Voetbalgekte

Eigenlijk had ik een stukje willen schrijven over Brexit, vandaag, 29 maart, gezien de vele Engelse contacten die we hier in de Creuse hebben, beroepsmatig en privé. Maar net als de meeste Engelsen ben ik na alle toestanden bij de overburen ontzettend BOB, Bored Of Brexit. En dus kies ik voor een gezelliger onderwerp, namelijk voetbal.

Of nou ja, gezellig... . 

Laatst las ik deze aangrijpende column van Tommy Wieringa in NRC Handelsblad. Hij beschrijft hoe hij op een nevelige zaterdagochtend langs de kant van het voetbalveld staat om naar zijn voetballende dochters te kijken. Op het terrein naast hen speelt een ander team, met op linksbuiten een kwetsbaar en onzeker jochie van een jaar of acht. De 'pispaal' van het team, vertelt een andere vader. 

(...) De trainer roept de jongen naar zich toe en zegt zonder een spoor van vaderlijkheid of vriendelijkheid: "En nou ga jij jagen anders wissel ik je." De jongen knikt ernstig, doordrongen van zijn taak; hij zal jagen, hij wil niet worden gewisseld.

De trainer is een grote, buikige man, het is hem menens. De jongen is aan zijn zorg en autoriteit toevertrouwd, dit is de man die hij zich zal herinneren als zijn eerste trainer, een chagrijnige reus met een ballon onder zijn trainingsjasje. Deze man vertegenwoordigt de wereld, hij is de wereld zelf, hij heeft de bevoegdheid om onaangenaam tegen hem te doen en hem te vervangen wanneer hij wil. (...) De jongen zal koste wat kost proberen zich aan te passen. Om niet gewisseld te worden. Om niet getreiterd te worden en geen pispaal meer te zijn. Gaandeweg zijn leven zal hij zijn innerlijk pantseren en proberen zijn gevoelens te laten afsterven. Om bij de wereld te horen, zal hij erop moeten gaan lijken. (...)

De column raakte me; ik heb zelf twee voetballende kinderen. Wat ben ik blij met de coaches van Viggo en Manu bij US Auzances, de voetbalclub die inmiddels een belangrijke rol in ons leven speelt. Gemoedelijke jongens, die de vinger op de zere plek leggen als het moet, maar ook veel complimentjes uitdelen, zonder de 'mindere goden' te vergeten, en die 'pas grave!' ('niet erg!') roepen als de tegenpartij scoort, wat een groot drama is als je acht bent. 

Ze zijn zelfs zo chill dat ze na de training een peuk opsteken nog voordat de kinderen de ballen in het net verzameld hebben en van het veld af zijn. 

Ook de kinderen bekommeren zich om elkaar, valt me op. Als Viggo op de training een bal keihard tegen zijn borst krijgt, vragen verschillende kinderen na afloop hoe het met hem is.

De Franse ouders tonen zich wel betrokken langs de zijlijn, maar slechts zelden verheffen ze hun stem om de kinderen aan te moedigen, te juichen als er een doelpunt valt, en het bijsturen van de spelers laten ze aan de coach over. Bij mezelf ontwaar ik een enorm fanatisme en om niet te veel uit de toon te vallen moet ik me geregeld inhouden. Ook in de sport blijkt het ingetogen karakter die de Franse cultuur kenmerkt; echt uitbundig wordt het nooit, althans niet in de Creuse.

Voetbal houdt de gemoederen in huis inmiddels flink bezig. Viggo kent de stand in de Nederlandse Eredivisie zo ongeveer uit zijn hoofd, de jongens volgen op Fox Sport allerlei wedstrijden uit de Eredivisie, de Keuken Kampioen Divisie (in 'mijn tijd' was dit nog gewoon de eerste divisie), de wedstrijden van Jong PSV en documentaires over aansprekende voetballers zoals Memphis Depay. 

Ze hebben het van geen vreemde: Rob heeft in zijn jeugd lang gevoetbald en zelf kom ik uit een echt 'voetbalnest' waarbij zondagen vaak op het voetbalveld werden doorgebracht en Studio Sport op zondagavond heilig was. Als tiener fietste ik naar Eindhoven om de PSV'ers te zien trainen op de Herdgang, op maandagmorgen spelde ik het sportkatern van het Eindhovens Dagblad en geregeld las ik Voetbal International. Heel wat jaartjes later, tijdens een verblijf in het West-Afrikaanse Ghana, mocht ik voor dit blad oud profvoetballer en coach Rinus Israël interviewen die destijds bondscoach was van de Black Stars, het Ghanese nationale team. Ik vond het geweldig.

