De Creuse is reuze

dinsdag 9 juli 2024

De belangrijkste bijzaak in het leven

Als ik terug wandel richting huis maak ik een praatje met de boer die net van zijn veld met vers gezaaid maïs afloopt; zijn glimlach verbergen zijn zorgen niet. "Ik keek of er al iets op komt", zegt hij. We staren naar de korrelige zandakker, maar van groene sprietjes nog geen teken. Het is te koud voor de tijd van het jaar, maar vooral te nat. In het stuk tuin vóór onze woning is het langzaamaan een moeras geworden doordat het water niet meer weg kan. Als in het voorjaar het gras begint te groeien, maait Viggo er met een grote boog omheen om niet vast te komen zitten in het hoge gras.

Een buurvrouw verderop komt een weekje over uit Parijs om alvast wat bloemen en planten te zaaien, waar ze in de zomer van kan genieten, maar ze is de kou en regen snel beu en draait na enkele dagen rechtsomkeert. Ze is alleen en gepensioneerd en ziet ons af en aan rijden en druk zijn met van alles en nog wat, en ik begrijp zo goed dat een vakantiewoning op het Franse platteland, waar rust en stilte overheersen, alleen leuk is in de volle zon.

Zelf zijn we te druk om ons erg met het weer bezig te houden. Het leven lijkt zich voort te bewegen in golven, golven van geluk, van ellende, en nu zitten we in een golf waarin alles kapot gaat. Omdat we zo ver weg van alles zitten, vraagt het heel veel van onze creativiteit, flexibiliteit en vooral geduld om machines (van koffiemachine tot hoogwerker) weer aan de praat te krijgen. De 4x4 komt helaas niet door de APK-keuring en we krijgen een bepaalde periode om de mankementen te repareren alvorens we er de weg weer mee op mogen. Onze vaste automonteur belt dat zijn brug het begeven heeft en dat hij ook niet zeker weet of deze nog gerepareerd gaat worden, omdat hij vastbesloten is zelfvoorzienend te gaan leven en te stoppen met autoreparaties. De offerte van de officiële garage laat ons duizelen. Dus besluit Rob de mouwen op te stropen en er zelf maar onder te kruipen. De benodigde onderdelen bestelt hij online, en hij ontpopt zich als een ware automonteur, met werkkleding onder de olie, zwarte vegen op het gezicht en nagels die niet meer schoon te krijgen zijn. Het is een enorme opluchting als de auto bij de 'contre-visite' wordt goedgekeurd.

Ook geeft het einde van het schooljaar altijd veel drukte. Viggo zou de hele maand juni al vrij zijn als President Macron niet bedacht zou hebben dat het een goed idee is om de eerstejaars, die zich aan het oriënteren zijn op hun toekomst, in deze periode een snuffelstage te laten lopen van twee weken. Viggo regelt een leuke stage bij Radio Bleu Creuse, de lokale radio-omroep in Guéret. Iedere ochtend schuift hij aan bij de redactievergadering en vervolgens mag hij zelf aangeven met welke verslaggever hij op pad wil. Zo maakt hij een zitting in de rechtbank mee, gaat hij langs bij een boer voor een interview over de gevolgen van de vele regen, en spreekt hij met de lokale leider van oprukkend rechts.

Ook moet hij opnieuw een keuze maken welke richting hij volgend jaar op wil (in onze tijd heette dat het vakkenpakket, in mijn geval was het een pretpakket), en daar hoort in zijn geval een ander Lycée bij dat deze studierichting aanbiedt. Enerzijds vindt hij het jammer uit Guéret weg te gaan, want hij heeft daar veel nieuwe vrienden gemaakt en veel lol gehad. Hij gaat nu alsnog naar het dichtstbijzijnde Lycée in Aubusson en zal daar zijn oude vrienden van het Collège in Auzances weer tegenkomen.

Manu gaat door naar het laatste jaar van het voetbal Collège in Guéret, en zal een overstap maken naar de voetbalclub in Guéret die op een hoger competitieniveau speelt. Dit betekent drie voetbaltrainingen per week op het Collège, één of twee voetbaltrainingen per week bij de club, en op zaterdag de wedstrijden. Gelukkig besluit Viggo weer in Auzances te gaan voetballen zodat we toch nog binding houden met de club waar onze beide jongens van kleins af aan spelen.

Waar de wereld vele plekken van diepe ellende kent, en het politieke klimaat in Frankrijk, Nederland en vele andere Europese landen ons zorgen baart, biedt het Europees Kampioenschap voetbal een hele welkome en prettige afleiding. Gelukkig houden we er allevier van, anders zou er waarschijnlijk veel gemopperd worden, maar wat dit betreft staan de neuzen dezelfde kant op.

Viggo nodigt zijn vrienden uit voor een barbecue en om samen naar Frankrijk-Nederland te kijken en te blijven slapen. Tegen de tijd dat het luidruchtige gezelschap het gebraad achter de kiezen heeft, valt de stroom uit en kan er geen televisie meer gekeken worden. Gelukkig biedt een naburig dorpsfeest - met scherm waarop de voetbalwedstrijd te zien is - uitkomst, en we brengen de jongens er naartoe en zelf kijken we met Manu op onze mobieltjes op ons bankje in de tuin.

