Putain les écolos!

Adem in, adem uit, laat het los, laat het gaan. Accepteer dat dingen tijd kosten, en dat dat helemaal niet erg is. Want hé, ik leef in het moment en het leven is nu! 

Met deze gedachten maan ik mezelf tot kalmte als ik samen met een allervriendelijkste boer van eind vijftig door een dichtbegroeid bos aan het struinen ben. Hij heeft me zojuist een vakantiewoning van Parijzenaren laten zien, waar hij altijd een oogje in het zeil heeft gehouden, en die nu verkocht moet worden. Met een sentimentele blik keek hij naar de foto die uitvergroot in de  woonkamer hangt van de vakantievierende familie, met wie hij door de jaren heen dik bevriend is geraakt. De enig overgeblevene verblijft inmiddels in een bejaardenhuis in de Franse hoofdstad en een curator is ingeschakeld om zaken te behartigen en de woning te verkopen. 

Bij de woning horen ook nog een paar kleine percelen bos, her en der verspreid, en die zijn we nu aan het zoeken. De inmiddels verfrommelde printjes met het kadastraal plan prop ik maar weer terug in mijn tas want ik weet niet of mijn vriend de boer nog weet waar we zijn, maar ik ben de weg al lang kwijt. Bovendien verwacht ik niet dat de gemiddelde belangstellende voor deze woning veel waarde zal hechten aan deze versnipperde landjes en dus wil ik graag voort, want terwijl we ons een weg banen tussen omgevallen bomen, natte takken en bladeren zie ik op mijn mobiel dat de e-mails van klanten binnenstromen.

Soms voelt dat schizofreen, dit 'snelle' werk doen waar je efficiënt, georganiseerd en commercieel voor ingesteld moet zijn, in een gebied waar de tijd in vele opzichten stil lijkt te staan en waar het levenstempo gemiddeld een stuk lager ligt dan het mijne.

In zijn oude en rommelige quatquat, een vies en vergeeld mondkapje bungelt aan de achteruitkijkspiegel, rijden we door de weilanden terug naar de woning waar mijn auto nog staat en waar we afscheid zullen nemen. Onderweg stoppen we bij twee grote schuren en ontmoet ik zijn broer met wie hij de  veehouderij runt. Een dikke vijftiger, die niet al te snugger uit zijn ogen kijkt en, zo hoor ik, nog bij zijn moeder woont in het gehuchtje verderop, kijkt me langdurig en indringend aan. Beide broers zijn altijd vrijgezel gebleven. We kletsen nog wat over de woning en het tweetal maakt er geen geheim van zich zorgen te maken over de toekomstige bewoners. Sinds de corona uitbraak is de Creuse nog veel meer dan daarvoor een toevluchtsoord geworden voor Parijzenaren en andere stedelingen die snakken naar ruimte en schone lucht. En daar is niks mis mee, haasten de broers zich te zeggen, maar wat ze eigenlijk willen zeggen is dat deze mensen van buiten zich wel een beetje aan moeten passen. 

Bij de woning zit een halve hectare weiland, en behalve dat de koeien van de twee broers dit land begrazen, trekken ze er ook overheen om in een andere weide te komen. Een andere passage is er immers niet. Mag dit van de toekomstige eigenaren nog wel? 

De stedelingen hebben een andere mentaliteit, klagen de broers. Ze willen wel dieren houden, maar hebben er eigenlijk de ballen verstand van, en komen puntje bij paaltje om hooi zeuren. Ze zeggen van het platteland te houden, maar blieven geen koeien om zich heen. Of - waar gebeurd - ze spannen een rechtszaak aan omdat de haan hen 's ochtends uit de slaap houdt. Om over les écologistes (milieuactivisten) nog maar te zwijgen. Ik moet een binnenpretje onderdrukken. Bij ons thuis is de uitspraak 'putain les écolos....' een running joke geworden aangezien de vriendjes van de jongens, veelal boerenzonen die zacht gezegd ook weinig affiniteit hebben met de 'grote stads mentaliteit', dit regelmatig uitspreken tijdens discussies bijvoorbeeld aan de kantinetafel op school. 

