Zomer!

In de hangmat, herenigd met nichtje Noek.

'Eigenlijk hebben jullie nooit vakantie en altijd vakantie', merkte een familielid op, gezeten aan de avonddis in onze tuin tijdens een mooie zomeravond in juli. Hij sloeg de spijker op z'n kop. Met name in de zomer is de scheidslijn tussen vakantie en geen vakantie wel erg dun. Doordat de kinderen acht weken thuis zijn, kunnen we niet vrijuit aan het werk, althans niet buiten de deur. Omdat we daarnaast net als vorig jaar veel bezoek uit Nederland zouden krijgen, besloot Rob
zich vooral te richten op werkzaamheden thuis, dat wil zeggen buiten aan het huis, de 'bijgebouwen' en de tuin. Er is hier zoveel werk, dat we nog steeds wel eens moeite hebben de prioriteiten te bepalen. Een goede leidraad is om met de seizoenen mee te werken, dat krijgen we steeds beter in de gaten. Dus buiten werken als de zon schijnt en langzaamaan naar binnen als de dagen gaan korten. We hebben hard gewerkt, veelal samen met onze familie, en daarbij genoten van de zon, zwemmen in de meertjes, het vuurwerk op 14 juillet, lekker eten en drinken,  brocantes, muziekoptredens, kampvuurtjes en ga zo maar door. Er is hier, voor deze niet zo toeristische regio, opvallend veel te doen in de zomer. Ook in ons eigen dorp waren ze er maar druk mee. De wekelijkse dorpscompetitie Jeu de boules waar we vrij fanatiek aan deelnamen, de jaarlijkse brocante, een expositie, een optreden van de Cubaanse band Calle Esperanza midden in het dorp (bekijk hier het filmpje), en aangezien we inmiddels veel mensen kennen, worden we ook steeds vaker uitgenodigd voor etentjes en apéros. Eerlijk gezegd ben ik blij niet in het dorp zelf te wonen, maar drie kilometer erbuiten, want ik houd best van gezelligheid, maar iedere dag weer dezelfde mensen begroeten met medeneming van de gebruikelijke twee kussen wordt me te gortig. Toch denk ik dat we - zeker na deze zomer - voor de meeste dorpsbewoners geen vreemde buitenlanders meer zijn en voelen we ons goed geïntegreerd en gewaardeerd. Het is jammer dat het verschil tussen de zomer en winter hier zo groot is. Lioux les Monges telt slechts een kleine vijftig permamente bewoners; in de zomer zijn dit er twee keer zo veel. De komende maanden vertrekken de meeste bewoners van hun résidence secondaire weer naar huis, in Parijs, Marseille, Nice en allerlei andere grote steden in Frankrijk. Om hen volgend voorjaar opnieuw te begroeten. In de winter is het hier uitgestorven, en de activiteiten concentreren zich dus in vrij extreme mate op het voorjaar en de zomer. De juiste balans vinden in de zomer, met alle activiteiten, de kinderen, het vele bezoek, de boodschappen, 'catering', de werkzaamheden thuis en professioneel, het blijft een uitdaging en hoewel erg gezellig allemaal sloeg de vermoeidheid  regelmatig toe. En dus....zijn we toe aan vakantie. We gaan niet naar Nederland waar we in beslag worden genomen door aankopen doen en iedereen bezoeken, maar vierhonderd kilometer naar het zuiden, naar de Lot, waar we een gite hebben gehuurd op een complex met meerdere huisjes en hopelijk speelkameraadjes voor Viggo en Manu. Wonen in Frankrijk en op vakantie gaan in Frankrijk, veel Franser moet het niet worden!

Barbecue time met de familie.

Boompje moet sneuvelen voor extra meters (gelukkig minder voelbaar dan de bomen die sneuvelen voor de snelweg bij Amelisweerd...)

 

Met de familie en de Franse buurtjes naar het vuurwerk op quatorze juillet.

 

 

Takken weghalen om het broodbakhuisje niet te laten doorzakken.

En die eeuwige stenen...we blijven ze overal vandaan halen.

Als aapjes in een boom.

De goede invloed van nichtje Noek...samen bessen plukken!

Gezellig samen in de hut met een hapje en een drankje.

Tussenstop van Spanje naar Nederland. We liggen gunstig op de route!

En nog meer Spanje-gangers.

We vierden Rob's 44ste verjaardag.

Slopen plafond in het houthok.

