Kyha

Herfstvakantie 2014: 'Mama, wil je het zwembadje opzetten?'

De Nederlanders in deze omgeving hebben zich goed georganiseerd middels een 'Hollandse eetclub'. Iedere laatste vrijdag van de maand eten zij die zin en tijd hebben gezamenlijk een daghap in een wisselend restaurant in de regio. Inmiddels is er ook een 'klusclub' en een Bar d'amis of te wel het zondagmiddag café in een tot gezellig kroegje omgetoverde schuur bij een Nederlands stel. De communicatie over de bijeenkomsten verloopt via een e-mail groep met inmiddels vele tientallen adressen van Nederlanders die hier (semi-)permanent wonen. Behalve de bijeenkomsten wisselen de gebruikers van deze groep een hoop andere wetenswaardigheden uit. Zo leren we waar de stookolie het goedkoopst is, op welke website we het beste de Franse taal machtig worden, wie tweedehands spullen te koop heeft, desgewenst in ruil voor een tegenprestatie zoals hout hakken, en wie wanneer naar Nederland rijdt en nog plaats over heeft voor spullen dan wel medepassagiers. Handige informatie dus, fijn in de eigen taal, en op z'n Nederlands vormgegeven, zonder al te veel omwegen.
Van de zomer vond ik een bericht van een Nederlandse die tijdens een wandeling met haar ezel een nestje puppy hondjes had gevonden die lagen te verkommeren in een verlaten boerenschuur. De puppies waren er slecht aan toe, en enkelen waren al gestorven. De hondjes werden liefdevol opgevangen door de Nederlandse en een Franse buurvrouw, en er verscheen een oproepje: 'Thuis gezocht voor zes puppies'. Het was hartje zomer, en tussen het klussen, tuinonderhoud, bezoek, op stap met de kinderen en huizenbezichtigingen door bekeken we de foto's van de achtergelaten diertjes. 'Zullen we...., of beter nog een tijdje wachten?' In deze omgeving kun je niet om dieren heen. Iedereen heeft ze. Koeien natuurlijk, schapen en ezels, veel kippen, paarden soms, varkens, poezen, noem het allemaal maar op, maar iedere zichzelf respecterend bewoner van het Franse platteland heeft natuurlijk een hond! Wij op onze beurt hadden tot dan toe wijselijk besloten dat een hond nog niet in ons drukke emigrantenbestaan met kleine kinderen paste, en besloten met een paar kippen te beginnen. Volgend voorjaar.
Maar deze hondjes waren wel erg schattig, en een paar dagen later zagen we er twee in real bij vrienden die reeds bezweken waren voor de charmes van deze adorabele viervoeters. Even werd ons gezond verstand flink op de proef gesteld, waarna iets in onze bovenkamers ons tot orde riep en we verstandig besloten er nog niet aan te beginnen. Niet lang daarna hoorden we dat alle hondjes inmiddels een nieuw thuis hadden gevonden.
Enkele weken geleden verscheen een nieuw bericht over een van de hondjes, Kyha genaamd. De meisjes puppy was geadopteerd door een Française, die er bij nader inzien toch niet goed voor kon zorgen. Haar drie poezen waren bang voor Kyha en zelf had ze door haar onregelmatige werk te weinig tijd. Met spijt in haar hart liet ze de Eetclub weten een nieuw thuis te zoeken voor het hondje. De herfst was inmiddels aangebroken en de rust in ons huis enigszins teruggekeerd. Was de tijd dan eindelijk rijp voor een nieuw gezinslid? Van onze vrienden hoorden we niets dan positiefs over hoe de puppies zich ontwikkelden. We verdwaalden in de lieve hondenogen die ons vanuit de computer aankeken, en besloten maar eens te gaan bellen. Met zachte stem, een beetje bedeesd, vertelde de Franse eigenaresse waarom ze niet langer voor Kyha kon zorgen. Voorzichtig polste ze naar onze situatie. Hoe oud waren de kinderen? Hoe groot de tuin? We spraken af er nog een nachtje over te slapen, en er dan op terug te komen. De volgende dag was de stemming nog altijd pro-Kyha, en toen we dit kenbaar maakten, vertelde de eigenaresse dat haar broer ook geïnteresseerd was. Inmiddels had ik uitgezocht waar de Française woonde, en dit bleek anderhalf uur rijden van ons vandaan. Ik vroeg haar eerst te praten met haar broer, voordat wij de auto richting het uiterste noorden van de Creuse zouden pakken. 's Middags sprak ik haar weer, en broer-lief had tot onze blijdschap besloten dat een gezin met kleine kinderen en een grote tuin ideaal was voor het hondje. We spraken af die middag langs te komen om elkaar te ontmoeten, met de afspraak dat Kyha in principe de week erna bij ons zou komen. Na anderhalf uur tuffen arriveerden we bij een klein natuurstenen huisje met een rommelig tuintje en werden we enthousiast begroet door hond en bazin. De eigenaresse bleek alleen te wonen, tezamen met hond en poezen en een groot aantal schapen die werden geweid op de paar hectaren land die het verlaten huisje omringden. "Ik weet niet hoe ik hier ooit ben beland; het is me allemaal te veel", zuchtte de voormalige Parisienne, terwijl ze ons het