Ik knik, en probeer samen te vatten wat de broers vertellen, namelijk dat de kopers moeten begrijpen dat er op het platteland geboerd wordt, dat er af en toe een tractor voorbij rijdt, dat er koeien om de weilanden rond de woning staan en dat er af en toe wat agrarische geluiden te horen zullen zijn.

Opgelucht en blij kijken ze me aan en het laatste beetje wantrouwen is uit de lucht. 

Weet je geen Nederlandse klanten die het huis willen kopen?, vraagt de oudste met wie ik zojuist op pad ben geweest en hij kijkt me aan met een twinkeling in de ogen. Is hij nu aan het flirten of verbeeld ik het me maar.

In de vragen van klanten uit de stedelijke gebieden in Frankrijk ging het de laatste tijd opvallend vaak over agrarische aangelegenheden, zoals waar staat de dichtstbijzijnde boerderij, welke activiteiten spelen zich er af en worden er pesticiden gebruikt in de nabije omgeving. Meer dan ooit is er vraag naar een groot terrein, bijvoorbeeld voor het kweken van biologische groenten (maraîchage). De notaris vertelt dat deze 'nieuwe boeren' het statuut van agrariër hebben en net als de traditionele boeren in Frankrijk ook het eerste recht van aankoop van grond hebben als deze in de verkoop komt. Een ontwikkeling om in de gaten te houden.

Ook opvallend veel mensen willen een wooncommune beginnen en zoeken juist naar grote panden met veel woonruimte en als alle woonwensen ingewilligd kunnen worden zullen we in onze regio binnen nu en een paar jaar er heel wat yogacentra bij hebben.

Behalve Franse stedelingen is er ook een grote toestroom van Belgen en Nederlanders en regelmatig worden we gebeld of gemaild met vragen of om ervaringen uit te wisselen. Sommige van deze nieuwe emigranten lijken precies te weten wat ze willen en hoe ze hier de kost gaan verdienen. Anderen zien wel waar het leven hen naartoe leidt en willen vooral zo zelfvoorzienend mogelijk leven. Een gezin met jonge kinderen wil graag windenergie opwekken met een windmolen en verder is het allemaal nog wat onduidelijk. Een Nederlands stel van in de vijftig, aan wie ik een huis met bijgebouwen en een grote tuin verkoop, werkt al lang niet meer voor de kost en wil dit met hun zuinige, vegetarische levensstijl en eigen moestuin ook volhouden tot aan het pensioen. Als ik toevallig even aanwip zie ik dat het gras in de tuin heel hoog staat; alleen het deel rondom de woning is gemaaid. Hij vertelt het land handmatig te maaien, met een zeis. "Goedkoop, gezond, en ik sta niet in de stank", verklaart hij nader. 

De Engelsen hebben voorlopig heel andere dingen aan hun hoofd en niet de 'luxe' om te dromen van een verblijf onder de Franse zon. Ze worstelen met de Indiase variant die het reizen naar Frankrijk bemoeilijkt, en banen zich een weg door alle nieuwe regelgeving, zoals de verplichte aanvraag van een carte de séjour, nu ze officieel geen deel meer uitmaken van de Europese Unie. Toch houdt het vele Britten niet tegen een (vakantie)huis te kopen in het land waar ze zo van houden. Twee huizen verkoop ik aan Engelsen op basis van een video van de woning, en als de finale handtekening gezet moet worden bij de notaris doen ze dit noodgedwongen óók op afstand omdat ze niet naar Frankrijk mogen komen zonder verplichte quarantaine periode waar ze niet aan kunnen voldoen. Hierdoor hebben ze de  woning tot op de dag van vandaag niet in het echt gezien. De sleutels hangen nog altijd aan mijn sleutelbord, wachtend op de dag dat de nieuwe eigenaren eindelijk hun résidence secondaire kunnen betreden. 

Coronajaar 2020....na negen jaar onze eerste kerst in Frankrijk

met sneeuwval op kerstavond...hoe bijzonder

maar....geen familie, geen kerst, en dus toeren we toch even op en neer naar Nederland voor een coronabestendige borrelwandeling

Januari 2021: Mooie wandeling vanaf parking des Goules in Orcines (Puy de Dôme)

April 2021: nieuwe lockdown in Frankrijk en homeschool voor de jongens

Corona klusjes

Boys will be boys....Moto Auzances...

