Hup Frankrijk Hup!

De afgelopen weken stonden in het teken van voetbal, grind en familie- en vriendinnenbezoek. Om met het laatste te beginnen: mijn ouders, fervente lange afstand fietsers, kwamen aan met de camper om twee dagen later alweer te vertrekken met de fiets naar Santiago de Compostella (Spanje). Over pakweg zes weken komen ze weer terug (ook met de fiets), waarschijnlijk zonverbrand en enkele kilo's lichter. Helaas wilde het weer niet meewerken met hun start: het regende de hele dag door. Hopelijk hebben ze de komende weken wat dat betreft meer geluk.
Goede vriendin Mascha was met hen meegereden, en zou teruggaan met Rob's broer Menno. Hij had voor de tweede keer meegedaan met de Alpe d'HuZes, evenals zo'n 8000 andere Nederlanders die zo vaak mogelijk de Alpe d'Huez beklimmen met als doel sponsorgeld op te halen voor de overwinning op kanker. We hebben gezamenlijk naar Nederland-Denemarken gekeken, maar werden daar vanzelfsprekend niet vrolijk van, de oranje petten, brillen en schminkspullen die Mascha had meegebracht ten spijt.

Vol verwachting klopten onze oranje hartjes bij Nederland-Denemarken.

We hebben een paar mooie wandelingen gemaakt, en verder veel gekletst en lekker gegeten. Rob en Menno hebben de verbouwingsplannen besproken, aangezien Menno in augustus twee weken komt helpen met klussen. Sinds enkele dagen hebben we weer het rijk alleen. Gisteravond keken we buiten met z'n tweeen naar Nederland - Portugal. Het weer was nog heerlijk zacht en we hoefden alleen de televisie om te draaien en in het raamkozijn te zetten om naar het - hoopten we - 'wonder van Charkov' te kijken. Het had nog best een leuk oranje feestje kunnen worden, met een vreugdedansje of misschien wel een kleine polonaise door onze Franse tuin; behalve de mollen en de krekels zou niemand hier tenslotte last van hebben. Inmiddels weten we dat het helaas niet zo mocht zijn. We hebben nu onze zinnen maar op Frankrijk gezet. Overigens van de Franse inwoners van de Creuse moeten we het niet hebben om in de juiste voetbalstemming te komen. Ondanks de geweldige prestaties van het Franse team tot dusverre zien we hier geen enkele uiting van voetbalvreugde in welke vorm ook zoals we in Nederland gewend zijn. Geen blauwe poppetjes in de supermarche, geen blauwversierde auto's, laat staan aangeschoten blauwverklede mensen op straat. Rien du tout. De Fransen zijn over het algemeen niet commercieel ingesteld, en zeker niet hier op het platteland. Wat? Geld verdienen aan een EK? Oranje poppetjes verkopen in de supermarche? Doen jullie dat? Rare jongens, die Hollanders. Alvorens wij ons gisteravond voor de buis settelden, hadden wij een gezellige middag met Viggo's klasgenootje Naomie en haar ouders. Met een versgebakken appeltaart op de keukentafel wachtten wij toch wel un peu nerveux op onze nieuwe Franse vrienden; een kwartier....een half uur....tot Sophie, Naomie's moeder, na een uur wachten belde met de vraag waar we bleven. Miscommunicatie door de taalbarriere. We zijn er alsnog naartoe gereden, tot grote opluchting van zowel Naomie als Viggo, die zich allebei al een poos hadden afgevraagd waar hun klasgenootje toch bleef. Erg leuk om nieuwe, gelijkgestemde mensen te ontmoeten, die zelfs jonger zijn dan wijzelf. Een unicum in de Creuse!
Veel sociale activiteiten dus, maar uiteraard hebben we ook nog gewerkt. Nadat we de afwatering verder in orde hadden gemaakt, huurden we een minigraver om de grond bij de entree af te graven, waarna we vol verwachting wachtten op de vrachtwagen die 13 ton grind zou afleveren. Dit zouden we vervolgens met de minigraver kunnen verspreiden in het gebied bij de entree. Maar helaas, onze eerste slechte ervaring met een Frans bedrijf, de grindboer was ons vergeten en kwam pas de volgende dag. De minigraver moest echter weer ingeleverd worden om de kosten voor de huur te beperken, en aldus moesten wij de enorme berg zelf wegwerken. Gelukkig was er de hulp van ons Nederlandse bezoek. Het zal een verademing zijn om bij hevige regenval niet meer door een enorme modderpoel te hoeven als we weg moeten.
Rob is inmiddels ook begonnen met de verbouwing van ons huis. Van een kaal hok zonder vloer en zonder duidelijke bestemming, gelegen naast de keuken, creeren we een bijkeuken, met een (extra) douche. De huidige badkamer wordt de entree van het huis. De kozijnen worden vervangen en voorzien van dubbel glas. Daarna komt de zolder aan beurt. Alles is er op gericht de woning goed te isoleren, aangezien de winters in de Creuse erg koud kunnen zijn. Afgelopen winter was het enkele weken achter elkaar min twintig graden. Zover is het gelukkig nog niet. Op de weilanden om ons heen zijn de boeren soms tot diep in de nacht bezig met maaien, hooien en persen. Veel agrarische activiteit: de zomer is in aantocht.

Onze aanhanger verricht goede diensten.