slaapvertrek van Kyha liet zien. Buiten in de tuin, omdat de poezen het huis liever niet deelden met de donkerbruine viervoeter. Een houten hok in een gigantische, met gaas overtrokken kippenren, zou je denken, maar nee, het bleek het voormalige speelpaleis van een inmiddels overleden konijn. In het houten hok een groot, hardplastic hondenhok met zachte kussens en een straalkacheltje ernaast. "Honden kunnen niet tegen vocht", legde ze uit, en vroeg bezorgd waar Kyha bij ons zou komen te liggen. We babbelden wat over de afkomst en het karakter van het hondje, terwijl de kinderen vrolijk speelden met hun toekomstige nieuwe 'zusje'. We vroegen of we wellicht nog spullen zouden kunnen overnemen van Kyha. "Zoals wat?", vroeg de eigenaresse verschrikt. "Bijvoorbeeld het hondenhok", antwoordden we, enigszins verbaasd over haar geschrokken reactie. Het ging haar duidelijk veel te snel. "Eh....daar moet ik over nadenken", antwoordde ze, "ik weet niet wat het beste is voor Kyha." Aangezien ze met een zieke poes naar de dierenarts moest, was het al snel tijd om tot zaken te komen. Gezien de lange rit vroegen we of het mogelijk was dat ze Kyha de week erop zelf naar ons zou komen brengen, zodat ze meteen onze plek kon zien. Dit zou haar misschien geruststellen. Ze wilde graag komen, maar niet om het hondje meteen achter te laten. Wij moesten Kyha zelf komen ophalen, anders zou ze niet begrijpen dat ze ging verhuizen naar een nieuw gezin. Nu ben ik best empathisch ingesteld, maar dit leek me toch wat overdreven. Duidelijk was echter dat we geen keus hadden, en dus spraken we af dat ze twee dagen later met Kyha naar ons zou komen.
Die avond mailde ik haar ons adres. Daarnaast vroeg ik haar na te denken over spullen die we eventueel over zouden kunnen nemen. Wij moesten ons tenslotte ook voorbereiden op de komst van ons eerste huisdier. Ook vroeg ik haar in zorgvuldig gekozen bewoordingen of het wellicht toch mogelijk was dat Kyha die dag al bij ons zou blijven. Dit vanwege het gegeven dat de kinderen nog de hele week schoolvakantie hadden en we alle tijd hadden aan elkaar te wennen. Intussen werden we steeds enthousiaster, fantaseerden de kinderen over welke spelletjes ze konden doen en ik over lange wandelingen met Kyha. Uren zaten we die avond achter de computer en informeerden we ons over het type hond, hoe we haar gingen opvoeden waarbij het woord 'consequent' opvallend vaak viel. Kyha was voor ons de perfecte viervoeter, besloten we tevreden.
Aan de andere kant bleef het verdacht stil. Pas in de avond van de volgende dag kreeg ik een telefoontje. Ze kon de volgende dag, de dag dat we afgesproken hadden, niet komen vanwege een ziek schaap. "Geen probleem", zei ik, "dan maken we een nieuwe afspraak." "Ik heb het gevoel dat jullie haast hebben", zei de Française. "Nee hoor", zei ik en in mijn beste Frans probeerde ik haar gerust te stellen en legde ik uit dat Kyha kon komen wanneer ze er aan toe was, ook al zou dit nog een tijdje kunnen duren. Langzaam maar zeker begon me te dagen dat deze vrouw helemaal geen afscheid wilde nemen van het hondje. "Weet je, er zijn leuke hondjes genoeg in de Creuse", zei ze nadat het gesprek al een eind gevorderd was. "Ja maar....we willen Kyha", stotterde ik, terwijl de harde werkelijkheid eindelijk tot me doordrong. Eindelijk, na vele omwegen, kwam het hoge woord er uit en vertelde ze dat ze te gehecht was aan Kyha, en dat ze het emotioneel niet aankon het beestje weg te doen. Teleurgesteld hing ik op.
Hoe langer we hier wonen, hoe meer zonderlinge mensen we hier ontmoeten. Ze wonen vaak op een geïsoleerde plek, weg van alles en iedereen, een zelfverkozen bestaan in eenzaamheid lijkt het wel, en dan zit je in de Creuse natuurlijk goed. Laatst ontmoetten we een Fransman, een zestiger schatten we, op eenzelfde verlaten plek als de bazin van Kyha, in eenzelfde type oud huisje, met een grote leefruimte op de begane grond. De vloer van deze ruimte was voor driekwart gevuld met houten bakken van ongeveer een bij een halve meter, gevuld met cavia's. De hele dag was hij druk met de verzorging van deze beestjes, zeker twintig stuks liepen er rond.
Vaak lachen we er om, soms zijn we ontroerd, bijvoorbeeld als het om stokoude mensen gaat waarbij je je afvraagt hoe ze hier nog op een menswaardige manier zelfstandig kunnen leven. Soms balen we er flink van, zoals in het geval van de bazin van Kyha.
Gelukkig hebben we dan nog Les Hollandais, waarbij een 'ja' een 'ja' is en een 'nee' een 'nee', die we te allen tijde begrijpen, op de eerste plaats omdat we dezelfde taal spreken. Lang leve de Eetclub, zeg ik dus. Nu maar wachten tot er weer een nieuw nestje gevonden wordt. En er een nieuw thuis wordt gezocht. Want een ding is zeker: wanneer weten we nog niet, maar het hondje komt er!