Door drukte en alledaagse beslommeringen verdween onze passie voor voetbal naar de achtergrond, maar door de kinderen is deze interesse weer helemaal terug. De belangrijkste wedstrijden uit de Eredivisie, wedstrijden van het Nederlands Elftal en van de Champions League, staan tegenwoordig op de gezinskalender en op die dagen worden er geen andere belangrijke zaken gepland. In het leven moet je prioriteiten stellen, en het helpt dat we er alle vier van houden. De enige wrijving ontstaat als Oranje tegen Frankrijk speelt. Waar Rob, Viggo en ik voor Nederland zijn, klopt Manu's hart sneller voor Les Bleus. Wanneer we te hard juichen voor het Nederlands elftal, vertrekt Manu boos naar de keuken om aldaar de wedstrijd verder in z'n eentje te volgen.

"Weet je dat Antoine Griezmann ook Fortnite speelt?", zegt Viggo. Voor de lezers zonder opgroeiende kinderen: Fortnite is met tweehonderd miljoen spelers wereldwijd een van de grootste gamehypes van het moment. Het schietspel geniet zelfs de grootste belangstelling van topsporters zoals de bokser Teofimo Lopez en de in dit huis begeerde Griezmann. Ook moet ik weten dat deze fameuze Franse vleugelspeler van Atletico Madrid de 'Take the L Dance' van Fortnite tegenwoordig heeft vervangen door een ander dansje, de 'Regal Wave'. Benieuwd naar deze te gekke dansjes? Bezoek het eerste beste sportveld op woensdagmiddag of zaterdagochtend en de overwinningsdansjes vliegen u om de oren.

Alle gekheid op een stokje. Wat ik er maar mee wil zeggen is dat we dankbaar zijn dat onze kinderen in deze plattelandsregio, die nu eenmaal niet overloopt van allerlei mogelijkheden en waar de keuze beperkt is, zich in alle rust en veiligheid kunnen ontwikkelen. Manu heeft grote dromen over zijn sportieve toekomst. Laatst vroeg hij in alle ernst of wij ook komen kijken als hij later in de grote Europese stadions speelt. Toen we recent naar de wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Wit-Rusland keken, kwamen we te spreken over de Nederlandse internationals die bij clubs in het buitenland spelen, zoals Virgil van Dijk bij FC Liverpool en Memphis Depay bij Olympique Lyon. Ik zag Manu bedenkelijk kijken. "Waar moet ik later eigenlijk spelen? Bij het Nederlands of het Franse elftal?", vroeg hij bezorgd. Manu is acht en droomt van een toekomst als profvoetballer. Én kok.

Onderweg naar Nederland voor de Kerstdagen.

Get together met de nichtjes.

Op vakantie in het Zwarte Woud, Duitsland.

Oud en Nieuw in het Zwarte Woud.

Les gilets jaunes in de Bourgogne, op de terugweg naar huis.

Sneeuw in de Creuse in januari.

Pannenkoeken eten op La fête de la Chandeleur op 2 februari.

Viggo 11 jaar! Feestje bowling en lasergame in Montluçon met zijn vriendjes.

Wandelen in de februari vakantie met een 'leen hondje'. 

Renovatie van onze slaapkamer.

Helaas zijn de draagbalken van de vloer deels verrot.

Mijn geliefde Ikea Pax kast wordt ingebouwd.

De bestaande vloer moet plankje voor plankje behandeld worden.

Vloer terugleggen.

La peinture.

December melancholie

Oktober en november zijn ongelooflijk drukke maanden waarbij ons leven vooral gedomineerd wordt door de dagelijkse verplichtingen zoals we die in Nederland ook zouden hebben. Werk, school, voetbaltraining op woensdag en twee verschillende competities op zaterdag, nu Viggo is gestopt met fietsen en ook op voetbal zit. 

