Het 'witte huis'

Vandaag is gepubliceerd het april nummer van het online Emigreer Magazine met daarin ons emigratieverhaal '65 huizen onderweg naar Frankrijk'. Het beschrijft de ontmoeting tussen Rob en mij 6,5 jaar geleden, de hectische jaren die volgden, de zoektocht naar ons Franse droomhuis en uiteindelijk de verhuizing - vandaag een jaar geleden - naar het 'witte huis' in de Creuse. Kijk op www.emigreermagazine.nl.

 

Binnenkort weer een blog met actuele(re) zaken!

Champagne!

December 2011. We hebben zojuist de koopakte getekend. Twee maanden later verhuizen we naar de Creuse.

We hebben ons eerste jaar in de Creuse overleefd!

Driewerf Hoera!

Daar kwamen we dan, precies een jaar geleden, met een volgepropte aanhanger, in de met zon overgoten Creuse. De eerste maand in een gite, zodat Rob in ons huis de oude keuken kon slopen en de nieuwe installeren. Het was het begin van de schoolvakantie, waardoor Viggo nog twee weekjes respijt had van school. 12 maart was zijn eerste schooldag; deze datum staat in mijn geheugen gegrift. Achteraf gezien waren we totaal overdonderd. Het lag niet in de planning om al zo snel naar Frankrijk te vertrekken. Maar het leven laat zich niet plannen. Ons huis in Vleuten had slechts een bezichtiging nodig om nieuwe eigenaren te vinden - daar hadden we in deze economisch moeilijke tijden niet op gerekend - en vier maanden later moesten we er al uit. De bouwtekeningen voor de gites in de vrijstaande schuur borgen we op; voor plannenmakerij was geen tijd meer. Daarvoor in de plaats hingen we lange to do lijsten op de deur. Duizend en een dingen moesten geregeld worden, hoewel het in onze hoofden waarschijnlijk drukker was dan in de realiteit.
Een jaar in de Creuse; nog nooit ging een jaar zo snel voorbij. Voor mij het meest intensieve jaar in mijn leven, in heftigheid vergelijkbaar met het krijgen van een kind, in de zin van de shock die deze intense verandering met zich meebrengt. Het feit dat ieder detail van het leven verandert, met als toppunt de vreemde taal waarin je je nieuwe leven moet opbouwen. Emigreren doet een gigantisch beroep op je doorzettingsvermogen, aanpassingsvermogen, flexibiliteit, incasseringsvermogen en geduld. In Nederland was ik ook al ongeduldig en niet de meest flexibele, maar in de dagelijkse routine komt dat niet zo tot uiting. Hier werd ik meedogenloos geconfronteerd met mijn tekortkomingen. Vooral mijn (gebrek aan) geduld werd regelmatig op de proef gesteld en zorgde op z'n tijd voor wanhoop en boosheid.
Nog maar zeven jaar geleden leefde ik het leven van een vrijgezel, met een boeiende, internationale baan, een uitgebreid sociaal netwerk, ik deed wat ik wilde, reisde beroepsmatig en wanneer ik zin had. Emigreren? Ik dacht er geen seconde over na. Zes jaar geleden leerde ik Rob kennen. Ik trok bij hem in in Vleuten, we trouwden, kregen onze twee kinderen. Ik verhuurde mijn huis in Haarlem, dat ik later verkocht en veranderde in de tussentijd van baan. Na zo'n 65 Franse huizen bezichtigd te hebben, kochtten we eind 2011 ons huis in de Creuse, en verkochtten binnen twee weken ons huis in Vleuten. We verhuisden hiernaartoe en overleefden het eerste jaar. Nogal wat life events in zes jaar voor iemand die niet heel erg dol is op veranderingen.
Een jaar in de Creuse. Geen enkele baan of studie leerde me meer dan het afgelopen jaar. Het was intensief, vermoeiend, legde bij tijd en wijle en grote druk op onze relatie, maar ik beschouw het eerst en vooral als een groot en verrijkend avontuur. In veelomvattendheid met weinig te vergelijken en daarom niet in een blogje te vatten. Vandaar dat ik mijn verhaal over ons eerste jaar binnenkort wat uitgebreider ga opschrijven. Voor mezelf en voor de liefhebbers. Wordt vervolgd!