Champignons zoeken in de bossen, waarna buurvrouw uitlegt welke eetbaar zijn en welke niet. Erg leuk om mee bezig te zijn, voor de kinderen en voor onszelf.

Paardenmarkt in Chenerailles, die twee keer per jaar wordt gehouden.

Met behalve paarden ook veel andere handelswaar, heel veel eten en drinken en....een kermis!

Wandelen in de omgeving van Auzances met opa en oma.

Snel nog even spelen in de Lindeboom pal voor ons huis want....

deze moet hoognodig gesnoeid worden.

Als het echt gevaarlijk wordt, halen we de hoogwerker tevoorschijn.

Als het werk gedaan is...een vreugderondje met de boys in de hoogwerker.

De Limousin: met recht het Groene Hart van Frankrijk.

Coucou! Vriendje Odin op bezoek.

Langzaam maar zeker wordt de binnenmuur in de oude koeienstal opgetrokken; de toekomstige werkruimte voor Rob.

Voorbereidingen voor de Halloween party in de schuur bij Jamie en Anuska. De kleding hebben we besteld via internet en voor make-up en accessoires heb ik diep in de verhuisdozen moeten tasten. Rob tekent voor de visagie.

 

Viggo.

Nog heel even stilzitten....

Manu.

 

 

In vol ornaat gearriveerd in Evaux les Bains.

De volgende dag is de schmink nog altijd niet helemaal van de gezichtjes gepoetst.

Na bijna 2,5 jaar wachten ontvang ik eindelijk mijn Carte Vitale, de persoonlijke zorgpas waar iedere Fransman over beschikt. De vergoedingen voor zorg worden vanaf nu automatisch uitgekeerd; ik hoef geen formulieren meer op te sturen.