Ik begrijp dat er in Nederland WhatsApp groepen bestaan waarin de ouders van de sportende kinderen gezamenlijk het vervoer naar de uitwedstrijden regelen en je precies weet wanneer je moet rijden of je anderszins moet inzetten voor de club. Hier krijgen we iedere woensdagavond na de training een tekstberichtje waar en hoe laat in het weekend de wedstrijd is en of we kunnen 'accompagner'. We verzamelen bij het sportcomplex in Auzances, en meestal zijn er te veel ouders en wordt er ter plekke gekeken wie rijdt. Je kunt dan dus ook nog besluiten niet mee te gaan naar de wedstrijd en lekker thuis bij de kachel te gaan zitten. Ik heb meerdere keren gevraagd om een wedstrijdschema, en de clubleiding verwijst dan naar een website waar je moet zoeken tot je een ons weegt. De planning voor Manu heb ik na lang speuren gevonden, maar voor Viggo tast ik tot op heden in het duister. Met als gevolg dat de weekends moeilijk te plannen zijn. Natuurlijk vinden we het mooi en bijzonder dat er hier niet zo afgemeten met tijd wordt omgegaan als in Nederland, waar alles tot in de minuut gepland en geregeld is en niks spontaan gebeurt. Maar ik moet toegeven dat ik zelf zo anders in elkaar steek, dat efficiëntie in mijn diepste cellen verweven zit, en ik me ronduit chagrijnig voel als ik niet weet waar we aan toe zijn.

Rob voelt de druk om de renovatie van een boerderijtje op tijd af te krijgen nu de toekomstige bewoners officieel met pensioen zijn, hun leven in Schotland vaarwel hebben gezegd, en in hun nieuwe thuisland in een caravan op een camping municipal, en later in een aftands en slecht geïsoleerd vakantiehuisje, de witte rook afwachten. 

We plannen een dagje Clermont-Ferrand om cadeautjes te kopen voor Manu's achtste verjaardag, Sinterklaas en Kerst. Welke cadeaus, voor welk feest, het is ieder jaar weer een gepuzzel. Omdat onduidelijk is of er onderweg eventueel blokkades en acties van de gilets jaunes te verwachten zijn, vraag ik de buurvrouw of ze in de namiddag thuis is en de kinderen eventueel kan opwachten bij de schoolbus. Onderweg blijkt er niks aan de hand, en we zijn ruim op tijd weer thuis om de pakjes veilig op te bergen voordat de jongens thuiskomen. Behalve de ene keer dat op zaterdagmorgen het voetbal wordt afgelast vanwege wegversperringen ondervinden we geen last van de gele hesjes. Er zijn acties bij de Carrefour supermarkt in Aubusson maar meer lijkt er in deze omgeving niet aan de hand. Wel pronkt in bijna iedere auto een geel hesje in de voorruit, en hoewel de vernielingen en het vandalisme breed worden afgekeurd, is iedereen die ik spreek overtuigd voorstander van de protestbeweging. 

Op een grauwe zaterdagmorgen rijd ik met de trainer van Viggo's voetbalteam naar Ahun. De wedstrijd was in Auzances gepland, maar de grasmat is door een combinatie van de droge zomer en de vroege sneeuw (in oktober) te slecht om op te voetballen en dus wordt er op het laatste moment uitgeweken naar het terrein van de tegenstander. Het valt me op dat er geen geel hesje voor de ruit ligt, maar het blijkt op de grond gevallen. De voetbalcoach, buschauffeur van beroep, beaamt dat de meeste mensen achter de gilets jaunes staan, zeker in relatief arme streken als de Creuse. De lagere middenklasse die zich verliezer voelt van het economisch hervormingsbeleid van Macron, van de toenemende belastingdruk en dalende koopkracht. 

"Voor les riches (de rijken) is het een ander verhaal", zegt hij. "Die zijn tranquille (rustig) en hebben niet de behoefte de straat op te gaan." Ik schrik van het gemak waarop hij onderscheid maakt tussen de gewone burgers en 'les riches' en het doet denken aan de grote verschillen tussen arm en rijk in ontwikkelingslanden.