Alvoren we het grind verspreiden dekken we de grond af met geotextiel. Dit houdt het onkruid tegen en voorkomt dat het grind te snel de grond in zakt.

Een dag te laat leverde de grindboer 13 ton grind af.

Aangezien de minigraver alweer ingeleverd was, kwamen extra handjes nu wel erg goed van pas.

Santiago de Compostella.....opa en oma komen er weer aan!

Tot over 6 weken!

De toekomstige bijkeuken. De prefab vloer ligt er inmiddels in. 

Ook de afvoeren en waterleiding zijn aangelegd. Wordt vervolgd.

Honderd dagen in de Creuse

We wonen inmiddels honderd dagen in de Creuse; een goed moment voor een tussentijdse evaluatie. Drie maanden in de Creuse, waarvan een in een gite en twee in ons eigen huis. De eerste maand (april) in ons eigen huis was pittig, mede door de vele regen die neerkletterde op ons domeintje. En daar zit je dan, in je Franse boerderij waar behalve de keuken en de inrichting alles nog is als vroeger. In de groene heuvels van de Limousin, omgeven door enkel koeien, op je drassige 2,3 hectaren, met twee ukkies die je aan huis en haard gebonden houden. Zoals alles hier is ook het lulligste speeltuintje alleen met de auto bereikbaar. Ik heb het wel geprobeerd, fietsen met Manu en Viggo - samen goed voor zo'n dertig kilo -, respectievelijk voor- en achterop, maar ik ga serieus stuk op de venijnige klimmetjes die er af en toe tussen zitten, onderwijl ook nog een 'goed gesprek' voerend met mijn oudste telg die heel erg van praten houdt en niet doorheeft dat het hart van zijn moeder in haar keel zit. Alleen is fietsen hier goed te doen, maar met dertig kilo 'bagage' gaat de lol er snel af. Ik kijk nu ook heel anders aan tegen de Nederlanders die hier fietsen met electrische trapondersteuning. Ik vind ze niet langer watjes, wat zeg ik, als ik het geld zou hebben zou ik er onmiddellijk een aanschaffen. Want lichaamsbeweging heb ik hier niet veel, afgezien van de meters die we sjouwen rond het huis, van en naar de moestuin, de schuur, etc. Ik heb geinformeerd naar mogelijkheden om te sporten in de omgeving, en dan kom je al snel uit bij een wekelijkse gymnastiekavond in het plaatselijke gemeentehuis. Ik weet niet of ik daar blij van word. Een hypermoderne fitness zoals ik gewend was in Nederland, uitgerust met sauna, zonnebank, personal trainer en bar, is misschien het andere uiterste, maar er zijn natuurlijk grenzen. Dus ben ik maar weer gaan hardlopen, niet echt mijn favoriete bezigheid, maar je moet wat. Dan stuit je hier op het volgende probleem. Aangezien mijn conditie inmiddels op een dieptepunt is beland, en ik doorgaans ook niet zo heel lang van huis weg kan zijn, heb ik op Google Earth gezocht naar een rondje van max vijf kilometer vanuit huis. Die is er dus niet. De wegen zijn hier zo eindeloos lang, dat er geen andere mogelijkheid is dan 2,5 km heen en dezelfde 2,5 km terug. Tenzij je offroad wilt gaan joggen; dan kom je op vage tussendoorpaadjes, veelal dichtgegroeid met brandnetels en andere mauvaise herbes. Ook niet eenvoudig in het begin: waar gaan we in vredesnaam beginnen? We vonden dat we een overzichtelijk project hadden gekocht, maar als je eenmaal aan het werk gaat, val je van de ene klus in de andere, zoveel is er op te knappen of te verbeteren. We zijn maar gewoon begonnen met opruimen, en kwamen er al snel achter dat Nederlandse planningen hier niet werken en dat alles heel veel tijd kost, mede door de afstanden. Alles duurt veel langer dan we aanvankelijk dachten en hoopten, en heel langzaamaan krijgen we hier wat meer rust in, en denken we: morgen weer een dag. We hebben besloten dat we eerst tijd, geld en energie gaan steken in het isoleren en verbouwen van ons eigen huis en in het zorgen voor werk en inkomen, en dat de verbouwing van de schuur tot gites nog even moet wachten. Deze beslissing maakt het allemaal wat overzichtelijker en dat geeft rust.
