor. Aan sommige vakken, bijvoorbeeld (begrijpend) lezen, heeft hij een grondige hekel en door zijn compromisloze karakter valt het niet altijd mee hem door het werk heen te loodsen. "Jij snapt ook niet wat ik moet doen!!", roept hij dan.

Zo intensief met je kinderen bezig zijn, is eigenlijk een cadeautje en je leert ze echt beter kennen. Maar ik besef ook dat op deze afgelegen woonplek homeschool geen optie zou zijn. De school betekent voor onze jongens de belangrijkste plek voor hun sociale contacten, en die zouden we hen niet af willen nemen.

Fascinerend vind ik hoe verschillend mensen omgaan met het corona virus. In de supermarkt spreek ik een bekende (zonder mondkapje) die alle gezondheidsmaatregelen enorm overdreven vindt en het over 'een gewoon griepje' heeft. Tien meter verder bij de kaasafdeling praat ik met een kennis (met mondkapje) die verbaasd en zelfs verontwaardigd is over de hoeveelheid mensen die tegelijkertijd wordt toegelaten in de supermarkt. Ik hoor dat mensen die normaal in het stadje Aubusson boodschappen doen nu naar de Intermarché in Auzances gaan omdat ze daar niet hoeven te wachten om naar binnen te mogen. Op de parkeerplaats maakt iemand alle ingeslagen producten eerst één voor één schoon met hydroalcoholische gel alvorens ze op te bergen in de auto.

De weken vliegen voorbij, en voor we het weten is het 11 mei, en kondigt de president de eerste etappe aan van de déconfinement. Een paar dagen later mogen de jongens weer naar school. In eerste instantie lijkt het er op dat Manu alleen om de week of zelfs om de twee weken naar school mag, om de één meter afstand te kunnen garanderen. Maar al snel blijkt dat er uit zijn klas maar een handje vol kinderen terug naar school gaat, waardoor hij continu mag. Helaas zitten zijn beste vriendjes niet bij de groep terugkeerders en de teleurstelling bij Manu is groot.

Ook bij Viggo op het Collège gaan er maar heel weinig kinderen terug naar school. De conseiller principal d'éducation, die ons belt om te polsen hoe de situatie thuis is en of Viggo weer naar school komt, vertelt dat veel ouders bezorgd zijn dat hun kinderen het virus mee naar huis nemen. Andere ouders besluiten hun kinderen thuis te houden omdat het thuisonderwijs prima verloopt en het toch nog maar een korte tijd is tot de zomervakantie.

Als ik met de jongens aan het fietsen ben, stopt een moeder van een vriendje van Viggo met de auto midden op de weg om een praatje te maken. Haar twee zoontjes moeten van haar gewoon weer naar school, en ze begrijpt ook niet waarom veel mensen zo bezorgd zijn, juist omdat kinderen een verwaarloosbare rol spelen in de verspreiding van het virus. Ze denkt dat veel ouders ervoor kiezen hun kind thuis te laten omdat ze dan niet hoeven te werken en een beroep kunnen doen op een uitkering.

De eerste weken hebben Viggo en Manu de schoolbus voor zichzelf en er ontstaat een hechte band tussen onze kinderen en hun 'privé-chauffeur' die, nu hij niet onder tijdsdruk rijdt, een heel ontspannen en gezellige man blijkt te zijn. Hij houdt net zo van voetbal als de jongens en als de schoolvakantie begint en we afscheid nemen spreekt hij de hoop uit dat hij in het nieuwe schooljaar weer dezelfde route mag rijden.

Pas in juni komen er wat andere kinderen bij, en op de valreep besluit de Franse overheid tot grote verbazing en soms ook boosheid en irritatie van zowel sommige leerkrachten als ouders dat alle kinderen de laatste twee schoolweken alsnog verplicht naar school moeten.

Het is na maanden enkel en alleen e-mail contact vreemd om weer bezichtigingen te doen en in het begin vind ik het heel ongemakkelijk om geen handen te schudden. Mijn eerste bezichtiging na twee maanden is met een Frans gezin met drie kleine meisjes. Ze hebben alle drie een door oma gemaakt mondkapje op, van een stofje met bloemetjes motief. Zelf kies ik er voor om afstand te bewaren, want van een mondkapje krijg ik het ontzettend benauwd. De meeste klanten lijken ontspannen om te gaan met de nieuwe situatie en ik denk dat de mensen die bezorgd of bang zijn nu ook geen huizen gaan bezichtigen. De mens blijkt een flexibel wezen, en na een paar weken voelt het al als de normaalste zaak op de wereld om mensen op afstand te begroeten.

