Op corona vakantie

'Bonjour les parents et les enfants!' Het is maandagmorgen en ik print de mail uit die de juf van Manu in het weekend heeft gestuurd. Op het programma staan grammatica, rekenen, de continenten en oceanen en 'La véritable histoire de Tom', een speels leesboekje over piraterij in de achttiende eeuw dat Manu moet lezen om er vervolgens vragen over te beantwoorden. 

Ik ruim de ontbijttafel af, zet de televisie met 'Goedemorgen Nederland' en het laatste corona nieuws uit en gooi nog een blok hout in de kachel. Na weken van zon en voorjaarstemperaturen is het weer afgelopen weekend ineens omgeslagen en is er zelfs een beetje sneeuw gevallen. 

Viggo zet zijn laptop aan en bekijkt zijn programma voor vandaag. Er is een lief bericht van de juf Engels, die de hoop uitspreekt dat het iedereen goed gaat en dat het lukt op deze manier te werken. De sportlerares deelt een video voor thuis gymnastiek en vindt dat de kinderen voldoende moeten bewegen en niet te veel achter hun scherm moeten blijven.

Als de jongens aan het werk zijn, open ook ik mijn computer. Een mail van een Nederlands stel dat vlak vóór de lockdown een woning bezichtigd heeft. Er was reeds een afspraak gepland voor een tweede bezichtiging maar tegen die tijd zaten ze alweer in Nederland. Opgejaagd door het nieuws over de sluiting van de Franse grenzen hadden ze laat in de avond besloten hun spullen te pakken en terug te rijden. Ze hebben desondanks een bod op de woning gedaan en na een korte onderhandeling zijn beide partijen tot een akkoord gekomen. 

De lokale notaris laat weten dat hij zijn medewerkers verplicht naar huis heeft gestuurd en dat hij ze niet van huis kan laten werken vanwege alle regelgeving rond veiligheid van gegevens. Hij doet wat hij kan, schrijft hij, maar waarschuwt voor vertragingen.

Nog maar vier weken geleden vertrokken we in de schoolvakantie blijmoedig twee dagen naar Lyon, voor de wedstrijd Olympique Lyon tegen Paris Saint Germain. In een volgepakt stadion zagen we hoe Parijs, met belangrijke spelers als Neymar et Mbappé, Lyon op de knieën dwong en een ronde verder kwam in de Coupe de France. Onze buren uitten hun bezorgdheid over ons tripje, maar zelf vonden we dat lichtelijk overdreven. Wie had op dat moment kunnen bedenken dat anderhalve week later het hele land op slot zou gaan.

De omschakeling, om maar even in voetbaltermen te blijven, kost moeite. Ik heb qua werk niet eerder zo'n drukke winter gehad in mijn ruim zesjarige carrière als agent immobilier, en tevreden mag ik constateren dat de Britten weer tot mijn vaste klantenkring horen. De Brexit is er eindelijk echt doorheen en gezien de grote vraag naar vastgoed is het duidelijk dat veel Britten voor het einde van het jaar, als er een definitief handelsakkoord moet liggen, de overstap naar 'het continent' willen maken. Ik sjees al maanden als een zotte door de Creuse, en heb recentelijk administratieve ondersteuning gekregen om het allemaal te kunnen bolwerken. 

En nu moet ik dan ineens tot stilstand komen? Het kwartje wil niet onmiddellijk vallen. Aan de koffie, in het zaterdagse ochtendzonnetje op ons bankje voor het huis, overleggen Rob en ik over de situatie. Een Plan Van Aanpak moet er komen; papier en pen liggen in de aanslag. Er verschijnt een mailtje van een bevriend Nederlands gezin, met het idee de krachten te bundelen. Een Franse buurvrouw, die haar kleinzoon heeft meegenomen uit de stad, vraagt of ik kan helpen bij de Engelse lessen. We bedenken dat het leuk is om educatieve en sportieve uitstapjes te maken en er zo een leerzame en gezellige tijd van te maken. Rob is vlak voor de lockdown met Viggo's klas als begeleider meegegaan tijdens een dag skiën in de Puy de Dôme. Hij heeft de skileraar in zichzelf ontdekt en oppert om met een groepje kids te gaan skiën.