Hyper ruraal

Op meer dan een kwart van het Franse grondgebied woont maar 5% van de Franse bevolking. Wij wonen in de Creuse in zo een 'hyperruraal gebied', blijkt uit een recent verschenen rapport over extreem landelijke gebieden in Frankrijk. Ook de departementen Lot, Cantal, Ariège, Lozère,  Hautes-Alpes en Corsica behoren tot deze categorie. Extreem landelijke gebieden in Frankrijk die 'op het punt staan te verdwijnen'. De Franse overheid stelt 40 miljoen euro beschikbaar om deze regio's te verlevendigen.

Driehonderd Franse gemeenten zijn slachtoffer van hun geïsoleerde ligging, gebrek aan aantrekkingskracht en een zwakke infrastructuur, stelt Alain Bertrand, Parti Socialiste senator en burgemeester van zo'n dorp dat op sterven na dood is. De gemeenten hebben volgens hem te maken met een opeenstapeling van handicaps, zoals weinig inkomsten, toenemende vergrijzing van de bevolking en een afgelegen ligging. Winkels sluiten, huizen staan leeg en raken vervallen. Met de 40 miljoen euro wordt het woningaanbod verbeterd en de vestiging van winkels gestimuleerd. De Franse overheid hoopt op deze manier ook de verstedelijking terug te dringen alsmede de bouw van winkelcentra in de periferie van de grote steden. Deze hebben namelijk vaak sluiting van kleinere winkels en voorzieningen in de dorpen tot gevolg.

Toch kan meneer Bertrand zich in het gebrek aan inkomsten nog wel eens vergissen. "In de Creuse zit het meeste geld van heel Frankrijk, maar het staat allemaal op de bank", vertelt een Belgische kennis, een ouderenverzorgster, die dit voor mij opvallende nieuwsfeit op haar beurt op het Franse tv-journaal heeft gehoord. "En weege hoe da komt", zo vertrouwt ze me toe in onvervalst Vlaams, "omdat ze extreem gierig zijn, ze geven niks uit. Niet zoals diejen Ollanders, nee, die passen gewoon goed op hun centjes. Maar de Creuzenaren zijn gierig. Die zitten d'un ille week op die houten stoeltjes, en gebruiken alleen op zondag de goeie zetel." Dat ze van deze Creusois mentaliteit niet gecharmeerd is, valt van haar gezicht af te lezen.

Hoewel ik niet het gevoel heb dat ons dorp op het punt staat te verdwijnen (zeker niet zolang de dorpsvereniging Viva Lioux bestaat), juich ik de overheidssteun van harte toe. Want toegegeven, het leven in de pure natuur is fijn en bijzonder maar kent ook de nodige ongemakken en gemis. Zo is de tijdsinvestering die gepaard gaat met het aan de juiste materialen komen enorm, en derhalve een serieus onderdeel van Rob's bedrijfsvoering. Gangbare materialen kan hij in Auzances kopen, hoewel de winkels daar wegens gebrek aan concurrentie schrikbarend duur zijn. Voor bijvoorbeeld speciaalzaken op het gebied van electra moet hij noodgedwongen naar Montlucon of Clermont-Ferrand, allebei minimaar een uur rijden. Een wat groter bedrijf met personeel zal niet schromen voorraad aan te leggen, maar kleine zelfstandigen zijn daar voorzichtiger mee. We bestellen veel via internet en gelukkig wordt het nodige aan huis geleverd. We verbazen ons hoe probleemloos de jongens in de bestelbusjes ons afgelegen stulpje weten te vinden. De dokter - gelukkig komen we er niet vaak - is in de buurt, maar voor een specialist moet je naar de grote stad. Zwemles, ik heb het al eens aangehaald, is lastig te organiseren. Van de drie zwembaden op acceptabele afstand worden er momenteel twee gerenoveerd. Voor de derde geldt een wachtlijst. Een avondje uit kan best, al moet je wel de adresjes kennen, maar waar vind je een babysit van minimaal vijftien jaar die je niet eerst met de auto hoeft op te halen? Voor Viggo en Manu - 6 en bijna 4 - is er nu nog genoeg te doen en te beleven. Op vrijdagavond staat de omgeving van de Salle Omnisport in Auzances vol auto's van ouders die hun grut naar de judo of basketbal brengen. Maar wat als ze straks 16 zijn en naar de disco willen? Of zouden ze hier ook schuurfeesten hebben?