En nu is het juni, en staat de Creuse prachtig in bloei, en ook onze idyllische tuin waar we erg trots op zijn. We hebben mooi weer gehad, heerlijke dagen waarin we veelal buiten aan het werk zijn, en ik er achter kom dat ik erg kan genieten van tuinieren. Manu die met een speelgoedschepje in de hand alles nadoet wat wij doen, en wiens eerste woordje 'merci' is. Viggo en Manu die in hun  speelgoedauto's van de heuvel af naar beneden denderen. De schone en rustige omgeving. De schoolbus met Monsieur Bernard die zich vier dagen per week 's meldt, en Viggo die tegenwoordig blij instapt. De speeltuin in Auzances waar we laatst Naomie, een meisje uit Viggo's klas, en haar vader tegenkwamen. Dit gezin woonde tot voor enkele jaren geleden in Lyon, de derde grootste stad van Frankrijk, en heeft bewust gekozen voor een leven op het Creusense platteland. Viggo en Naomie speelden leuk samen, en bij het afscheid nodigde haar vader ons uit een keer op bezoek te komen. Ontzettend leuk, want ik houd enorm van sociale contacten en gezelligheid, en ik had mijn twijfels of deze verlaten plek in de Creuse mij dit voldoende zou kunnen bieden. Het lijkt er op dat ik me hier geen zorgen over hoef te maken. We hebben de afgelopen weken veel bezoek gehad van Nederlandse kennissen die hier in de omgeving wonen, dan wel een vakantiehuis hebben. Ook ga ik deze week voor de tweede keer meezingen in een koor, met Fransen en enkele Nederlanders. Kom ik op een ander prettig puntje van de Creuse: aangezien er zo weinig mensen wonen, is men doorgaans blij met je komst. In Nederland stond ik lange tijd op een wachtlijst van een koor dat me aansprak; hier kan ik zonder meer meteen deelnemen. Of ik een beetje kan zingen lijkt er niet eens toe te doen.
En dan hebben we natuurlijk nog onze medegehuchtbewoners, Mousse en Martine, met wie we zoveel geluk hebben, en Marc en Francoise, onze directe buren. Met dit tweetal stond het contact tot op heden op een laag pitje. Marc is 84, en zijn gezondheid is minder aan het worden. Francoise is zo'n twintig jaar jonger, en reist heen en weer tussen Parijs waar ze nog een appartement hebben, en de Creuse. Een bijzonder stel: Marc was in zijn werkzame leven comedien, theaterregisseur en kunstschilder; Francoise was tot anderhalf jaar geleden documentalist in een van de nationale musea in Parijs. We vermoeden dat ze zich niet zo goed raad hebben geweten met het werklustige volkje met twee lawaaierige kinderen uit Nederland dat naast hen was neergestreken. Maar nu moest er dan toch echt een keer gedronken worden op onze komst, en had Marc Francoise opgedragen - zo zei ze zelf - een afspraak met ons te maken voor een apero. Het regende maar de deur van Marc en Francoise stond open. Ze hadden zich voor de gelegenheid netjes aangekleed, er was een rood tafellaken over de eettafel gedrappeerd, met daarop 4 champagneglazen, borden en bestek. Er kwamen heerlijke hapjes op tafel, quiche, mosselen en worst. Na de champagne werd nog een fles witte wijn opengetrokken. We kletsten wat, over hun leven, hun werk, er kwamen foto's op tafel van Marc's vader die in het begin van de vorige eeuw ook comedien was geweest en met Charlie Chaplin had samengewerkt. We aten en dronken, spraken over eten en wijn, een niet te missen onderwerp voor de Fransen. Francoise beloofde me plechtig om me in te wijden in 'de echte Franse keuken'. Marc trok gekke bekken naar Manu die niet bijkwam van het lachen. Het regende buiten, maar wij genoten van een zeer aangename en gezellige kennismaking. De ontmoeting deed me beseffen hoezeer de Fransen levenskunstenaars zijn, kunnen genieten van de simpele dingen van  het leven.
Conclusie van dit inmiddels veel te lange verhaal: het proces van onthaasten zet zich door, en we kunnen steeds beter genieten van de mooie omgeving, de ruimte, de vrijheid en de nieuwe contacten. Voorlopig smaakt dit nieuwe leven naar meer en verlangen we zeker niet terug naar Nederland.