Ik zie steeds meer voordelen. Misschien is dit een goede gelegenheid om de teugels te laten vieren en wat meer tijd aan de kinderen te besteden. Ik heb de afgelopen jaren verschillende gezinnen ontmoet, Nederlands en Frans, die hun kinderen thuisonderwijs geven. Aanvankelijke vooroordelen hebben plaatsgemaakt voor nieuwsgierigheid en interesse en dit lijkt de uitgelezen kans om zelf te ervaren hoe het is.

Monsieur le president, Emmanuel Macron, is streng en gooit roet in het eten. Hij verklaart de oorlog aan het corona virus en gooit het land op slot. Niemand mag nog van huis, tenzij je echt niet van huis kunt werken, boodschappen moet doen of naar de dokter. Een beetje fysieke inspanning mag, maar niet langer dan een uur per dag en niet verder dan een kilometer van huis. Als je niet het formulier bij je hebt met daarop je naam, adres en reden van verplaatsing riskeer je een boete.

Niks gezamenlijke activiteiten met andere gezinnen.....het is dus wij vieren de komende tijd. En onze vijf kippen en de haan. Al snel worden de aanvankelijke twee weken verlengd met nog eens twee weken, en geldt de 'confinement' op dit moment tot Pasen. 

Het thuisonderwijs komt met horten en stoten op gang, en het is zoeken naar de juiste verdeling van rollen en taken. Wat het lastig maakt, is dat ik zeker in het begin nog heel druk ben met allerlei lopende zaken. Daarbij stroomt de mailbox vol met berichten vanuit het hoofdkantoor alsmede van collega-agenten. Bezorgde mailtjes, met vragen hoe professioneel om te gaan met deze bizarre situatie, maar nog veel meer grappige filmpjes met de gebruikelijke Britse humor. 

Als ik na een paar dagen constateer dat ik eerst een uur bezig ben om alle mails te scannen en te prioriteren, raak ik geïrriteerd. Gelukkig maakt de marketingdirecteur er een einde aan. Ze schrijft dat veel agenten hartstikke druk zijn met 'homeschooling' en dat het continu combineren van verschillende taken 'very stressful' is. Ze begrijpt de grappen wel. "Some light heartedness lifts the moods", schrijft ze, maar het moet wel redelijk blijven. Daarop opent de grootste grappenmaker onder de agenten een speciale Facebook groep, de 'Leggett Agent Virus Surival Group'. 

Maar ik ben ook trots op de club waar ik voor werk. Razendsnel onderneemt de leiding actie om aan de wereld te laten zien dat we doorgaan met ons werk en krijgen we hulp om ondanks de restricties  nieuwe huizen voor de verkoop aan te kunnen bieden. Want als deze wereldwijde gezondheidscrisis voorbij is, zeggen de analysten, zal de vraag naar huizen op het Franse platteland groot zijn. Veel mensen zullen de stad beu zijn, en bovendien ervaren hebben dat het mogelijk is op afstand te werken. 

De dagen vullen zich heel makkelijk, zelfs tijdens een lockdown. We merken dat er naast het thuisonderwijs voor de jongens nog heel veel tijd overblijft voor andere dingen, en ik stel voor dat ze behalve voetballen en filmpjes kijken ook boeken gaan lezen. "EEN BOEK??", vraagt Viggo verontwaardigd, en hij kijkt erbij alsof hij zojuist een hap rotte spruitjes heeft genomen. Ik zie geen andere oplossing dan dreigen met minder schermtijd als ze niet lezen - en dan bedoel ik een boek en geen Donald Duck - en inmiddels komt Manu me iedere dag vertellen wat voor streken Dik Trom nu weer heeft uitgehaald.

De kippen leggen weer volop eieren en omdat er verder zo weinig vertier is, vind ik het leuk om lekker te koken en te bakken, zoals zelfgemaakte pizza en cake, en ik vrees dat mijn gewicht als grote verliezer uit deze strijd gaat komen.