Het goede nieuws is dat mensen heel creatief worden van een leven in l’hyper-ruralité. Bepaalde gebruiken en gewoonten ontstaan uit 'nood'. Zo kopen we soms postzegels direct van de postbode en hangen we een wasknijper aan de gleuf van de brievenbus bij de poort als signaal voor la factrice dat we zelf post hebben, die ze vervolgens voor ons meeneemt. Bij gebrek aan een gezellig café heeft een Nederlandse stel uit de buurt zelf een kroegje gecreëerd in de schuur bij hun woning. Deze opent in de herfst en winter op zondagmiddag. Er is drank tegen kostprijs, mensen nemen zelf een hapje mee, en voor de liefhebbers zijn er spelletjes. Zo creëren ze een gezellig samenzijn waar veel Nederlanders op het Franse platteland behoefte aan hebben. Om de zoveel tijd koop ik 10 kilo rundvlees in bij een boer in de buurt dat rechtstreeks de vriezer in gaat. Patatjes - ook uit de vriezer - bakken we zelf, net als brood. Puntje van aandacht is de veestapel, die is er namelijk nog niet, en wat is er lekkerder dan een vers eitje van eigen kippen. De groente- en kruiden tuin mag uitgebreid worden, want wat is er leuker dan tegen etenstijd de tuin inlopen en afhankelijk van het aanbod bepalen wat je gaat eten. Films kijken we graag gelegen op de bank op ons breedbeeldscherm, en we zoeken nog naar een geschikt filmkanaal. Boeken lezen, ik heb (maak / neem) er geen tijd voor, maar theoretisch kan het op mijn E-reader. Sporten doe ik door te hardlopen, zeker niet mijn favoriete bezigheid, maar ik hoef er tenminste niet een half uur voor in de auto. Voor de toekomst staan enkele fitnessapparaten op mijn verlanglijstje. Ik kan tenslotte kiezen welke schuur ik ga inrichten als fitnesszaal. Muziekje erbij en ik waan mij weer even in de sportschool in Vleuten, met dit verschil dat ik uitkijk op uitgestrekte weilanden met in de verte grazende hertjes, in plaats van op een volle parkeerplaats. Rob droomt intussen van (het bouwen van) een eigen zwembad, en hoewel hij zelf geen sauna-ganger is opperde hij laatst om de voormalige varkensstal om te bouwen tot sauna en een hottub in de tuin te plaatsen. 

Nu ik er nog eens over nadenk: Zou er van die 40 miljoen (wat toch veel te weinig is om echt zoden aan de dijk te zetten) niet een deeltje onze kant op kunnen komen? Dan zijn wij best bereid na te denken een en ander naar behoefte uit te breiden. We denken bijvoorbeeld aan uitbreiding van het fitness gebeuren met yoga en jiu jitsu, aan uitbreiding van het wellness deel met sneeuwdouches en ijsbollenmassages, de aanleg van een gezellige kinderbelevingsboerderij met theehuis en workshops taarten bakken en enkele uitdagende boomhutten en comfortabele tuinkamers voor de hele familie.

 

Foto's:

Ieder jaar wordt in de bossen bij Gueret, de hoofdstad van de Creuse, het meerdaagse festival Forêt Follies gehouden. Een geweldig festijn voor jong en oud, waarbij er van alles te zien en te beleven is rond het thema bossen en hout.

 



 





Roofvogelshow.

Graniet bewerken.

Een oude, op hout gestookte tractor, doet nu dienst als attractie.

Met een speciale bijl wordt van een boomstam een rechte balk gemaakt.

Zo werden vroeger hele boomstammen van de berg gehaald. Enkele kilootjes meer lichaamsgewicht komen goed van pas.

De buurtjes komen eten en Viggo draagt voor wat hij op school heeft geleerd.

Ruim tachtig jaar leeftijdsverschil. Buurman Marc, intussen alweer terug naar Parijs voor de 'overwintering' en Manu.

Zelfgemaakte appel- en perenmoes.

Pruimentaart.

Nadat in de zomer de betonvloer is gestort, metselt Rob een nieuwe binnenmuur in de onderschuur, zijn toekomstige werkplaats.

De entree wordt verfraaid door de oude stenen weg te bikken en te vervangen door mooie granieten hoekstenen.

Met zomerse temperaturen stapelen we 8 kuub kachelhout voor de winter.