Schuren en opnieuw verven van het entree hek.

Brievenbus verplaatsen van bovenop het muurtje (lelijk) naar in het muurtje.

Hek en brievenbus moeten nog een keer geschilderd worden, maar dan ziet het er weer strak uit.

Nieuwe eikenhouten deur maken voor de schuur.

Na

Voor

Voor

Na

Fosse septique

 

Het kost bergen met geld, zelfs als je 'm zelf aanlegt, terwijl je er weinig genot aan beleeft. Sterker nog, eenmaal onder de grond, denk je er niet of nauwelijks meer aan. Bij veel in Frankrijk wonende Nederlanders gaat er nu vast een belletje rinkelen. Ik heb het over de septic tank, fosse septique op z'n Frans, officieel assainissement non collectif genaamd. Ongeveer dertien miljoen Fransen, of te wel dertig procent van de plattelandsbevolking, zijn niet op het openbare riool aangesloten en beschikken over een système d'assainissement non collectif (Bron: www.infofrankrijk.com). Wij behoren tot deze groep. De bestaande septic tank, die in de oude koeienstal ligt, is verouderd en niet 'op norm', en hoewel vervanging niet verplicht is zolang er geen directe (milieu)problemen zijn, besloten we toch een nieuwe aan te leggen. De reden is dat Rob in de voormalige koeienstal de werkplaats voor zijn bedrijf wil maken, er een nieuwe betonvloer wil storten waardoor de septic tank in de weg ligt.
We lieten 'de man van de fosse septique' van de Communauté de communes (samenwerkingsverband tussen Franse gemeenten) langskomen om onze plannen te bespreken, en reeds twee dagen later lag het plan op maat, met zijn advies, in de brievenbus. We bestelden een septic tank (3000 liter), buizen (100 meter), inspectieputten, aansluitmateriaal, een minigraver (3 ton), grind (34 ton) en stabilisatiezand (9 ton) en togen aan het werk. Rob's broer kwam voorafgaand aan zijn vakantie een handje helpen. De klus is geklaard, de controle is geweest en het papiertje als bewijs hiervan reeds binnen. Voor de liefhebbers (of degenen die deze klus nog moeten klaren) volgt hier een fotoverslag. In de volgende blog volgen vrolijke vakantieplaatjes. A bientôt!

De septic tank, buizen, inspectieputten en aansluitmaterialen zijn geleverd.

De eerste van de drie vrachtwagens met grind wordt geleverd.

Op deze plek achter de vrijstaande schuur komt het nieuwe systeem. Normaliter grazen hier vaak de koeien van boer Didier, maar vanaf nu zullen we het zelf moeten maaien.

Het gat voor de septic tank is gegraven. Rob maakt de bodem waterpas met stabilisatiezand.

Broer Menno komt helpen, en geniet nog even van de betrekkelijke rust.

De septic tank wordt geplaatst en deels gevuld met water (voor de stabilisatie).

 

Als de tank waterpas staat, wordt het gat verder gevuld met stabilisatiezand ter ondersteuning.

De route van de afvoer van het huis naar de tank wordt bepaald. In ons geval is een vetput (séparateur à graisse) niet nodig; we kunnen volstaan met het sterker op afschot leggen van de buizen. Dit scheelt enkele honderden euro's.

Onze boys (en toys).

Graven van de afvoerbuis richting de septic tank.

De buizen kunnen erin.

De aansluiting is bijna een feit.

De tranchées d'épandage, of te wel de gangen voor de drainage worden gegraven. In ons geval gaat het om 100 meter. Dit met het oog op de toekomstige gites. Anders was 60 meter (voor ons woonhuis) voldoende geweest.

Intrede en uittrede zijn aangesloten.

De eerste geul (60 x 50 cm x 20 m) is gegraven; de geul wordt gevuld met grind, waarna de eerste drainagebuis in het hart van de geul wordt geplaatst met een licht afschot. 

Meten = weten.

De uittrede van de tank naar de eerste inspectieput. De groene buis wordt later gebruikt om de septic tank voor de gites op aan te sluiten. De teruglopende buis naar de schuur is voor de ontluchting.

Ons mooie veldje veranderd in een grote zandbak.

Foto vanaf het dakterras.

Op één geul na is het werk gedaan. Straks komt de controleur van de Communauté de communes om de werkzaamheden na te kijken en hopelijk goed te keuren.