De ingang van het bijgebouwtje bij de entree wordt verfraaid.  

Een mooi resultaat.

Een werkbank voor Rob.

Monsieur Bernard

Hoewel Viggo maar twee weken voorjaarsvakantie had, is hij op een dagje school na, vier weken thuis geweest. Een driedaagse schoolexcursie is hiervan onder meer de reden. Juf Claudine oordeelde dat een dergelijke trip voor Viggo wellicht nog een brug te ver zou zijn, en dat gevoel hadden we zelf ook. Sowieso vinden we een bustrip van een paar honderd kilometer met twee overnachtigen voor drie- en vierjarigen best heftig, maar dat zal ons Nederlandse referentiekader zijn. Buurvrouw Martine vindt het juist heel goed voor de ontwikkeling van de kleine koters, een beetje afstand van paps en mams op z'n tijd. Dat Viggo hierdoor niet naar school hoefde, kwam ook wel weer goed uit, aangezien mijn zus de meivakantie aangreep om met man en twee dochters naar de Creuse af te reizen voor een blik op onze Franse stek. Erg leuk en gezellig, en met name ook voor Viggo die dol is op zijn nichtjes en zich weer helemaal uit kon leven. Regen en zon wisselden elkaar af, maar we hadden het geluk van enkele dagen met temperaturen rond de 30 graden. Het zwembadje werd dus opgezet en de tuinslang tevoorschijn gehaald. Ook meteen maar het zomerse weer aangegrepen om de frituurpan uit de dozen te halen en zelf frietjes te bakken. Eindelijk weer ouderwetse patatten, heerlijk!
Dit zomerse geluk werd helaas verstoord door opnieuw een triest telefoontje uit Nederland. Rob's moeder, herstellende van een hersenbloeding een paar weken geleden, was getroffen door een herseninfarct en wederom opgenomen in het ziekenhuis. De situatie was stabiel, maar toch besloten we al de volgende dag (zaterdag) naar Nederland te reizen. Gelukkig konden we (als altijd) terecht bij mijn ouders in Brabant. Zondagmiddag zijn we naar het ziekenhuis gegaan; maandag is Rob nog een keer alleen gegaan. Het gaf ons een goed gevoel haar te kunnen zien, hoe kort ook.
Hoewel de aanleiding voor ons bezoek aan Nederland erg triest is, hebben we er gelukkig ook van kunnen genieten. Doordat we er nog maar zo kort weg zijn, is Nederland voor ons nog altijd vertrouwder dan ons nieuwe thuisland Frankrijk. Desondanks vielen een paar dingen onmiddellijk op: de verzorgdheid van de huizen en tuinen en van de mensen zelf. Alles zo mooi aangeharkt en strak, de mensen over het algemeen modern gekleed en gekapt. Maar ook: de grote hoeveelheid auto's vooral op de snelwegen, ook op zondag. En de beschikbaarheid van spullen, alles is er, met een enorme keuze, en binnen handbereik. Dat raken we hier in de Creuse met de eerste supermarkt op 12 kilometer en een beetje leuk shoppen op 30 kilometer (Aubusson) - maar liever Montlucon op 60 kilometer - snel kwijt. We hadden voor de gelegenheid een boodschappenlijstje opgesteld, varierend van stekjes voor de moestuin (reeds aangelegd, klein maar fijn!), Paradontax tandpasta, hagelslag, schenkstroop en poedersuiker voor op de vele crepes, alles van Conimex, nog wat leuke en handige spullen van Ikea, en ga zo maar door. De kleding- en schoenwinkels heb ik gemeden, anders zou mijn bankpasje nog ontploffen en dat kunnen we zeker niet gebruiken. Maar het was absoluut leuk, dit gewinkel. Ik kan het nog!
Viggo is zoals gezegd door omstandigheden deze weken welgeteld een dag naar school gegaan, en wel voor het eerst met de schoolbus. Hoewel hij zich hier al weken erg op verheugde, was het afscheid bij de bus, die 's ochtends op het afgesproken tijdstip strak voor ons huis parkeerde, reeds twee kinderen in het dorp opgehaald, toch nog moeilijk. Ondanks de tranen met tuiten van onze kleine sloot de chauffeur, de reeds genoemde Monsieur Bernard, onverbiddelijk de automatische deuren. Nog een laatste kus zat er hierdoor niet meer in, anders zouden de koters te laat op school komen. Toen Viggo 's middags weer werd gebracht, straalde hij van top tot teen van trots, en sprak hij zich lovend uit over de snelheid waarmee Monsieur Bernard de bus over de Creusense plattelandsweggetjes had gemanoeuvreerd. Toen Rob vanavond het boekje 'Ik ook op jou' voorlas, over een jongetje en een meisje die verliefd op elkaar zijn, en Rob vroeg op wie Viggo verliefd was, antwoordde hij: 'op Monsieur Bernard'.