Voor ons is het Nederlands elftal een happening, not to be missed, maar voor de Fransen is het veel minder belangrijk. Als de ouders de volgende dag op de stoep staan om hun zonen weer op te halen, blijken de meesten niet gekeken te hebben. Ook op straat is er niks te merken van het Kampioenschap, alleen in de supermarkt win ik rode voetbalsokken. Het volksfeest dat we in Nederland kennen, waarbij ook niet voetballiefhebbers de straat op gaan om te feesten, is hier een onbekend fenomeen. De meeste Fransen die ik er over spreek, vinden dat het Franse elftal slecht speelt - en dat klopt - en dat de spelers exorbitant hoge bedragen verdienen, en ook dat is waar.

Laten we het er op houden dat voetbal een heel prettige bijzaak is in het leven.

Weekje vakantie in april op Mallorca

Alcúdia

Wandeling door natuurgebied Serra de Tramuntana

Bezoek aan grotten van Drach

Dagje Palma de Mallorca

Wandelen bij Valldemossa, het mooiste dorp van Mallorca (Werelderfgoedlijst UNESCO)

Standbeeld van pianist en componist Frederic Chopin in de tuin van het klooster van Valldemossa

Santa Ponça

Tussen de hippe digital nomads in een hotelletje in Palma de Mallorca voor een extra overnachting aangezien de verkeersleiders op vliegveld Paris Orly staken en we niet terug kunnen

Halve finale Coupe de Creuse in Auzances met team van Manu

Afronding verbouwing broodbakhuisje, helaas kan het terrasje nog niet worden aangelegd door de vele regen

Tomettes vloer aansmeren

Zelfgemaakte douglas deur

Trap maken voor slaapvide

Keukenblok maken

Klaar om in te werken, slapen, verblijven

zaterdag 13 april 2024

Leeg nest

Een soort semi empty-nesters waren we geworden, nu onze jongens afgelopen september allebei met grote koffers en tassen met braaf gelabelde kleding naar het internaat waren vertrokken. Het zou ons een inkijkje geven in het leven als de jongens straks echt het huis uit waren, en ik was wel nieuwsgierig naar deze nieuwe fase.

De oudste, vijftien jaar bij aanvang, moest naar het internaat als een logisch gevolg van het behalen van zijn Brevet en omdat hij niet had gekozen voor het 'Lycée de secteur' in het dichterbij gelegen Aubusson, maar voor een andere middelbare school in Guéret, de hoofdstad van de Creuse, een uur bij ons vandaan.

Hoofdstad klinkt trouwens gewichtiger dan de plaats in werkelijkheid is, want met maar ongeveer 12.500 inwoners zou Guéret in Nederland als dorp worden beschouwd. Ik vond dat juist wel fijn, de zachte overgang van ons afgelegen weiland waar er van enige street wisdom niet veel zou komen, naar de nog onbekende werelden die de jongens na hun achttiende zouden ontdekken.

De jongste, bij aanvang nog maar twaalf lentes, zou normaal gesproken nog twee jaar op het plaatselijke Collège blijven, maar omdat hij was geselecteerd voor de 'section foot', waarbij een groep van zo'n dertig kinderen naast het gewone lesprogramma zes uur per week voetbaltraining krijgt, moest ook hij het verderop zoeken.

Zelf waren ze vrij relaxed over deze grote verandering en nieuw avontuur, tenminste ogenschijnlijk zoals pubers doen, maar zelf kreeg ik de zenuwen van alle lijstjes benodigdheden, reisschema's en buslijnen. Van het openbaar vervoer hadden we hier nog nooit ook maar één meter gebruik gemaakt; een wereld ging voor ons open en mijn hart maakte vreugdesprongetjes van zoveel tot dan toe onbekende mogelijkheden die ons systeem nooit hadden bereikt. Er bleken meerdere streekbussen te stoppen op slechts tien minuten bij ons vandaan. Waarom waren wij nog nooit met de bus naar Limoges of Clermont-Ferrand gegaan?

De jongens konden samen met andere internaatkinderen op maandagmorgen om zes uur de bus nemen in Auzances en vrijdagavond zou dezelfde bus hen weer uitspugen, veel nieuwe ervaringen en een volle tas vuile was rijker. Gezien Manu's jonge leeftijd, kwam het goed uit dat ze naar dezelfde stad gingen en samen konden reizen, en het idee dat grote broer altijd in de buurt was, stelde mij gerust.