Het werk is goedgekeurd ("Tres professionnel!"); alles mag gedicht worden (in de regen).

Eerst wordt het grind in de geulen afgedicht met geotextiel.

Rob zaait het drainageveld opnieuw in met gras.

De officiële goedkeuring van de gemeente is binnen.

Zomervakantie!

De zomervakantie is begonnen! 

Terwijl ik dit stukje tik, dringt de sterke geur van hooi de keuken binnen. Het is al enkele dagen zomers warm en de boeren grijpen hun kans en zijn massaal aan het hooien gegaan. Tractoren met grote, gevaarlijk uitstekende hooischudders, domineren de smalle Creusense wegen, en regelmatig moeten we even stoppen om de machines, soms bemand door wel heel jong uitziende boerenzonen, te laten passeren. Regelmatig krijg ik deze dagen een vakantiegevoel over me heen, rijdend door het  prachtige landschap, de groene heuvels met mooie zomertinten tegen de achtergrond van een strakblauwe hemel. Het voelt nog steeds wel eens vreemd om met zulk weer niet naar de camping of gite te rijden, maar naar ons eigen huis.Het vakantiegevoel wordt ook ingegeven doordat onze jongens sinds dit weekend kunnen genieten van een welverdiende, achtweekse schoolvakantie. De afgelopen weken stonden in het teken van schoolexcursies en de spectacles, de eindejaarsuitvoeringen van de scholen. Manu moest in verband met het schooloptreden volledig in het wit gekleed komen, zo ordonneerde la maîtresse in zijn schoolschriftje. Zie in de Creuse maar eens, binnen afzienbare afstand, aan een witte jongensbroek maat 92 te komen. Uiteindelijk vond ik er een niet ver van mijn Franse les in Aubusson. Op de middag van het festijn bleek mijn jongste te zijn aangekleed als grasspriet, met op zijn hoofd een tooi van drie lange groene grasstengels, en samen met de andere peuters en kleuters was een hele tuin met bloemen en groenten samengesteld. Er werd gezongen en gedanst, en onze jongste liet zich braaf meevoeren aan de hand van een paar oudere klasgenootjes, en zwaaide intussen samen met de andere grasspriet enthousiast naar het publiek. 

Bekijk hier het filmpje met het spectacle van Manu (de meest linkse grasspriet).

Ook de school van Viggo trakteerde in de sporthal van Auzances op een avondvullend programma van maar liefst vier uur, inclusief een ruime pauze. Met een indrukwekkende mengeling van dans, zang en poëzie, met op de achtergrond groots geprojecteerde filmbeelden en foto's, werd een reis door de tijd uitgebeeld. De kleuters onder wie Viggo kwamen het podium op als cro-magnon, de prehistorische mens, een thema dat het afgelopen schooljaar uitvoerig is behandeld.

Achter de schermen kleedt Maitresse Stéphanie Viggo aan als cro-magnon.

En ook moeders mocht aan de bak, tijdens het repas de la St-Martial, het jaarlijkse dorpsetentje. Ik had mijn 84-jarige buurman Marc eens laten ontvallen dat ik piano kan spelen. Marc, die een carrière als theaterregisseur en komiek achter zich heeft, treedt gewoontetrouw op met een gedicht of lied. Ik zou hem de volgende keer begeleiden, liet hij vorig jaar na het etentje aan me weten. Op een dag troonde hij me mee naar boven en liet trots zijn electronische piano zien, en de liedjes die hij zich voorgenomen had voor te dragen. En zo kwam het dat ik op een regenachtige, te koude zaterdagavond, eind juni, in de partytent van Lioux les Monges, met al een paar apéro's achter de kiezen, achter de piano schoof en mijn buurman probeerde op het rechte pad te houden, wat niet erg lukte want buurman wil de liedjes par coeur zingen, uit het hoofd, wat al een aantal jaren niet meer zo goed lukt in verband met zijn vergeetachtigheid. Dus de merdes waren niet van de lucht. Maar wat maakt het uit, on a bien rigolé -  we hebben flink gelachen - concludeerde Marc's echtgenote Françoise, die twintig jaar jonger is en zich af en toe groen en geelt ergert aan de niet te stoppen theaterambities van haar man.

Mijn zingende buurman, bijgestaan door buurvrouw, tijdens het jaarlijkse dorpsetentje.