Rob is verbaasd over de hippe en jonge mensen die ineens in de supermarkt rondlopen, zoals een goedgeklede man met een klein kind op de arm. Hij videobelt continu met zijn vrouw die thuisgebleven is en aanwijzingen geeft welke boodschappen ze wil hebben. We horen dat veel Fransen uit de grote steden vlak voor de lockdown naar hun familiehuis op het platteland zijn vertrokken. 

Bijna dagelijks wandel ik één van mijn vaste rondes. Normaliter ben ik de enige, maar nu kom ik soms andere joggers of wandelaars tegen. Confinement 'vluchtelingen' uit de grote stad. 

In eerste instantie neem ik het ingevuld papier mee, waar ik nu ook het tijdstip van vertrek moet invullen, maar als ik na twee weken nog geen gendarme heb gezien, laat ik het er maar bij zitten. Ik overschrijd de regels toch al, met mijn wandelingen die veel verder (de bossen) ingaan dan de voorgeschreven één kilometer.

We zijn ons er terdege van bewust hoe prettig we hier wonen, in vergelijking met mensen in de grote steden, en ik voel mee met de gezinnen die het op zestig vierkante meter met elkaar moeten volhouden. Gezien de beperkte culturele mogelijkheden gaan we toch al niet veel uit, dus in die zin verandert er voor ons niet zoveel. Wel missen we allevier sport op televisie en de jongens missen hun vriendjes. 

Ik bel mijn buurvrouw die in de koude maanden in Parijs woont op zeventien hoog. Afgelopen herfst zijn we er een weekend geweest en ik vraag me af hoe het met haar is. Ze is er net even uit geweest om boodschappen te doen, voor zichzelf en voor haar moeder die dik in de negentig is en vlakbij in een ander flatgebouw woont. "Ik zet haar boodschappen in de keuken, en uit veiligheid is mijn moeder dan in een andere kamer. Ik kan haar niet eens een knuffel geven", vertelt buurvrouw. Ze mist haar huis in de Creuse en vooral de tuin. In Parijs heeft ze geen balkon en aangezien ze normaal veel naar het theater en musea gaat en afspreekt met vrienden, voelt ze zich nu erg opgesloten. 

Ik besluit met het prachtige weer een paar foto's te maken in haar tuin, waar de tulpen aan de voet van de rozenstruik en de rode bloemen van de Japanse kweepeer in bloei staan. Ontroerd mailt ze terug: "Et je regardais l'herbe, les arbres en fleurs, et une vague de bonheur m'est montée au coeur et j'avais les larmes aux yeux!!!"

Het huiswerk voor vandaag zit er bijna op. Manu moet nog één oefening doen: Les compléments de phrase, met aanduidingen van tijd (wanneer), plaats (waar) en manier waarop (hoe). Vul in: 'De volgende vakantie zullen we doorbrengen in ...... '. 

"Nergens natuurlijk, want dat kan nu niet!", zegt hij zelfverzekerd, en klapt zijn schrift dicht.

"Of wel! Naar China!" 

We moeten lachen. Wel erg bijdehand.

"Nee, ik heb een beter idee!", roept-ie. 

"We gaan op corona vakantie!"

Enkele verjaardagen inhalen met opa en oma

Voorpret Europese Kampioenschappen voetbal in de AH (vóór corona tijdperk...)

Skivakantie Zwarte Woud (Duitsland....vóór corona tijdperk)

Verjaardagspost....ik 50 jaar!

Viggo 12 jaar! Feestje met vriendjes in het bowlingcentrum in Montluçon...

en lasergame...

en cadeautjes...!

Uitstapje Lyon

Air B&B

Voetbalstadion Lyon voor de wedstrijd Olympique Lyon tegen Paris St Germain

Bezoek aan het Musée de l'Aviation in Lyon

Corona maatregelen

Homeschool

Snoeiafval opruimen...

Nieuwe staldeuren in de maak

OUD

NIEUW

Nieuw voedersysteem voor de kippen om knoeien te voorkomen.

Bloody hilarious

We zitten aan een 'laatste avondmaal', onze Engelse vrienden en wij vieren. We hebben bij ons afgesproken omdat hun woning is verkocht en de inboedel reeds ingepakt. Alleen het hoognodige hebben ze overgelaten voor de laatste dagen: Twee borden, twee kopjes, etc. Alleen liet zij haar bord op de stenen keukenvloer vallen. Hartstikke kapot. 'Bloody hilarious', vinden ze dat.