Dan nog even wat anders. Wij zijn er in geslaagd onze auto's op Frans kenteken te krijgen. Over de bureaucratie en vooral de uit de pan rijzende kosten die hiermee gepaard gaan (bedrag hangt af van de hoeveelheid PK's), weid ik verder niet uit, daar zijn reeds lange blogs over geschreven. Feit is dat we nu, als het goed is, af zijn van de Nederlandse wegenbelasting, en dat we straks niet van de weg gedrukt worden als Nederland van Frankrijk wint tijdens het EK.

Met de nichtjes kwam ook de creativiteit.

 

Binnenkort bloemkool uit eigen tuin?

Gezelligheid en verdriet

Gelukkig kwam aan het begin van de week ook de zon weer terug. Nog niet overweldigend, maar de kinderen hebben volop kunnen spelen in de tuin, we hebben al een paar keer in de tuin gegeten en we hebben onder de omstandigheden (schoolvakantie Viggo) goed door kunnen werken aan de afwatering. We kregen gepland bezoek van familie met een vakantiehuis in de Correze, en onverwacht bezoek van een oud-collega met een vakantiehuis in het noorden van de Creuse. In beide gevallen was het gelukkig lekker weer en konden we gezellig buiten zitten. Ook heb ik deelgenomen aan het maandelijkse etentje van de Nederlandse eetclub; de naam zegt het al, een club van Nederlanders in de grensstreek Creuse/Puy de Dome die iedere maand gezamenlijk een menu du jour geniet in wisselende restaurants in deze regio. Het leek me een goed idee hier aan deel te nemen, gezien het feit dat we nog 'groentjes' zijn in de Creuse en hier nog een leven moeten opbouwen. Ik vond het fijn om er even alleen uit te zijn, lekker - en vooral rustig (wat met kleine kinderen niet mogelijk is) te eten - en leuke mensen te leren kennen. Daarbij vind ik echt niks zo fijn als autorijden door de oneindig lange weggetjes met mooie uitzichten over de bergen van het Centraal Massief met een waterig zonnetje op de achtergrond. Rob is thuisgebleven met de kinderen; we hebben afgesproken dat hij de volgende keer gaat. Ook hebben we kennisgemaakt met 'onze andere boer', Didier genaamd, een nog jonge vent van begin 30 en sinds tien dagen de trotse vader van baby Theo, de nieuwste aanwinst voor de Creuse. Hij woont in een naburig gehucht en werkt net als boer Christian op de velden die ons huis omringen en die deels van ons zijn. Met de komst van de zon was het gras ineens de lucht ingeschoten, en we vroegen ons af wanneer er koeien op de velden achter de schuur zouden komen. In deze rustieke omgeving met over het algemeen alleen het geluid van heel veel verschillende soorten vogels, valt het al snel op als er iets gebeurt. We hoorden het ronkende geluid van grote veewagens, dus riepen we de jongens want dit beloofde een voor Creusense begrippen waar spectacle. Met z'n vieren togen we naar het weiland, waar we onze nieuwe buren - niet de bekende Limousin runderen maar de Charolais koeien (we hebben het even opgezocht) - begroetten. Didier kwam ons de hand schudden en zo konden we meteen even kennismaken.
Tenslotte werden we geconfronteerd met triest nieuws. Zaterdag kregen wij het treurige bericht dat Rob's moeder (81 jaar) thuis gestruikeld is en op haar gezicht gevallen. Ze woont alleen en is door de buren naar het ziekenhuis gebracht waar een hersenbloeding werd geconstateerd. Het blijkt gelukkig niet heel ernstig te zijn, maar ze moet wel een tijdje revalideren in een verzorgingshuis. Doordat ze in Nederland maar vijfhonderd meter bij ons vandaan woonde, waren we erg betrokken bij elkaar. Onnodig te zeggen dat 900 kilometer bij een dergelijk incident dan heel erg ver weg is, en dat je je behoorlijk machteloos en wanhopig voelt. Ondanks alle moderne communicatiemiddelen zoals internet is dit wat mij betreft een flinke schaduwzijde van het fenomeen emigreren.