Grote opruiming en dan kom je weer van alles tegen

Manu verhuist naar z'n nieuwe kamer

Renovatie trap naar de zolder

Schilderen nieuwe kamer Manu

Laatste loodjes...

Trap naar de zolder toen

Nu

Slaapkamer destijds bij aankoop

Dezelfde kamer nu (Manu's nieuwe kamer)

Andere slaapkamer destijds bij aankoop

Dezelfde ruimte nu (hal en badkamer)

Toen

Nu

Hup Holland Hup!!!!

 

Een jaar om nooit te vergeten

Wat. Een. Jaar. 

Al heel lang was er het verlangen weer eens in de pen te kruipen, en er waren momenten dat ik 's ochtends dacht: Vandaag zou het moeten lukken. Maar de continue stroom e-mails en telefoontjes dwingt me telkens weer in de 'bubble' van mijn makelaarspraktijk. Het ging al goed met de onroerend goed markt in de Limousin, maar sinds corona de wereld op z'n kop zette, groeit de vraag naar authentieke woningen in groene, schone en veilige omgevingen nog harder. Huizen, vaak vervallen, die soms jarenlang te koop staan, worden nu ineens verkocht. En voor het eerst maak ik mee dat ik een bod op een huis krijg hoger dan de vraagprijs. Gelukkig geen Nederlandse taferelen waar de huizenmarkt compleet overspannen is, maar wel ongekend in dit gebied waar het woningaanbod steevast groter is dan de vraag. 

Na een hectische zomer en najaar, waarin het achterstallig werk van de eerste lock-down ingehaald moet worden, besluit de Franse regering begin november, als blijkt dat het aantal besmettingen opnieuw hard oploopt, het land wederom op slot te gooien. Weer mogen we alleen op pad voor de noodzakelijke boodschappen, medisch bezoek of om dringende familieredenen. Iedere stap die we zetten moet verantwoord worden door de app te downloaden of een formulier in te vullen. In eerste instantie mogen we maar één kilometer van huis voor niet noodzakelijke zaken zoals een wandeling, gedurende een uur, later wordt dit uitgebreid naar twintig kilometer gedurende drie uur. Maar voordat er hier een beeld geschetst wordt van een politiestaat, teken ik aan dat we niet één keer gecontroleerd zijn en het lijkt wel alsof alle gendarmes naar de grote steden zijn verbannen om daar de boel te controleren. Hierdoor vergeet ik de attestation bijna iedere keer als ik wegga, en moet ik halverwege de rit even stoppen aan de rand van de weg om de reden van mijn reis aan te klikken en de datum en het tijdstip te verversen.

Gelukkig mogen de kinderen dit keer wel gewoon naar school; de universiteiten daarentegen zijn gesloten en geven vrijwel uitsluitend digitaal les. In tegenstelling tot de vorige keer zijn mondkapjes nu ook verplicht op de lagere school en dus moet Manu er helaas ook aan geloven. In de schoolbus, in de klas én op het schoolplein. De hele dag. Als ik de jongens aan het eind van de middag van de schoolbus haal, vergeten ze soms het ding weer af te zetten, zo natuurlijk voelt het inmiddels voor ze.

Ook mogen we deze keer wel op pad 'om professionele redenen'. Ik mag geen bezichtigingen doen, maar wel huizen innemen voor de verkoop. De logica ontgaat me soms, en er verschijnen weer lange discussies op de gezamenlijke mail van Leggett over hoe de maatregelen te interpreteren. Ik besteed er niet te veel aandacht aan; lang leve het gezond verstand (en het ontbreken van gendarmes).

Ik experimenteer met online bezichtigingen en virtuele rondleidingen en verkoop op deze basis drie huizen, weliswaar in het goedkope segment. Een Engelse heeft al een paar keer naast de pot gepist en is zo bang wederom het huis van haar dromen te verliezen dat ze het risico neemt en na het zien van de video en uitgebreid contact de vraagprijs biedt. Ook sommige Franse klanten vragen om virtuele bezichtigingen, en hoewel ze soms de neiging voelen er ongezien voor te gaan, temmen ze puntje bij paaltje hun ongeduld en verlangen naar een (vakantie)optrek in de Creuse en wachten liever tot de maatregelen versoepeld worden en ze kunnen komen bezichtigen.