Na vijf jaar in de Creuse gewoond te hebben keert het tweetal, dik in de vijftig zijn ze, terug naar Engeland, naar een klein dorpje in Wales aan de westkust, een rustige streek met weinig werkgelegenheid en betaalbare huizen. Een nieuwe twee-onder-een-kapper hebben ze gekocht. Met centrale verwarming en vloerbedekking in de slaapkamers. Op loopafstand naar het strand en de zee. Kan het mooier? De opluchting is van hun gezichten af te lezen.

Zo'n vijf jaar geleden kreeg ik haar aan de telefoon. Het was januari, en het vroor dat het kraakte. Ze belde voor Rob, de 'plumber' en de 'electrician', die ze dringend nodig hadden want niks leek te werken in het schattige, natuurstenen boerderijtje en ze grinnikte dat ze het zo 'bloody cold' hadden. Rob ging een kijkje nemen, en was er uiteindelijk maanden aan het werk. Samen met hem, want het klikte goed en tijdens het werk hadden ze de grootste lol. Iedere middag bereidde zij een heerlijke Engelse lunch met vettige worstjes en gebakken eieren, en toen het werk er op zat kwamen ze een keer bij ons eten. Zo ontstond een fijne vriendschap. 

In Engeland hadden ze allebei verantwoordelijke en dikbetaalde banen, er stonden dure Audi's voor de deur en een weekje op vakantie naar de Malediven was geen bijzonderheid. Totdat zij ziek werd, en uiteindelijk arbeidsongeschikt raakte. De twee zonen waren inmiddels volwassen en hadden al een eigen gezin. Omdat hij al langere tijd was uitgekeken op zijn baan als accountant, besloten ze van de nood een deugd te maken. Ze gooiden het roer drastisch om en begonnen een nieuw, eenvoudig bestaan op het Franse platteland.

In het begin was het één groot en vrolijk avontuur. Hij stortte zich op de verbouwing van het huis, terwijl zij zorgde voor het huishouden en de tuin, op Franse les ging en probeerde een sociaal leven op te bouwen. Totdat na enkele jaren van settelen het Brexit referendum in juni 2016 opnieuw hun leven op z'n kop zette. Eerst was er het ongeloof, daarna de voortdurende en tergende onzekerheid of Brexit er wel zou komen, en wat dan de gevolgen zouden zijn voor de 'overseas'. Ook waren ze boos. Op de Engelse overheid op de eerste plaats, maar ook op de Franse regering die bepaalde loketten al dichtgooide voor Engelsen terwijl er nog niks definitief was. En er was schaamte. Ze schaamden zich voor hun eigen land, de vijfde economie van de wereld nota bene, dat zo besluiteloos was en waar de verwarring naarmate de maanden verstreken steeds groter werd. Onze doorgaans zo opgewekte en grappige vrienden werden steeds somberder en cynischer en het ongeloof over de afgang van het Verenigd Koninkrijk domineerde vaak onze gesprekken.

De onzekerheid over de toekomst maakte de integratie in Frankrijk er niet eenvoudiger op. Plannen werden uitgesteld, wachtend op duidelijkheid aan de andere kant van de oceaan. Diertjes in de weide voor het huis kwamen er niet. Er werd een poes geadopteerd maar daar bleef het bij. Extra woonruimte creëren in de schuur grenzend aan de woning, daar wachtten ze nog maar even mee. Zij sloot zich aan bij een Frans handwerkgroepje, haar grote passie. Maar als je je niet kunt verwoorden zoals je dat in je moedertaal kan, met alle subtiliteiten in bepaalde (humoristische) uitingen die een taal in zich heeft, ben je nooit volledig jezelf en kunnen anderen je nooit helemaal leren kennen. 

De meeste contacten hadden ze met andere Engelsen. Maar steeds vaker hadden ze tabak van deze sociale kring, waar vaak veel werd gedronken en geroddeld en waar het op een gegeven moment alleen nog over Brexit leek te gaan.