Onze nieuwe thuiskapster Joelle.

De zon ging schijnen en de weilanden stonden binnen een dag vol met paardenbloemen.

Een nieuw aangeschafte mollenklem zorgde ervoor dat de enige in de tuin actieve mol gepakt kon worden. Helaas de enige manier om deze beestjes uit de tuin te krijgen.

Eindelijk tijd gevonden om de verschillende vogelhuisjes op te hangen. Nogmaals dank aan de gulle gevers!

En wat doet de gemiddelde vrouw op het Franse platteland? Natuurlijk! Taarten bakken! Voila, une tarte aux pommes!

Il pleut dans la Creuse

Toen we eind februari in de Creuse gingen wonen, belandden we in zomerse temperaturen en leek het alsof het hier altijd zo is. Neen, weten we inmiddels. Want het regent in de Creuse, al dagenlang, de ene dag meer dan de andere, maar feit is dat onze woonkeuken dagelijks bevuild wordt met onze modderlaarzen. Daarbij is het ook koud. Buurvrouw Martine, deze dagen gekleed in winters gebreide truien, klaagt steen en been. C'est l'hiver! Door het slechte weer en doordat Viggo voorjaarsvakantie heeft, staan de werkzaamheden in en om het huis op een wat lager pitje. We zijn verdergegaan met het schoonmaken van de 'bijgebouwen'; zo werd ons vermoeden bevestigd dat het 'broodovenhuisje' achterin de tuin inderdaad de vroegere broodoven was. Aan de achterkant zit een rond uitbouwtje, dat echter helemaal ingestort is. Terwijl we het schuurtje binnen aan het uitmesten waren, werd geleidelijk aan het luik van de broodoven zichtbaar. Het is momenteel geen prioriteit, maar mochten we nog eens tijd over hebben, gaan we de broodoven zeker herstellen en wie weet ook gebruiken. Vooralsnog hebben we onze moderne broodbakmachine en een dagelijks vers stokbroodje.
Het oude broodovenschuurtje stond vol met eikenhouten boomstammen die we kortgezaagd en gekloofd hebben voor de kachel. Ook hebben we verder gewerkt aan de afwatering in de tuin; een pittig klusje, door de vele keien die we weg moeten hakken alvorens we de grond weg kunnen scheppen. Door de vele regen verandert het gebied bij de toegangspoort in een moeras; hier willen we zo snel mogelijk grind storten. Maar dan moet eerst de afwatering in orde zijn.
Met het vooruitzicht op twee weken schoolvakantie was ik ook naarstig op zoek naar activiteiten en speelkameraadjes voor Viggo. We hebben onze zinnen gezet op Remi (uitspraak volgens Viggo: 'Riemie'), het zoontje van de bakker (tien minuutjes met de auto), en tevens klasgenootje van Viggo. Een gezellig corpulent ventje met bolle wangen en een guitige uitstraling. Kortom, een prima speelkameraadje voor Viggo. Aangezien ik nog onbekend ben met de Franse 'rules' rond speelafspraakjes, heb ik Remi's moeder - met wie ik tot op heden nog niet veel meer heb uitgewisseld dan 'un pain s'il vous plait' - nog niet durven vragen of Remi misschien een keertje bij Viggo wil spelen. Daarentegen heb ik wel een leuk gesprekje gevoerd met de moeder van een ander klasgenootje, een docente Frans zo bleek, bewerkstelligd door de kleine Naomi zelf, die enthousiast op ons autoraam klopte waarachter Viggo haar een beetje schaapachtig observeerde. Zo kwam ik er achter dat er voor kinderen tijdens de vakanties best het een en ander georganiseerd wordt, zoals een tweedaagse 'stage cirque' in een naburig dorp. Aangezien de kinderen met een busje vanuit Auzances vervoerd worden, en er niet per se voor Viggo bekende kinderen en begeleiders bij zijn, hebben we besloten dat dit waarschijnlijk voor Viggo nog wat te veel van het goede is.
Viggo is nu gewend om hele dagen naar school te gaan, en hoewel hij bij het afscheid 's ochtends nog altijd huilt, lijkt het verder allemaal goed te gaan en heeft hij het er naar zijn zin. Laatst had hij volgens de juf zelfs grapjes gemaakt. Omdat ik wilde uitzoeken waar de schoolbusjes parkeren, en daarom om het schooltje heen liep, zag ik per toeval hoe de kinderen het speelpleintje op renden en zag ik Viggo blij op de wip met een kleine Francaise. Tot nu toe heb ik hem gebracht en gehaald; na de vakantie gaat hij met de schoolbus. Viggo zeurt hier al lang over. 'Monsieur Bernard', de chauffeur van Viggo's schoolbus, is al een begrip bij ons thuis en - zoals Viggo over hem spreekt - nu al zijn beste vriend. Toch zal het straks, puntje bij paaltje, nog niet makkelijk zijn om onze vierjarige op het busje te zetten. Voor hem niet en voor ons ook niet. Hoe lief Monsieur Bernard ook is.
Door de regen kunnen de kinderen nauwelijks buiten spelen, en zo besloten we zaterdag het zwembad op te zoeken. Een website over toerisme in de Limousin leerde ons dat we de keuze hadden uit een zwembad in Aubusson en een in Evaux les Bains. Zwembroeken en een zwemluiertje voor Manu bij elkaar gesprokkeld, handdoeken ingepakt, en zo togen we vol goede moed naar Aubusson. Het zwembad bleek echter verbouwd te worden, hoewel de aanblik van dit trieste gebouw meer deed vermoeden dat het elk moment afgebroken kon worden. Een briefje op de deur verwees ons naar een zwembad in Felletin. Deze was wel geopend, maar we bleken daar niet zomaar, zonder inschrijving en betaling bij de Communaute de communes, terecht te kunnen. En dus togen we in de stromende regen, en met een diepteleurgestelde Viggo, terug naar huis. Pannenkoeken (voor Viggo en Manu een lekkernij als voor ieder ander kind, en voor Rob en mij een alternatief voor de zo gemiste Vleutense Chinees en patatzaak) maakten de dag nog een beetje goed.
En waar in Nederland het kabinet viel, stemmen de Fransen deze weken op een nieuwe president. Alle buurtgenoten togen zondagochtend naar het dorp - natuurlijk met de auto, want (functioneel) fietsen is de Fransen vreemd - om te stemmen. Het was zowaar een drukte van belang op ons weggetje naar het dorp, waar ik met Manu in de wandelwagen tussen twee regenbuien door een wandelingetje maakte. Op een gegeven moment stopte een witte Citroen, met een dame op leeftijd (what's new) die met grote ogen van verbazing vroeg waar ik dan wel vandaan kwam. Ze zette er zowaar, midden op de weg, de motor voor af. De dame bleek een vakantiehuis verderop te bezitten, maar woont normaal gesproken in Parijs, zoals zovelen in deze omgeving.
En zo verstrijken de dagen, en gebeurt er van alles, maar werklustige Hollanders als we zijn, te weinig naar onze zin. In Nederland liep het leven op rolletjes, waren de (werk)dagen volgepland van 's ochends vroeg tot 's avonds laat. Kinderen naar de creche, wij naar onze bazen. De dagen zagen er in grote lijnen hetzelfde uit en we leefden in zekere zin op de automatische piloot. Hier bepalen we zelf wat we gaan doen, hoe we het gaan doen, wanneer, etcetera. Deze ongekende vrijheid voelt regelmatig nog zeer onwennig; het ontbreekt nog aan structuur. Als we straks ook buitenshuis aan het werk zijn, en we Manu naar een oppas brengen, zal er meer structuur komen. We wisten dat er veel op ons af zou komen, maar we weten nu ook dat je je hier onmogelijk volledig op kunt voorbereiden. We leven met de dag, proberen ons huis en deze omgeving ons eigen te maken, en onze plannen voor werk en leven verder vorm te geven.

Houtblokken sjouwen met Viggo.

Met een ritje op de kruiwagen als beloning.

De oude broodoven.

De open haard in de woonkamer; we hebben inmiddels een kachel gekocht (in Nederland, moet nog deze kant op komen) voor de woonkamer zodat we ook deze ook lekker warm kunnen stoken, en we eindelijk weer eens gestrekt op de bank kunnen.

Lekker badderen.

Rob snoeit de rododendron voor het houthok.