Meestal voel ik weinig sympathie voor de regelmatig terugkerende stakingen en protesten in Frankrijk, of het nu de gele hesjes zijn of het cabinepersoneel van Air France. In het algemeen vind ik dat Fransen weinig initiatief tonen, geen eigen verantwoordelijkheid nemen en er te makkelijk van uit gaan dat de overheid alles regelt en oplost. In dat opzicht denk ik dat een hervormingsgezinde, jonge president als Macron voor de transitie kan zorgen die noodzakelijk is in dit prachtige land. Er moeten dingen veranderen, en dat gaat nooit zonder pijn. Maar het blijft allemaal een beetje dubbel, want als hier in de laatste maanden van het jaar de belastingaanslagen binnen regenen, de kosten voor het schooltransport in één klap verdubbeld blijken nu het op regionaal niveau wordt georganiseerd, en de verzekeringspremies ook weer omhoog zijn gegaan, heb ik - lekker consequent - meer begrip voor de actievoerders.

In de loop van december keert er een zekere rust terug in ons bestaan. Manu's achtste verjaardag is gevierd met zijn beste vriendjes en vriendinnetje, en ook Sinterklaas is niet aan ons voorbij gegaan. De verf is nog maar net opgedroogd als de Schotse klanten van Rob in hun mooi opgeknapte onderkomen trekken, opgelucht en opgetogen dat alles werkt en dat ze er nu echt kunnen wonen. Enkele moeizaam verlopende verkopen die veel tijd hebben gekost worden vlot getrokken. Er is weer wat tijd om te lezen, tijd voor verdieping. Om het nieuws te volgen, maar blij word je daar niet van. De politieke onrust in het Verenigd Koninkrijk die voor zoveel onzekerheid zorgt bij de Britten, die in het duister tasten als het gaat om hun toekomst en welke rechten ze straks nog hebben. Afgrijselijke beelden uit Jemen, en het schrille contrast met de in kerstversieringen gehulde winkeletalages vol spullen. De VN klimaatconferentie in Katowice, die als je sommigen moet geloven toch geen zin meer heeft. Ik kijk naar een documentaire van VPRO Tegenlicht over de Britse denker en schrijver Paul Kingsnorth, destijds één van de kopstukken van de milieubeweging, maar in de loop der jaren tot inkeer gekomen en van zijn geloof gevallen dat de mens de aarde kan redden. Tegenwoordig leeft deze 'eindtijddenker' met zijn vrouw en kinderen op het Ierse platteland, zoveel mogelijk zelfvoorzienend.

Ik bekijk de documentaire met een mengeling van somberheid en inspiratie, want het roept ook een verlangen in mezelf op (nog) eenvoudiger te gaan leven; veel meer buiten en veel minder achter de computer, met zonnepanelen op het dak, een hele grote moestuin en kippen niet alleen voor de eieren maar ook voor het vlees. Kinderen die in de bossen onderwijs krijgen van hun ouders. Maar hoeveel moed heb je nodig, om zo'n stap te kunnen zetten? En vooral je kinderen zo aan de zijlijn van de samenleving op te laten groeien? Meer moed dan ik in me heb, dat is zeker. 

En in deze melancholische laatste dagen van het jaar kan ik alles even vergeten achter de piano, waar ik mijn tanden zet in het wonderschone Menuet van Le Tombeau de Couperin van de Franse componist Maurice Ravel. Het werk dat hij opdroeg aan één van zijn vrienden die tijdens de Eerste Wereldoorlog sneuvelden. De helende werking van de pure schoonheid van muziek, en ook nog eens heel toepasselijk in dit jaar waarin de Fransen herdachten dat de Grande Guerre honderd jaar geleden is geëindigd.

Mooie feestdagen voor iedereen en een liefdevol en gezond 2019!

Op verschillende manieren wordt de klas van Viggo voorbereid op de middelbare school (Collège) waar ze volgend schooljaar naartoe gaan, hier middels een hardloopwedstrijd met de middelbare scholieren.

Voetbalcompetitie Manu

Eind oktober....sneeuw terwijl de bomen nog volop in het blad zitten en nog vol hangen met appels en peren...

Herfstvakantie...lekker kokkerellen...

Herdenking in Auzances van l'Armistice, de wapenstilstand na de Eerste Wereldoorlog. Viggo mag één van de bloemenkransen dragen.

Diploma voor het actief deelnemen aan de herdenking.

Manu acht jaar...bonne anniversaire!

Zwarte Piet, wie kent hem niet?

De Sint kwam ook nog even langs op Mas d'Epignoux...!

En hij bracht twee goals...voor het echte werk! 

Nieuwe staldeuren in de maak.

Dit waren de meer dan honderd jaar oude staldeuren.

Hoelang zouden deze meegaan?