Drukke banen, de verbouwing van ons eigen stulpje.... we hebben simpelweg de tijd niet om veel stil te staan bij het virus dat de wereld in haar greep heeft. Al ruim een maand zijn we de enige bewoners in ons gehuchtje. De buurvrouw naast ons is al lang teruggekeerd naar haar Parijse appartement, ondanks de strenge maatregelen die daar al langere tijd gelden met inbegrip van de avondklok. De buren ernaast, die grotendeels hier wonen, zijn vlak voor de lock-down naar hun 'eerste woning' te gaan, in een voorstadje, dichter bij familie en vrienden. Al die tijd zorgen we voor hun kippen, een haan, een gans en een eend en buuf belt iedere week om even bij te kletsen en te informeren naar het welzijn van ons en van de dieren. Bezorgd vraagt ze dan of iedereen nog gezond is, zowel wijzelf als de familie in Nederland, en iedere keer word ik weer overvallen door deze vraag. Omdat we zoveel andere dingen aan ons hoofd hebben en er eigenlijk niet zo mee bezig zijn.

Helaas zijn alle voetbaltrainingen en de competitie stilgezet en ik probeer de jongens mee te nemen de bossen in voor een stevige wandeling. Maar met het klimmen der jaren, groeit ook de grote mond en de eigen mening, en mijn voorstel stuit vaak op weerstand. Zelf loop ik vaak een flinke ronde voordat ik de jongens van de schoolbus haal. Om even uit de werkstand te komen en weer in te kunnen zoomen op de jongens en hun verhalen van de dag. 

Als er tenminste niet gejaagd wordt, want tot mijn grote verbazing is alles op slot in Frankrijk, behalve de jacht. In groepjes staan de jagers in het weekend bij elkaar, zonder mondkapjes op. Blijkbaar wordt er geoordeeld dat deze samenscholingen geen risico op besmetting vormen. Ook de boer die op ons land werkt en ons van kachelhout voorziet, en die we regelmatig spreken bij het opstappunt van de schoolbus, is sinds zijn vrouw er vandoor is weer gaan jagen. Vaak neemt hij dan zijn achtjarige zoontje mee, ook een groot liefhebber. Lachend vertelt hij in aanraking te zijn geweest met een coronapatiënt, waarna hij zich heeft laten testen, negatief gelukkig. Zoonlief heeft hij een week thuisgehouden van school, voor de zekerheid. Net zo makkelijk.

Pianoles is ook gestopt, maar het conservatorium stimuleert de docenten om online 'in contact te blijven met de leerlingen'. Mijn geweldige pianojuf, die nog geen email kan sturen en dit aan haar man overlaat, stelt tot mijn grote verbazing voor om via skype les te geven. Ik probeer het één keer door mijn mobiele telefoon naast de piano te zetten, maar de verbinding valt vaak weg door de dikke en pierre muren van de woonkamer en op deze manier wordt het natuurlijk niks met de Rondo capriccioso van Mendelssohn die ik probeer onder de knie te krijgen. 

In september ga ik op yoga en de lessen spelen zich af in de eigen woning van de yogadocente. Om er te komen moet je een pikdonker zandpad in, waarna je je auto kunt parkeren op een grasveldje, en dan moet je tussen de hoge bomen via een zelfgemaakte, keiige trap naar boven klauteren waardoor je spieren al lekker opgewarmd zijn nog voordat we begonnen zijn. De les wordt gegeven in een soort grote woonkamer, op een eikenhouten vloer, waarbij de docent zich voor het brandende houtkacheltje posteert. Maar door de lock-down mogen we niet meer samenkomen en biedt ze de les aan via zoom. Doordat ik overdag al vaak achter de computer zit, heb ik geen zin om voor m'n ontspanning ook weer achter de computer te kruipen. Als ik de jongens in de herfstvakantie help met het stapelen van haardhout, verdraai ik mijn ellenboog en ben ik yoga-technisch sowieso even uit de running. 