Verjaardag NL/FR

Les invitations d'anniversaire

Viggo werd vijf jaar en dat moest natuurlijk gevierd worden. Vijf jaar is een leeftijd waar een kinderfeestje bij hoort. Komt dat even goed uit, want er zijn genoeg klasgenootjes voor een leuk feestje, terwijl de gebruikelijke Hollandse verjaardagsvisite (familie, vrienden, buren) ver weg is. Het leek me een uitdaging, een Frans kinderfeestje organiseren, aangezien ik noch de kinderen uit Viggo's klas, noch de ouders ken. Dit laatste heeft vooral te maken met het feit dat ik 's ochtends niet verder kom dan het tuinhek om Viggo op de schoolbus te zetten. De ochtendjas over de pyama getrokken, daaroverheen een dikke winterjas, wollen sjaal en gehuld in Rob's zwarte werklaarzen, het haar in een coupe net wakker... al met al een charmant plaatje, en hoewel bijna onvoorstelbaar, hoop ik dan altijd maar dat Mr. Bernard, de schoolbuschauffeur, hier in de verlaten Creuse wel erger meemaakt. Maar ik wijk af. Wat ik wil zeggen is dat ik dus bijna nooit op het schoolplein kom, en alleen incidenteel andere ouders ontmoet. Best spannend dus om Viggo's klasgenootjes uit te nodigen voor een feestje, en wederom een horde die genomen moest worden. Maar onze redding bleek niet ver van ons vandaan te wonen, en heet Noemie. Ze is een klasgenootje van Viggo, en een aantal jaren geleden met haar ouders verhuisd van grote stad Lyon naar de Creuse. Net zo goed een emigratie, vinden haar ouders, die van mening zijn dat het niet meevalt aansluiting te vinden bij de Creusense bevolking. Noemie is een dag eerder jarig dan Viggo, en een gezamenlijk feestje lag voor de hand, bedachten haar ouders, en daar wilden wij ons graag in vinden. Dus enkele weken voor het festijn besloot ik er maar eens een mailtje aan te wagen, en in mijn beste Frans (Noemie's moeder is notabene lerares Frans) vroeg ik naar haar ideeen betreffende het kinderfeestje, de uitnodigingen, de invulling van de middag, de lekkernijen, en wat al niet meer. In Nederland had ik er nog niet mee te maken gehad, maar ik begreep wel uit de verhalen van anderen dat er nogal wat uit de hoge hoed getoverd moet worden om het de koters naar de zin te maken. Ik had de indruk dat het er hier soberder aan toe zou gaan, en dat idee beviel me prima. Noemie's moeder mailde terug, dat het inderdaad de hoogste tijd was om ons bezig te gaan houden met de voorbereidingen. Het leek haar praktischer om de festiviteiten te bespreken onder het genot van een etentje, en zodoende zaten we op een winterse zaterdagmiddag in een gehucht onder de rook van Auzances aan de Boeuf Bourguignon. De klas van Viggo telt zeven jongens en zes meisjes, en we besloten de hele klas uit te nodigen, omdat we het zielig vonden als er maar een paar kinderen niet uitgenodigd zouden worden. Onze ideeen over de invulling van de middag bleken overeen te komen; alleen over de uitnodigingen deed een petit cultuurverschil zich voor. Enthousiast stelde ik voor een uitnodiging te maken van een foto waar Viggo en Noemie lief samen aan het spelen zijn. Op internet kun je eenvoudig zo'n kaart maken, niet al te duur. Noemie's moeder oordeelde echter dat dit niet nodig was, aangezien de kinderen Viggo en Noemie al kennen. Tsja, op zoveel Franse logica had ik natuurlijk geen antwoord. We spraken af zelf uitnodigingen te maken, Viggo voor de jongens en Noemie voor de meisjes. Om de winter fijn en creatief door te komen, had ik de afgelopen maanden wc-rolletjes bewaard, om mee te knutselen. Dat het ooit nog zo ver met mij zou komen, had ik zelf (ook) nooit gedacht, maar het leven kan raar lopen. Voor je het weet, woon je op een godverlaten plek en spaar je wc-rolletjes. Met Rob besprak ik het het idee om met dit kartonnen knutselmateriaal een creatieve uitnodiging te maken, misschien toch mijn Hollandse inslag, maar een uitnodiging voor een kinderfeestje mag best een beetje origineel zijn. Rob ging enthousiast aan het googelen ('creatief met wc-rolletjes') en ging bevlogen aan de slag toen hij afbeeldingen tegenkwam van kleurrijke miniatuur autootjes. Uiteindelijk bleek het enorm veel werk te zijn, maar onze geldingsdrang bleek grenzeloos, het resultaat was verbluffend en we constateerden tevree dat we die Fransen wel eens een poepie zouden laten ruiken. Het feestje zelf was een succes te noemen, ondanks de toch wat matige opkomst van drie meisjes en twee jongens. We hebben het spijkerpoepen en koekhappen geintroduceerd in de Creuse, de meisjes waren verkleed als prinses, de kleine Thom had voor de gelegenheid zijn spidermanpak aangetrokken, Antoine, een enigszins corpulent ventje met dikke brillenglazen kwam als zichzelf, en ook Viggo had geen zin zich in zijn piratenpak te hullen, ondanks het feit dat onze burgemeester in hoogst eigen persoon achter haar naaimachine was gekropen om het kapotte pak voor deze belangrijke gelegenheid te herstellen. Na alle spelletjes, cadeautjes en verjaardagstaart kwamen de ouders het grut op tijd weer ophalen en keken we terug op een leuk Frans Nederlands verjaardagsfeestje. Alsof we niks anders te doen hebben, beraden we ons alvast op de uitnodigingen voor volgend jaar.