Het werd me duidelijk dat de meeste van Manu's leeftijdgenoten gebracht en gehaald zouden worden door de ouders. De voetbalcoach van Manu, wiens dochter, een fanatieke keepster, ook op de section foot zit, vroeg of we interesse hadden om beurtelings te rijden. "Maar er gaat toch een bus?", zei ik niks vermoedend, en op standje zo-snel-mogelijk-alles-geregeld-hebben. Dat bevestigde hij, maar een beetje omfloerst liet hij weten de kids nog zo jong te vinden om zo vroeg op te staan om met het openbaar vervoer te gaan. Het zette me aan het denken: Zijn wij Ollandais nou zo hard en meedogenloos, of worden Franse kinderen met een fluwelen handschoen behandeld? Of scheelt het dat de Franse ouders papi en mamie achter de hand hebben voor noodgevallen, en dat Rob en ik het te allen tijde zelf moeten oplossen en daardoor kritischer met de organisatie van het vervoer omgaan?

Daar zaten we dan, in het nazomerzonnetje in september, achter ons bordje eten in de tuin. Zonder de jongens, ongestoord onze dag door te nemen. Vergeten hoe prettig het is rustig een gesprek te kunnen voeren, met slechts het gekwetter van de vogeltjes op de achtergrond. Hoe fijn als een korte stilte niet onmiddellijk weer gevuld wordt. Maar wat was het wennen niet de belevenissen van de jongens te horen, hoe onbenullig verhalen over irritante leraren, oninteressante lessen en tik tok-video's ook kunnen zijn.

Het bleek dat ik met een Nederlandse bril naar het hele internaatgebeuren had gekeken. Het leek me goed voor hun ontwikkeling dat de jongens zich door de week in een stadje zouden bevinden, met uitgaansmogelijkheden en leeftijdgenoten om zich heen, ook jongens van andere gezindten dan hun vriendjes van het Collège. Een grotere zelfstandigheid, minder monocultuur, meer diversiteit in alle opzichten.

Maar in de dagelijkse praktijk komt er van buitenschools plezier weinig terecht; Viggo en zijn drie kamergenoten worden om zes uur 's ochtends gewekt door de surveillant, en soms is de laatste les pas om zes uur 's avonds afgelopen. Waarna er nog een verplichte huiswerkklas volgt, en de maaltijd in de kantine. Tegen de tijd dat ze weer op hun kamer op het internaat zijn is het onderhand negen uur en een uurtje later moeten de lichten uit. Wel mogen ze van het terrein af als ze geen les hebben en dan kunnen ze even de stad in of hangen bij het aan de overkant van het Lycée gelegen recreatiemeer.

Terwijl ik vrolijk werd van de gedachte dat de jongens op woensdagmiddag, als er geen school is, deel konden nemen aan allerlei leuke activiteiten die we hier niet hebben, gaf Viggo reeds in de eerste schoolweek aan op woensdagmiddag naar huis te willen. "Dan ben ik alleen op dinsdag niet thuis", gaf hij als reden op. Toen Manu in het najaar langere tijd niet kon voetballen door een knieblessure, besloot ook hij halverwege de week naar huis te komen. En zo was het nest alweer gevuld voordat we überhaupt de kans hadden gekregen aan het lege huis te wennen.

Op maandagmorgen voor dag en dauw breng ik de jongens naar de bus in Auzances, en haal ze woensdagmiddag weer op (waarbij Manu in Auzances blijft voor de clubtraining en we dus later op de middag nogmaals heen en weer moeten), donderdagochtend herhaalt Rob hetzelfde ritueel en vrijdagavond haalt hij ze weer op van de bus. Om vijf uur gaat de wekker, het ontbijt en de tassen staan al klaar, iets na half zes de koude, donkere ochtend in, om een kwartier later in Auzances te arriveren. Afscheid van de jongens, nog even wachten om zeker te weten dat alles goed gaat, en snel weer terug naar huis, het warme bed in.

Er worden op deze ochtenden weinig woorden gewisseld, en hoewel enige discipline vereist is, en die vervoersafhankelijkheid veel druk geeft, kunnen we ook genieten van deze vroege en rustige momenten met de jongens.

Dit scenario is als alles goed gaat, dus zonder stakingen, zieken of lesuitval. Want dan is alles weer anders en kan het zo maar zijn dat ik op dinsdagmorgen om half 7 's ochtends met de jongens op een donker en verlaten treinperron in Aubusson sta te wachten op de trein naar Guéret. Terwijl ik al die jaren in de veronderstelling was dat daar, net als in Auzances, al jaren geen trein meer rijdt. En als het Collège belt dat Manu in de nacht ziek is geworden, dan laat je hem niet de bus naar huis nemen, maar dan haasten we ons de auto in om hem op te halen. Gelukkig werken we allebei zelfstandig, en ik vraag me echt af hoe andere ouders met een vaste baan hiermee omgaan.

Viggo vertelde laatst hoe hij zich voelt als de streekbus uit Guéret na ongeveer een uur Auzances nadert, en hij het stadje in de verte ziet liggen. "Dan ben ik zo blij, dan voel ik dat ik thuis ben", zei hij.

Regelmatig hebben we in de afgelopen jaren dat we hier wonen gesproken over verhuizen naar een andere plek, om allerlei redenen, maar ook omdat we dachten dat er voor de jongens te weinig te beleven is. Maar het lijkt dat ze zo goed wortel hebben geschoten dat zij de laatste zijn voor wie we weg zouden moeten. Voorlopig zitten de kuikens nog in het nest.