Er worden twee dozen wijn bezorgd, als dank van de Leggett directie voor mijn bijdrage aan de goede jaaromzet. "Dat kunnen we wel gebruiken", lach ik de bezorger toe. Hij beaamt wat ik zeg. "Om onze zorgen te vergeten."

Op televisie zie ik de beelden van Black Friday en de overvolle winkelstraten in Nederland. Ik ben helemaal niet vies van winkelen maar als je er zoals ik met grote afstand naar kijkt, besef je wel wat een kuddedier de mens eigenlijk is. Wij mogen al weken niet meer naar een grotere stad zoals Clermont-Ferrand en kunnen dus niet shoppen en kopen het nodige online, onder andere voor de tiende verjaardag van Manu. Spullen die wel gepast moeten worden, zo heb ik al een tijdje nieuwe wandelschoenen nodig, moeten wachten. 

Op vrijdagavond kijken we naar de televisieserie 'Floortje blijft hier', waarin Floortje Dessing een jonge vrouw bezoekt die jarenlang in de internationale kledingindustrie heeft gewerkt. Ze had genoeg van de massa-industrie, de vervuiling en de uitbuiting en heeft nu een minifabriek waar ze op duurzame wijze garen en wol produceert van haar eigen angorageiten en merinoschapen.

Ongelooflijk inspirerend, en soms droom ik van een ander leven, na het nieuwe leven dat we hier begonnen zijn, met de inzichten en ervaringen die we hier in de afgelopen jaren hebben opgedaan en geïnspireerd door de mensen die we hier hebben ontmoet. Een eenvoudig en grotendeels zelfvoorzienend bestaan, met zonnepanelen op het dak van de schuur, een grote moestuin, diertjes, en zelf kaas maken is ook iets dat ik graag wil leren. 

Komt het door het coronavirus, het vele thuis zijn op onze mooie en groene plek, dat deze droom sterker wordt, of ligt het bizar drukke en stressvolle jaar dat achter me ligt er aan ten grondslag? Interessante kost om over door te denken en te dromen in het nieuwe jaar. 

Voor iedereen fijne en warme kerstdagen toegewenst, en een gelukkig en gezond 2021

Zomer in coronajaar......iedereen mag weer los...proost!

Vélorail électrique des Fades....het Viaduct des Fades is het hoogste spoorviaduct van Frankrijk, in 1884 ontworpen door Gustave Eiffel en gebouwd tussen 1901 en 1909 

Zomervakantie! Twee weken door Drenthe en Friesland met de boot van vrienden. 

Manu en Mosselen = Blij

Waar zullen we vandaag eens naartoe gaan?

De Bonkevaart in Leeuwarden: Eindpunt Friese Elfstedentocht

Bezoek in het gezellige centrum van Leeuwarden

Diesel tanken

Van Harlingen naar Makkum over de Waddenzee en het IJsselmeer

Wachten bij de sluis naar Makkum

'Asto hjir troch krupt bisto in echte Makkumer'

Sneekermeer

Joure

Lemmer Beach

Bezoek pap en mam die toevallig in de buurt op vakantie zijn

Bijna thuis....de haven van Vollenhove

Boot afleveren bij vrienden en nog gezellig samen eten

Nazomer in de Creuse

Herfstvakantie....champignons zoeken met vriendjes

Op de ruiten van het postkantoor in Aubusson... een vrolijke benadering van de Corona maatregelen

Verder met de verbouwing van de eerste verdieping

Inbouwkasten in Manu's nieuwe slaapkamer

Onderstel kast in de overloop

Tijdelijke trap naar onze slaapkamer

Nieuwe trap naar onze slaapkamer

Originele eikenhouten vloer er uit, schuren, en weer terugleggen

Opnieuw schuren

Naden gipsplaten schuren

                                                                              

Plinten plaatsen en schuren

Sierlijsten aanbrengen op Manu's nieuwe kamer

Manu 10 jaar! Coronaproof verjaardagsfeestje met z'n viertjes

Pepernoten bakken