 

Creatief met wc-rolletjes.

Bijna te leuk om weg te geven!

De jarige job'jes, in afwachting van de verjaardagsvisite.

 

Spijkerpoepen, ook de Fransoosjes kunnen het.

En......souffler souffler souffler!

Rob tekende voor de verjaardagstaart.

Het cadeau voor Viggo's vijfde verjaardag stond buiten in de sneeuw te wachten.

 

En we ontdekten, eindelijk, de Mont Dore en de Super Besse, heerlijk skieen op dik een uur rijden van ons huis. Quel luxe.

 

 

Tekstbureau

De kop van het nieuwe jaar is er af. Man is buitenshuis aan het werk, de kinderen zijn naar school, de dagen lengen alweer een beetje, en oh ja, onze koningin (ja, nog steeds de onze!) is vandaag jarig en stapt na 33 jaar op.
Tijd om aan het werk te gaan!
Met trots presenteer ik mijn website - www.mariskasmolders.nl - waarin ik mijn diensten aanbied als journalist en tekstschrijver. Schrijven is mijn passie, en dus heb ik besloten mijn vak, dat ik in Nederland ruim vijftien jaar in verschillende hoedanigheden heb uitgeoefend, nieuw leven in te blazen. Geïnspireerd door de rustieke omgeving van het Franse platteland, en uitgerust met alle moderne communicatiemiddelen. Het liefst werk ik voor verschillende opdrachtgevers en schrijf ik over uiteenlopende onderwerpen, waarbij ik door de jaren heen op een aantal gebieden expertise heb ontwikkeld. De afgelopen jaren zijn daar vanzelfsprekend een grote belangstelling voor Frankrijk en het fenomeen emigreren bij gekomen. Meer weten? Neem een kijkje op mijn website en wie weet à bientôt!

 




 