Bovendien waren het bijna allemaal gepensioneerden, zestigers en zeventigers, terwijl zijzelf normaal gesproken nog midden in het (werkzame) leven hadden gestaan. Onze Engelse vrienden zaten tussen twee werelden in en vielen voor hun gevoel buiten de boot.

Als ik klaagde over hoe druk ik altijd ben met mijn werk, het gezin en het huishouden, vertelden zij in zekere zin jaloers te zijn. Ik begreep dit heel goed; hoor het vaker van mensen, Fransen en niet-Fransen. Dat het fijn is om in de Creuse te wonen als je 'une activité' hebt. Werk en kinderen bijvoorbeeld. Je moet iets te doen hebben. Zonder is het voor velen te stil, te saai, en ja, soms ook eenzaam. Helemaal als vrienden en familie ver weg zijn.

Het huis was af, hun prachtige tuin met bloemen en een vijver, voor de zoveelste keer aangeharkt. De dagen leken steeds meer op elkaar. Soms was boodschappen doen de enige dringende taak op een dag. Maar als ze dan hadden uitgeslapen was het alweer bijna 12 uur, en zouden de winkels gesloten zijn. 'O well', zeiden ze dan tegen elkaar. 'Dan gaan we toch vanmiddag?' 

In de gepasseerde jaren hadden tripjes naar Engeland in het teken gestaan van familie- en vriendenbezoek. Op zich leuk en gezellig, maar ook was er altijd wel ergens ruzie en gedoe. Heel vermoeiend altijd, en ze waren dan blij weer thuis te zijn. Maar de afgelopen tijd waren ze ook geregeld teruggegaan om zich te oriënteren op een mogelijke terugkeer naar hun geboorteland. Dan zeiden ze tegen niemand dat ze zouden komen, en konden ze helemaal hun eigen plan trekken. Heerlijk, vonden ze het. Lekker thee drinken in een gezellig tentje, een praatje hier en een praatje daar, een boekwinkel in om rond te neuzen.....ze genoten van hun moederland. Brexit had er eigenlijk niet zoveel meer mee te maken, met het sterke verlangen om weer in Engeland te wonen. Niet te dichtbij maar zeker ook niet te ver van familie en vrienden. 

En zo geschiedde. Het mooi verbouwde boerderijtje was in een mum van tijd verkocht, aan een Frans stel. Fransen zijn vaak dol op de typisch Engelse interieurs. 

En nu zitten we samen aan de dis. Ze stond er op nog één keer haar goddelijke chicken curry te maken, met uit Engeland meegebracht Naan brood, mango chilli saus en mango chutney. Het smaakt heerlijk en het is ouderwets gezellig en aan hun vrolijkheid merken we dat ze een goede beslissing hebben genomen. We zullen ze missen. Vooral de Engelse humor vol zelfspot en ironie. Gelukkig is Wales niet ver weg en gaan we ze zeker opzoeken. Maar eerst naar Nederland, voor kerstmis met de familie die we al veel te lang niet gezien hebben. Ik wens je gezellige kerstdagen en een gezond en gelukkig nieuwjaar.

De buitenkant van de nieuwe badkamer en de warm water boiler wordt geïsoleerd.

Voor de verandering een keer geen voetbal, maar rugby. ASM Clermont-Ferrand tegen Lou Lyon.

Herfst....een heerlijke cèpe gevonden in de bossen.

Snoeien...snoeien...het houdt nooit op.

De tuin: Een grote woestenij van tuinafval.

Weekendje Parijs...op bezoek bij onze buurvrouw die het grootste deel van het jaar in Parijs woont.

Op de Eiffel toren.

Boottocht over de Seine.

Notre-Dame...voorlopig nog in de steigers en niet toegankelijk voor publiek.

Petit déjeuner in het keukentje van onze buurvrouw op negen hoog in Parijs.

Muséum National d'Histoire Naturelle.

Even pauzeren bij de MacDo en een lesje digitaal bestellen met onze buurvrouw.

Verjaardagstaart voor Manu...negen jaar!

Kinderfeestje met alle schatjes uit de klas.

Nieuwe staldeuren in de maak.

Ik mocht mee met de klas van Viggo naar de schaatshal in Clermont-Ferrand.