Weer wat extra vierkante meters erbij...;-)

   

In therapie voor muizenfobie

De mensen die mij goed kennen, weten dat ik als de dood ben voor muizen. Ik heb een ware muizenfobie. Als kind had ik hier al last van, en deze angst werd in het oude huis waar we woonden met houten plafonds en veel kieren en hoekjes en gaatjes flink op de proef gesteld. Ik heb levendige herinneringen aan de nacht dat ik mijn vader midden in de nacht woest wakker maakte omdat ik geritsel hoorde in de inbouwkast van mijn slaapkamer. Een andere nacht - ik zal acht of negen geweest zijn en geheel slaapdronken - zei ik tegen mijn ouders dat ik een muisje had gezien met rode oogjes en een witte staart. Aan dat voorval word ik nog regelmatig herinnerd, en de ironische reacties waren niet van de lucht toen ik aankondigde op het Franse platteland te gaan wonen in een oude boerderij. En terecht. Natuurlijk is onze emigratie een enorm onzeker avontuur, waarbij er van alles mis kan gaan, en we in het slechtste scenario bankroet terug moeten naar Nederland. Allerlei redenen om bang en onzeker te zijn. Maar dit alles haalt het niet bij mijn angst voor muizen. Toen we afgelopen december de acte de vente gingen tekenen, en alle ruimtes nog een keer doorliepen, piepte er zo'n eigenwijs muizenkoppie uit het hooi in de aanpalende schuur. AAAAHHHH! Ik vond het er ineens allemaal helemaal prima uitzien, en heb in de auto gewacht tot Rob klaar was. We wonen hier nu een paar weken, en de eerste nacht heb ik geen oog dichtgedaan, ingespannen als ik aan het luisteren was naar mogelijk geritsel van muizen. Tot mijn grote opluchting - en verbazing - heb ik tot op heden nog niks gehoord of gezien. Een paar keer heb ik Rob, die oog heeft voor ieder minuscuul detail, gevraagd of hij al iets gezien heeft en of hij alsjeblieft eerlijk antwoord wil geven. Ook hij zegt niks gezien of gehoord te hebben. Omdat ik besef dat een dergelijke fobie niet helpt bij het je prettig voelen op het platteland, besloot ik aan mijn fobie te werken door het houthok op te ruimen en schoon te maken. We stoken binnen voornamelijk op hout, en de houtvoorraad slinkt snel. Belangrijk dus om zorgvuldig om te gaan met de blokken, en het ene deel van het hok te gebruiken voor het stookhout, en het andere voor het aanmaakhout. Met mijn hoge rubberen werklaarzen en werkhandschoenen aan durfde ik deze klus wel te klaren. Wroetend in het hout, veelal verpulpt door de langjarige opslag, kreeg ik begrip voor de muizendiertjes. Want wat moet het hier gezellig zijn met elkaar, lekker warm, en veel plekjes om gezellig verstoppertje te spelen. En hout ruikt ook zo lekker. Onderin lag het bezaaid met eikels, het lievelingsgerecht van de zogeheten relmuis of zevenslaper. Gelukkig hadden deze beestjes - in Nederland zelfs een beschermde diersoort en destijds voor de Romeinen een ware lekkernij - het hazenpad gekozen toen deze mevrouw de Hollandaise besloot schoon schip te maken met het houthok. Zeer tevree was ik met mijn moedige - en tevens nuttige - actie. Toen ik later die dag op zolder moest zijn om iets te zoeken in de vele verhuisdozen die daar nog onuitgepakt staan, meende ik wel geritsel te horen en was ik binnen enkele seconden weer beneden. Er zal dus nog vervolgtherapie nodig zijn om definitief met mijn fobie af te rekenen.

In therapie.

Verder werkten we aan het graven en uithakken van de vroegere afwatering die voorzag in de afvoer van het regenwater en de septic tank richting het weiland. Deze is echter helemaal dichtgeslibt waardoor de afwateringen niet meer goed functioneren. We voorzien alles van pvc buizen en drainage.

Viggo heeft een koptelefoon gekregen zodat hij met Rob op de zitmaaier kan zonder dat zijn oren schade oplopen. Dit is momenteel het meest geliefde speelgoed.

'Onze boer'