L'administration

Maandagavond gaat de telefoon. Het is Mr. Bernard, de chauffeur van de schoolbus. Hoewel ik hem door zijn zware Creusoise accent maar moeilijk kan volgen, begrijp ik dat 'le car' morgen vanwege de sneeuw niet rijdt. Onbegrijpelijk, gezien het flinterdunne, waterige laagje dat er nu nog ligt en dat niks is in vergelijking met het dikke pak van vorige week, toen de bus gewoon dienst deed. Ik bedank hem vriendelijk voor het attente telefoontje, dat voorkomt dat ik morgenvroeg met zoonlief in de koude en nog donkere Creusense winterochtend voor niets wacht op het schooltransport. Ik vraag hem of hij alle ouders moet bellen, maar dit blijkt niet het geval. Hij informeert alleen ons - Hollandais - in de (juiste) veronderstelling dat wij niet naar de lokale radiozender 'France Bleu Creuse' luisteren.
De volgende ochtend breng ik Viggo naar school in Auzances en Manu naar school in Merinchal. Onze jongste brengt hier sinds dit jaar de ochtenden door. Kinderen mogen in Frankrijk met twee jaar naar de (Toute) Petite Section, voor de twee - tot vierjarigen, mits ze zindelijk zijn. In Merinchal is dit echter geen vereiste, en Manu is er van harte welkom. De juf bood zelfs aan te helpen met zindelijk worden, en stelde voor om hem luierloos de ochtend te laten doorbrengen. "Je zult dan alleen wat extra wasjes moeten draaien", lachtte ze. Manu gaat nu op gezette tijden met de andere hummels op de kaboutertoiletten, en heeft slechts een keer in zijn broek geplast. Thuis daarentegen gaat het wat moeizamer; van het potje wil hij niet zoveel weten. Meneer schroomt niet zijn behoefte te doen waar hij zich op dat moment bevindt, en dat is tot nu toe helaas niet op het potje.
Omdat ik Manu zelf naar school breng, kom ik voor het eerst in aanraking met andere moeders (en een enkele vader) en voer ik heuse 'schoolpleingesprekjes'. Een Franse moeder, die ik ontmoet heb op het kinderkerstfeest in Chard (en die me dagelijks twee keer kust, bij het brengen en drie uur later bij het ophalen) vertelt dat beslissingen over gezamenlijke aangelegenheden zoals de schoolbus worden genomen in Gueret, de hoofdstad van de Creuse. Als het daar flink sneeuwt, ligt het schooltransport in het gehele departement meteen plat, ook al sneeuwt het op andere plaatsen niet of minder. Ze vindt deze situatie 'bizarre', maar je doet er niks aan, voegt ze er aan toe. "C'est l'administration" - het is de ambtenarij - en ze kijkt me veelbetekenend aan.
Als ik 's middags in Auzances Viggo weer ophaal, kom ik toevallig Mr. Bernard tegen in de supermarkt. Hij vertelt dat de schoolbus de volgende dag gewoon weer rijdt. "Aha, dus in Gueret is de sneeuw verdwenen", zeg ik lachend, trots blijk gevend van mijn nieuw opgedane kennis rond het funtioneren van de schoolbus in geval van sneeuw. "Voila, c'est ca", antwoordt Mr. Bernard en hij voegt er mompelend aan toe: "C'est l'administration."
Ofwel: Het Franse overheidssysteem deugt niet, het is traag, bureaucratisch, inconsequent, en vele andere negatieve bijvoeglijk naamwoorden al dan niet in het kwadraat. Zeker is dat de Fransen zich hier net zo erg aan storen als wij. Maar ze lijken het te accepteren als een fait accompli waar ze weinig aan kunnen veranderen. Je kunt je er druk over maken, maar het helpt toch niks. Het is tenslotte 'l'administration'.
En verder? Vertoefden wij twee weken in Nederland, bij mijn ouders, tijdens kerst en oud&nieuw. We hebben onze paspoorten verlengd, de nodige inkopen gedaan, onze harten opgehaald aan vrienden en familie, naar het 'fuurferrek' gekeken (zoals Manu zegt), (te) veel gegeten en gedronken en lekker gerelaxed. Het was fijn er even uit te zijn, weg van ons Franse domeintje. Een andere omgeving, een ander uitzicht, andere gezichten. Even afstand van onze bezigheden en toekomstplannen. Een moment van herijking en bezinning. Zitten we op het goede spoor? Willen we nog steeds hetzelfde als we dachten dat we wilden toen we het huis kochten? We weten nu wat het leven in de Creuse te bieden heeft, wat het ons geeft en wat het ons (letterlijk en figuurlijk) kost, wat we nodig hebben om het leuk te hebben en te houden. Welke rolverdeling het beste werkt. Kennis en ervaring die we niet hadden bij aankoop van de boerderij. Want de juiste balans vinden - in onszelf, in ons gezin, in het vele werk en in relatie tot onze omgeving - ervaar ik als de grootste uitdaging in ons emigratieavontuur. Achteraf gezien zei ik een jaar geleden, in mijn comfortabele, Nederlandse (kantoor)bestaan, wel erg gemakkelijk dat we de vrijstaande schuur gaan verbouwen tot vakantieverblijf. Nu maken we concrete plannen voor deze verbouwing, en wordt pas echt duidelijk hoe veelomvattend het is. Niet onmogelijk, maar ook niet zomaar simsalabim voor elkaar.
Op de terugweg van Nederland naar Frankrijk gingen de kinderen steeds meer Frans spreken. Tijdens ons verblijf in Nederland glipte er af en toe een Frans woordje tussen ('Opa, mag ik de sucre?'), maar nu we met de auto weer op Franse bodem zijn, ruziet het tweetal alweer volledig in het Frans. 'Maman, Manu m'a frappe!' We kwamen aan in een door- en doorkoud huis (buiten was het 4,5 graden, binnen 6), maar tot mijn grote opluchting waren er geen sporen van ongedierte, en nadat we de kachels hadden aangestoken en we achter een bordje uit Nederland meegenomen Knorr erwtensoep zaten, voelden we ons alweer helemaal thuis.
Rob is inmiddels veel buitenshuis aan het werk en dat loopt erg goed. Logisch gevolg daarvan is dat de verbouwing van ons eigen huis nagenoeg stil ligt. Mijn werk is inmiddels gestopt; ik ben druk bezig met nieuwe activiteiten, maar daarover later meer. Binnenkort hopen we op de lange latten de besneeuwde toppen van de Puy de Dome te gaan verkennen. Een heel nieuw jaar ligt voor ons om onze plannen verder vorm te geven, met genoeg tijd en aandacht voor elkaar, en in een goede balans. En, niet te vergeten in goede harmonie met l'administration Francaise! Een prachtige uitdaging, toch? Wordt vervolgd!