In eerste instantie heb ik alleen nog maar aanvragen van Franse klanten uit de regio, omdat niemand verder mag dan honderd kilometer van huis. Als die regel wordt opgeheven, moeten we echt vol aan de bak, zoveel aanvragen komen er binnen van mensen die tijdens de lockdown op internet naar geschikte huizen hebben gezocht. Dan mogen ook de Nederlanders en Belgen komen, en last but not least de overburen uit Engeland die sinds enkele dagen van de verplichte veertien dagen quarantaine verlost zijn. Op alle vlakken moet er een inhaalslag gemaakt worden: Huiseigenaren bellen om hun woning in de verkoop aan te bieden, mensen willen eindelijk die ene woning bezichtigen, en de notarissen zijn ook weer vol aan de bak waardoor lopende verkopen afgerond kunnen worden.

Gelukkig ervaar ik in mijn praktijk weinig negatieve gevolgen van het corona virus. Eén Engels echtpaar stelt de aankoop van een kleine vakantiewoning nog even uit totdat ze zeker weten dat ze er ook van kunnen gaan genieten. Een Iers-Amerikaans stel dat een fermette met een halve hectare grond koopt, is net na het uitbreken van het virus bezorgd over een eventuele prijsdaling van hun nieuwe Franse stulpje. Volgens de informatie die Leggett op dat moment heeft, hoeven ze zich daar geen zorgen over te maken. De plattelandsgebieden zullen juist meer in trek komen; mensen hebben 'opgesloten' gezeten in de grote steden en zoeken ruimte, een gevoel van vrijheid en veiligheid. En die trend lijkt zich door te zetten. Leggett Immobilier, met een aanbod van duizenden woningen door heel Frankrijk, waarvan het overgrote deel in de rurale gebieden, noteert een top aantal verkopen in mei en juni. Een herwaardering van het platteland, en het lijkt er op dat we ons niet hoeven te vervelen de komende tijd.

Tijdens de lockdown met de jongens de natuur in, veel anders is er niet te doen

En taartjes bakken!

Klusjes doen...

Thuiskapper...

Pannenkoeken bakken..........

Nieuw project: Renovatie eerste verdieping...nieuwe slaapkamer Manu, overloop en hal en trapopgangen

En dan vind je nog ergens een rol van het Franse behangetje

Gaten en kieren dichtmetselen

Electra aanleggen / aanpassen

Isolatiemateriaal

Plafond in de keuken van plastic voorzien om de keuken te beschermen tegen alle stof

Via de ladder en het dakterras naar onze slaapkamer

Jongens slapen tijdelijk in de woonkamer

Zandcement vloer leggen op eerste verdieping

Tijdelijke trap naar onze slaapkamer

En dan weer opbouwen

Dag dag lief Frans behangetje, we gaan je missen!

Gewapend met het verplichte mondkapje voor het eerst weer naar school na de lockdown

Zwembadverwarming in de maak

Boys and pizza

Dagje klimmen in de Puy de Dôme (Parc Ecureuil)

Het mag weer.....bezoek uit Nederland!

Fietsen en ijsjes eten met opa en oma

Op le Puy de Sancy (1886 m)

Luge d'été in le Mont Dore

dinsdag 31 maart 2020

Op corona vakantie

'Bonjour les parents et les enfants!' Het is maandagmorgen en ik print de mail uit die de juf van Manu in het weekend heeft gestuurd. Op het programma staan grammatica, rekenen, de continenten en oceanen en 'La véritable histoire de Tom', een speels leesboekje over piraterij in de achttiende eeuw dat Manu moet lezen om er vervolgens vragen over te beantwoorden.

Ik ruim de ontbijttafel af, zet de televisie met 'Goedemorgen Nederland' en het laatste corona nieuws uit en gooi nog een blok hout in de kachel. Na weken van zon en voorjaarstemperaturen is het weer afgelopen weekend ineens omgeslagen en is er zelfs een beetje sneeuw gevallen.

Viggo zet zijn laptop aan en bekijkt zijn programma voor vandaag. Er is een lief bericht van de juf Engels, die de hoop uitspreekt dat het iedereen goed gaat en dat het lukt op deze manier te werken. De sportlerares deelt een video voor thuis gymnastiek en vindt dat de kinderen voldoende moeten bewegen en niet te veel achter hun scherm moeten blijven.

Als de jongens aan het werk zijn, open ook ik mijn computer. Een mail van een Nederlands stel dat vlak vóór de lockdown een woning bezichtigd heeft. Er was reeds een afspraak gepland voor een tweede bezichtiging maar tegen die tijd zaten ze alweer in Nederland. Opgejaagd door het nieuws over de sluiting van de Franse grenzen hadden ze laat in de avond besloten hun spullen te pakken en terug te rijden. Ze hebben desondanks een bod op de woning gedaan en na een korte onderhandeling zijn beide partijen tot een akkoord gekomen.