De eerste week in ons huis zit er op. Door het mooie weer hebben we vooral veel buiten gewerkt. Met hulp van opa en oma - inmiddels alweer in Nederland - zijn de fruitbomen gesnoeid, en is het afvalhout opgestookt en in stukken gezaagd voor de kachel. Ook hebben we een naar schatting tweehonderd kilo zware, uitgehouwen granieten voederbak (trog), destijds voor de varkens, uit het stookhok getrokken en prominent op twee granieten stenen onder de lindenboom geplaatst. Dit deden we noodgedwongen op ouderwetse wijze, rollend over enkele boomstammen. Ook vonden we onder het vele afvalhout in de tuin een ronde granieten maalsteen, die nu als salontafel pronkt onder de boom, wachtend op mooie zomeravonden met een glaasje wijn. Al met al is het een smaakvol stenen prieel geworden.
Viggo kon niet langer wachten op de trampoline, en hoewel we de binnentuin die hiervoor bestemd is liever eerst hadden willen egaliseren, beseften we ook wel dat dit Viggo veels, en veels te lang ging duren, en dus besloten we de trampoline in elkaar te knutselen. Als Viggo maar hoog genoeg springt, geniet hij een prachtig uitzicht over de korenvelden. Manu heeft vooralsnog niet zoveel te vertellen op de trampoline, maar laat zich graag heen en weer butsen.
Over korenvelden gesproken...we kregen een telefoontje van de (Nederlandse) makelaar die op haar beurt was gebeld door - zoals wij hem inmiddels noemen - 'onze boer'. De 'onze' slaat op het feit dat het hier wemelt van de boeren, maar 'onze boer' werkt sinds jaar en dag op de weilanden die ons stulpje omgeven en die deels van ons zijn. We hebben destijds bij de koop bedongen dat er op ons land nergens 'recht van overpad' is, dit met het oog op de gites die we in de toekomst willen creeren in de vrijstaande schuur. Echter de boer had een probleem, vertelde de makelaar. Hij kon op een andere plek zijn velden niet op met een oogstmachine, als gevolg van twee eiken die de toegang van zijn dertien meter lange voertuig beletten. Zijn verzoek was of hij, alleen in de zomer en slechts enkele keren, toch tussen ons huis en de schuur het land op mocht. We gaven aan dat hij maar langs moest komen om zijn verzoek te bespreken, en aldus stond hij op een avond om zes uur - voor ons nog steeds ongeveer etenstijd - op de stoep. Als ik schrijf 'op de stoep', dan bedoel ik eigenlijk dat hij een paar keer op de deur klopt en dan al meteen in de keuken staat. Wij hebben geen voordeur met een bel zoals in Nederland, en onze Franse buren staan zeer regelmatig onaangekondigd voor de deur. Ze kloppen even voor het fatsoen, maar dan zijn ze ook meteen binnen. Vice versa doen wij hetzelfde; normaal gedrag hier op het platteland, en hoewel even wennen, weet ik vanuit mijn jeugd in een Brabants dorp niet beter. 'Onze boer' is bepaald geen keuterboer, die nooit buiten de Creuse is geweest. Zijn bedrijf telt zo'n tweehonderd koeien, hij beschikt over vijf tractoren, heeft personeel in dienst, hij heeft gestudeerd en voor een bank gewerkt, en reist geregeld met zijn gezin naar het buitenland. Onze boer was boos. Furieux. Op de notaris, notabene zijn eigen notaris, die betrokken was bij de verkoop van ons huis. Onze boer vond dat hij betrokken had moeten worden bij de verkoop en ons - kopers - minimaal een keer had moeten ontmoeten. We lieten hem uitrazen, maar aangezien mijn aardappelen dreigden aan te branden en Viggo en Manu intussen heel hard achter elkaar door de keuken holden onderwijl keihard gillend, vroegen wij de boer de volgende ochtend terug te komen. Aldus geschiedde. Mijn ouders waren zo aardig Viggo en Manu even mee te nemen, zodat wij rustig konden praten. Onze boer bleek alweer een stuk bedaarder en legde rustig uit wat zijn probleem was. We gaven aan dat hij zonder problemen gebruik kan blijven maken van onze grond, maar dat we onder geen beding groot materieel willen tussen ons huis en de schuur, maar dat hij wel een andere ingang kan gebruiken. Daarmee bleek het ijs gebroken. We struinden nog wat over de velden, om zeker te zijn dat we elkaar goed begrepen. Onze boer beloofde, in ruil voor het gebruik van de grond, ons te helpen met het bestrijden van de mollen in onze tuin, de binnentuin om te ploegen en te egaliseren en andere werkzaamheden uit te voeren waar groot materieel voor nodig is. We rondden, zeer tevreden, af met een goed glas wijn (waarna Rob en ik tot weinig nog in staat waren). Oh ja, onze boer heet Christian.
Verder lieten wij ons als Hollands gezinnetje van de goede kant zien door opgetogen deel te nemen aan een in deze regio goed gebruik met Pasen, namelijk gezamenlijk met de kinderen in het dorp paaseieren zoeken. Onze eigen buurvrouw Martine, lid van Viva Lioux, de feestcommissie van het dorp, had dit jaarlijkse festijn mede georganiseerd. De paaseieren bleken van plastic, en moesten na afloop weer ingeleverd worden. Beetje vreemd, vond volgens mij ook Viggo, die aanvankelijk nog enthousiast meedeed, maar al snel niet meer zo gemotiveerd was. Na afloop mochten de kinderen kleuren en plaatjes plakken en werd er jus de fruit en cake uitgedeeld en besloten we met z'n allen dat het een geslaagde middag was en dat het weer ook goed had meegewerkt.
Ik blaas dit verhaaltje graag uit met de trotse mededeling dat Viggo afgelopen vrijdag voor het eerst een hele dag heeft doorgebracht op school. En het ging goed! Viggo had volgens juf Claudine goed gegeten, maar hij wilde niet slapen, en had - terwijl de andere kleuters horizontaal op hun strechers lagen - wat zitten tekenen en lezen. Viggo uitte zich laaiend enthousiast over de kantine, alwaar het driegangenmenu wordt verorberd. Je zou als moeder bijna gaan twijfelen aan je eigen kookkunsten, aangezien we het dagelijkse bordje warm eten er bij Viggo meestal in moeten 'praten'. Vooral het chocoladetoetje mocht op zijn grote waardering rekenen. We merken dat hij ook meer open staat voor de Franse taal. We zijn lid geworden van de bibliotheek in Auzances, en geheel in de Paassfeer kozen we voor 'Adrien le Lapin', een uitgebreid verhaal over de avonturen van een paashaas van chocolade. Het viel me op dat Viggo niet na een paar bladzijden al verveeld raakte en dat hij het verhaaltje waarschijnlijk beter heeft begrepen dan zijn moeder.

De ruimte onder de hooizolder hebben we ontdaan van alle restanten van de jarenlange houtopslag, waarbij we een oud landwerktuig tegenkwamen.

De granieten, uitgehouwen trog is uit de oude varkensstal gehaald en wordt verplaatst naar onder de lindenboom.

Ons stenen prieel met de granieten maalsteen op de voorgrond en de oude voederbak op de achtergrond.