Kerst met de nichtjes in Nederland.

Opnieuw cadeautjes, dit keer niet van Pere Noel maar van de Kerstman.

Nog meer familiaal samenzijn, met neef en nicht van Laurijsen kant.

Etentje met vrienden in Amsterdam.

Patatjes eten met de familie in de Efteling.

Rara....is dit de Creuse of Brabant?

Zoveel tractoren in de Creuse, en dan is Viggo's eerste ritje met een tractor toch in Nederland. Maar dan wel met oma!

Terug in Frankrijk, genietend van de sneeuw.

Oh ja, en ik ben nog een jaartje ouder geworden en kreeg een leuk HEMA keukenschort cadeau van mijn zus. De eerste in mijn leven. Op mijn 43ste moet ik er dan toch nog aan geloven. Maar zeg nu eerlijk: ben ik niet beeldig?

Pere Noel of toch maar Sinterklaas?

 

Aangezien wij Nederlandse televisie kunnen kijken, konden onze bloedjes de afgelopen weken gewoon het Sinterklaasjournaal consumeren. Zodoende waren wij op de hoogte van de emotionele perikelen rond Pietje Verliefd en zong onze vierjarige Viggo 'Mi chica es special', afgeluisterd van een hip zangertje in een ander kinderprogramma waar het Sinterklaasfestijn voor mijn gevoel 24/7 bezig was. Wij bleven heel hard roepen dat Sinterklaas niet in Frankrijk komt, maar de Goedheiligman blijkt zo diep in onze genen gebakken, dat we op het allerlaatste moment toch nog de supermarche inholden, deze dagen gevuld met stapels speelgoed en een gigantisch nep dierenpark, om cadeautjes te kopen voor 5 december en deze in de brievenbus te stoppen. 'Kijk jongens, Sint en Piet hebben nog iets opgestuurd voor jullie!'