De lokale notaris laat weten dat hij zijn medewerkers verplicht naar huis heeft gestuurd en dat hij ze niet van huis kan laten werken vanwege alle regelgeving rond veiligheid van gegevens. Hij doet wat hij kan, schrijft hij, maar waarschuwt voor vertragingen.

Nog maar vier weken geleden vertrokken we in de schoolvakantie blijmoedig twee dagen naar Lyon, voor de wedstrijd Olympique Lyon tegen Paris Saint Germain. In een volgepakt stadion zagen we hoe Parijs, met belangrijke spelers als Neymar et Mbappé, Lyon op de knieën dwong en een ronde verder kwam in de Coupe de France. Onze buren uitten hun bezorgdheid over ons tripje, maar zelf vonden we dat lichtelijk overdreven. Wie had op dat moment kunnen bedenken dat anderhalve week later het hele land op slot zou gaan.

De omschakeling, om maar even in voetbaltermen te blijven, kost moeite. Ik heb qua werk niet eerder zo'n drukke winter gehad in mijn ruim zesjarige carrière als agent immobilier, en tevreden mag ik constateren dat de Britten weer tot mijn vaste klantenkring horen. De Brexit is er eindelijk echt doorheen en gezien de grote vraag naar vastgoed is het duidelijk dat veel Britten voor het einde van het jaar, als er een definitief handelsakkoord moet liggen, de overstap naar 'het continent' willen maken. Ik sjees al maanden als een zotte door de Creuse, en heb recentelijk administratieve ondersteuning gekregen om het allemaal te kunnen bolwerken.

En nu moet ik dan ineens tot stilstand komen? Het kwartje wil niet onmiddellijk vallen. Aan de koffie, in het zaterdagse ochtendzonnetje op ons bankje voor het huis, overleggen Rob en ik over de situatie. Een Plan Van Aanpak moet er komen; papier en pen liggen in de aanslag. Er verschijnt een mailtje van een bevriend Nederlands gezin, met het idee de krachten te bundelen. Een Franse buurvrouw, die haar kleinzoon heeft meegenomen uit de stad, vraagt of ik kan helpen bij de Engelse lessen. We bedenken dat het leuk is om educatieve en sportieve uitstapjes te maken en er zo een leerzame en gezellige tijd van te maken. Rob is vlak voor de lockdown met Viggo's klas als begeleider meegegaan tijdens een dag skiën in de Puy de Dôme. Hij heeft de skileraar in zichzelf ontdekt en oppert om met een groepje kids te gaan skiën.

Ik zie steeds meer voordelen. Misschien is dit een goede gelegenheid om de teugels te laten vieren en wat meer tijd aan de kinderen te besteden. Ik heb de afgelopen jaren verschillende gezinnen ontmoet, Nederlands en Frans, die hun kinderen thuisonderwijs geven. Aanvankelijke vooroordelen hebben plaatsgemaakt voor nieuwsgierigheid en interesse en dit lijkt de uitgelezen kans om zelf te ervaren hoe het is.

Monsieur le president, Emmanuel Macron, is streng en gooit roet in het eten. Hij verklaart de oorlog aan het corona virus en gooit het land op slot. Niemand mag nog van huis, tenzij je echt niet van huis kunt werken, boodschappen moet doen of naar de dokter. Een beetje fysieke inspanning mag, maar niet langer dan een uur per dag en niet verder dan een kilometer van huis. Als je niet het formulier bij je hebt met daarop je naam, adres en reden van verplaatsing riskeer je een boete.

Niks gezamenlijke activiteiten met andere gezinnen.....het is dus wij vieren de komende tijd. En onze vijf kippen en de haan. Al snel worden de aanvankelijke twee weken verlengd met nog eens twee weken, en geldt de 'confinement' op dit moment tot Pasen.

Het thuisonderwijs komt met horten en stoten op gang, en het is zoeken naar de juiste verdeling van rollen en taken. Wat het lastig maakt, is dat ik zeker in het begin nog heel druk ben met allerlei lopende zaken. Daarbij stroomt de mailbox vol met berichten vanuit het hoofdkantoor alsmede van collega-agenten. Bezorgde mailtjes, met vragen hoe professioneel om te gaan met deze bizarre situatie, maar nog veel meer grappige filmpjes met de gebruikelijke Britse humor.

Als ik na een paar dagen constateer dat ik eerst een uur bezig ben om alle mails te scannen en te prioriteren, raak ik geïrriteerd. Gelukkig maakt de marketingdirecteur er een einde aan. Ze schrijft dat veel agenten hartstikke druk zijn met 'homeschooling' en dat het continu combineren van verschillende taken 'very stressful' is. Ze begrijpt de grappen wel. "Some light heartedness lifts the moods", schrijft ze, maar het moet wel redelijk blijven. Daarop opent de grootste grappenmaker onder de agenten een speciale Facebook groep, de 'Leggett Agent Virus Surival Group'.