In Frankrijk draait deze dagen alles om Pere Noel, die met zijn onzichtbare lutins (helpers) ook de huizen af gaat en cadeautjes achterlaat, mits de koters voldoende sage (lief) zijn geweest. Alleen...komt Pere Noel nu wel of niet door de schoorsteen? En is hij ook bereid om de weken voorafgaand al iets in het klaargezette schoentje te droppen? Er werden vragen op ons afgevuurd waar wij ons niet al te goed raad mee wisten. Er was een kinderkerstfeestje in ons eigen dorp, waarbij we vantevoren de Intermarche brochure hadden gekregen om cadeautjes uit te zoeken voor onze kinderen. Er was een kerstboom, daaronder de vooraf bestelde cadeautjes (een gift van de gemeente), de tafels sfeervol aangekleed. Er bleken nog meer kinderen te wonen dan ik dacht, hoewel het aantal volwassenen veruit in de meerderheid was. Deze deed zich te goed aan lekkere hapjes en glazen heerlijke nepchampagne die rijkelijk werden bijgevuld, waardoor mijn Frans met sprongen vooruit ging en we zodoende vrij soepeltjes kennismaakten met enkele voor ons nog onbekende dorpsbewoners.
Voorts waren we ook uitgenodigd voor een kerstfeest in het naburige Chard, waar Pere Noel volgens de uitnodiging in levende lijve zou verschijnen. Aldus geschiedde. Nadat de spelletjesmiddag voorbij was en de zelf meegebrachte cakes en taarten werden geserveerd in het helverlichte Salle des Fetes, werd er op de deur geklopt en daar was hij dan, Pere Noel lui-meme. Op zwarte werklaarzen, met een grote juten zak over de schouder. 'Volgens mij is die man verkleed', merkte Viggo op, een brede grijns op zijn gezicht, maar dat hebben we natuurlijk zo goed mogelijk uit zijn hoofd gepraat. De kinderen werden een voor een naar voren werden geroepen, en na een kus op de wang mochten ze een cadeautje meenemen. Geen verhaaltje, geen persoonlijk woordje, geen theater. Wat dat betreft is Sinterklaas toch leuker. De Kerstman was snel weer verdwenen, waarschijnlijk om de koeien te melken. Later meende ik hem te herkennen aan zijn rode, met drank doorlopen, grote neus. Hij stond aan de bar te kletsen met de organisatrice van de middag.
En er waren nog meer feestjes, want natuurlijk vierden we - al was het in ons eerste emigratiejaar bescheiden - de tweede verjaardag van Manu. Ook besloten we naar het - zoals we het zelf noemen - 'kasteel' te gaan, een chique woord voor een erg mooi maison de maitre met een torentje, aan de rand van Lioux les Monges. Hier woont sinds het voorjaar een enigszins excentriek, gepensioneerd journalistenstel uit Parijs. De twee verzorgen iedere eerste woensdag van de maand een etentje voor het hele dorp. De gastvrouw bereidt een eenvoudige pastaschotel, en verder brengt iedereen wat lekkers mee. Een ontzettend leuk initiatief, waar we met de kinderen naartoe zijn gegaan. Het wordt dan voor hen veel te laat, maar dit is iets waar we langzaam aan beginnen te wennen en wat al steeds normaler wordt.
Wat niet onvermeld mag blijven, is een avondlijk uitstapje met onze buren naar Landogne, een dorpje net over de grens met de Puy de Dome. Hier is een aantal sfeervol verlichte creches (kerststalletjes) te bewonderen, achter de ramen van de huizen, uit allerlei culturen. Een grote hoeveelheid Jozef's, Maria's en Kindekes, groot en klein, van verschillende materialen, prachtig gedecoreerd, uit alle hoeken van de wereld. In de straten hangen luidsprekers waar sfeervolle kerstmuziek uit komt. Een routebeschrijving ligt bij aankomst klaar en leidt de bezoekers door de straten langs de creches. Een aanrader voor degenen die hier wonen!
Op de terugweg moesten we van buurvrouw zeker even langs een volgens haar magnifique verlichte tuin. Met lichtjes in alle kleuren van de regenboog was daar een heel dierenpark te bewonderen, met Pere Noel en zijn arrenslee, alsmede een halve schuur ingericht als kerststal. Bijzonder, dat zeker, maar je moet er van houden.

Cadeau van de gemeente Lioux les Monges is binnen...check!

Manu twee jaar, hiep hiep hoera!

Heel veel kerststallen (creches) te bewonderen 'bij de mensen thuis' in Landogne, net over de grens met de Puy de Dome.

 

Een verlicht kerstpark in de tuin van Franse buren. 'Magnifique!'

De oude zoldervloer wordt verwijderd en meteen in stukken gezaagd; aanmaakhout voor de kachel.





 

Rob zaagt planken op maat om de hoogteverschillen in de zoldervloer uit te vullen.

Nieuwe ondervloer erin; hierop komt een nieuwe houten vloer.

Et voila!

 

We wensen iedereen warme en gezellige kerstdagen en

een gelukkig en gezond 2013!