Maar ik ben ook trots op de club waar ik voor werk. Razendsnel onderneemt de leiding actie om aan de wereld te laten zien dat we doorgaan met ons werk en krijgen we hulp om ondanks de restricties nieuwe huizen voor de verkoop aan te kunnen bieden. Want als deze wereldwijde gezondheidscrisis voorbij is, zeggen de analysten, zal de vraag naar huizen op het Franse platteland groot zijn. Veel mensen zullen de stad beu zijn, en bovendien ervaren hebben dat het mogelijk is op afstand te werken.

De dagen vullen zich heel makkelijk, zelfs tijdens een lockdown. We merken dat er naast het thuisonderwijs voor de jongens nog heel veel tijd overblijft voor andere dingen, en ik stel voor dat ze behalve voetballen en filmpjes kijken ook boeken gaan lezen. "EEN BOEK??", vraagt Viggo verontwaardigd, en hij kijkt erbij alsof hij zojuist een hap rotte spruitjes heeft genomen. Ik zie geen andere oplossing dan dreigen met minder schermtijd als ze niet lezen - en dan bedoel ik een boek en geen Donald Duck - en inmiddels komt Manu me iedere dag vertellen wat voor streken Dik Trom nu weer heeft uitgehaald.

De kippen leggen weer volop eieren en omdat er verder zo weinig vertier is, vind ik het leuk om lekker te koken en te bakken, zoals zelfgemaakte pizza en cake, en ik vrees dat mijn gewicht als grote verliezer uit deze strijd gaat komen.

Rob is verbaasd over de hippe en jonge mensen die ineens in de supermarkt rondlopen, zoals een goedgeklede man met een klein kind op de arm. Hij videobelt continu met zijn vrouw die thuisgebleven is en aanwijzingen geeft welke boodschappen ze wil hebben. We horen dat veel Fransen uit de grote steden vlak voor de lockdown naar hun familiehuis op het platteland zijn vertrokken.

Bijna dagelijks wandel ik één van mijn vaste rondes. Normaliter ben ik de enige, maar nu kom ik soms andere joggers of wandelaars tegen. Confinement 'vluchtelingen' uit de grote stad.

In eerste instantie neem ik het ingevuld papier mee, waar ik nu ook het tijdstip van vertrek moet invullen, maar als ik na twee weken nog geen gendarme heb gezien, laat ik het er maar bij zitten. Ik overschrijd de regels toch al, met mijn wandelingen die veel verder (de bossen) ingaan dan de voorgeschreven één kilometer.

We zijn ons er terdege van bewust hoe prettig we hier wonen, in vergelijking met mensen in de grote steden, en ik voel mee met de gezinnen die het op zestig vierkante meter met elkaar moeten volhouden. Gezien de beperkte culturele mogelijkheden gaan we toch al niet veel uit, dus in die zin verandert er voor ons niet zoveel. Wel missen we allevier sport op televisie en de jongens missen hun vriendjes.

Ik bel mijn buurvrouw die in de koude maanden in Parijs woont op zeventien hoog. Afgelopen herfst zijn we er een weekend geweest en ik vraag me af hoe het met haar is. Ze is er net even uit geweest om boodschappen te doen, voor zichzelf en voor haar moeder die dik in de negentig is en vlakbij in een ander flatgebouw woont. "Ik zet haar boodschappen in de keuken, en uit veiligheid is mijn moeder dan in een andere kamer. Ik kan haar niet eens een knuffel geven", vertelt buurvrouw. Ze mist haar huis in de Creuse en vooral de tuin. In Parijs heeft ze geen balkon en aangezien ze normaal veel naar het theater en musea gaat en afspreekt met vrienden, voelt ze zich nu erg opgesloten.

Ik besluit met het prachtige weer een paar foto's te maken in haar tuin, waar de tulpen aan de voet van de rozenstruik en de rode bloemen van de Japanse kweepeer in bloei staan. Ontroerd mailt ze terug: "Et je regardais l'herbe, les arbres en fleurs, et une vague de bonheur m'est montée au coeur et j'avais les larmes aux yeux!!!"

Het huiswerk voor vandaag zit er bijna op. Manu moet nog één oefening doen: Les compléments de phrase, met aanduidingen van tijd (wanneer), plaats (waar) en manier waarop (hoe). Vul in: 'De volgende vakantie zullen we doorbrengen in ...... '.

"Nergens natuurlijk, want dat kan nu niet!", zegt hij zelfverzekerd, en klapt zijn schrift dicht.

"Of wel! Naar China!"

We moeten lachen. Wel erg bijdehand.

"Nee, ik heb een beter idee!", roept-ie.

"We gaan op corona vakantie!"