Verder heb ik de nodige appeltaarten gebakken, in verband met de reeds vermelde spectacles, alsmede voor Laury-Ann, de moeder van een klasgenootje van Manu. Als zij om 12 uur haar kinderen van school haalt, brengt ze Manu naar de gastmoeder, die tweehonderd meter van school woont. Dit scheelt mij dagelijks een derde retourrit naar Merinchal. En hoewel ze het zelf doodnormaal vindt dat je dit voor elkaar doet, vond ik een traktatie in de vorm van een Hollands stukje gebak niks te veel. Zo reed ik 's ochtends door de heuvels naar het gehucht waar ze woont en trof haar buiten aan, nog in pyama, samen met haar jongste van de drie kinderen. Blij verrast nodigde ze me uit voor een café, en zo raakten we aan de praat in de smoezelige en eenvoudige boerenkeuken, dreumes Rafael spelend op de grond. Ze vertelde dat Manu altijd verrukt tracteur! roept als ze tijdens het korte ritje naar de gastmoeder een tractor passeert. En dat Manu tijdens de vakantie best mag komen spelen met Anna, haar driejarige dochter en klasgenootje van Manu. Want Anna is - 'oelalah!' - nogal verzot op Manu. Dan kan hij meteen bij haar man op de echte tractor.   
Intussen trekken we er hard aan om ons leven hier verder op te bouwen. Rob heeft veel buitenshuis gewerkt; de klussen komen nog altijd vrij makkelijk op hem af, grotendeels 'via-via'. De meeste werkzaamheden verricht hij bij Engelsen en Nederlanders, maar laatst kwam een Fransman uit het dorp om zijn hulp vragen. Recent heeft hij met succes zijn eerste warmtepomp geïnstalleerd - een verwarmingstoepassing in opkomst - bij een Engels stel. Het is leuk dat hij zijn in Nederland opgedane kennis en ervaring als koeltechnicus hier weer kan inzetten. Zelf zit ik ook bepaald niet stil; daarover later meer.
Vorig jaar zag ik erg op tegen de lange schoolvakantie van de kinderen. Ik wist niet zo goed wat ik al die tijd met ze moest ondernemern. In Nederland zouden ze waarschijnlijk een aantal weken naar de naschoolse opvang en de crèche gaan. Kindervertier, bijvoorbeeld een speeltuin, ik heb het al zo vaak benoemd, alles is ver weg. Ik merk dat ik hier inmiddels aan gewend ben, ook aan het gebrek aan allerlei zaken die in Nederland gewoon waren. Ik heb veel meer rust om met de kinderen thuis te zijn en hier maar wat aan te rommelen. Ook scheelt het dat Manu een jaartje ouder is en dat ze inmiddels leuk samen spelen. Of nou ja, leuk, meestal dan. Laatst hoorde ik Manu heel hard 'tais-toi!' (stil jij!) naar zijn broer roepen. De taalontwikkeling gaat lekker hier. Er zijn zomerprogramma's voor kinderen vanaf vier jaar. Vorig jaar was Viggo daar nog niet aan toe, vanwege de taal die op dat moment nog enigszins vreemd voor hem was. Nu een jaar verder voel ik zelf niet de behoefte om hem ergens onder te brengen. Het Franse schoolbestaan is intensief, en dan is het voor de kinderen (en de ouders) ook lekker om een poosje wat minder om handen te hebben zonder enige verplichting. Wel heb ik telefoonnummers verzameld van de moeders van zijn beste schoolvriendjes, zodat ik eventueel speelafspraakjes kan organiseren. Bovendien staat er weer de nodige visite uit Nederland op stapel, dus aan gezelligheid en afleiding geen gebrek.
Nog een afsluitende anekdote. Rob en Viggo zitten samen in de auto, als Rob in de verte een dier ziet, zo groot, dat hij twijfelt of het een paard of een hert is. Hij stopt, en als blijkt dat het een hert is, zegt hij:
Kijk Viggo, een hert!
V: Oh ja. Herten kunnen heel hard rennen, hè papa.
R: Ja, zeker.
V: Weet je waarom?
R: Nou?
V: Omdat ze anders doodgeschoten worden door de jagers.
R: Ja, dat klopt.
V: Waarom schieten ze herten eigenlijk dood, papa?
R: Nou, dat doen ze om het vlees ervan op te eten.
V: Maar daarvoor kunnen ze toch ook gewoon naar de Intermarché?

Iedereen een mooie zomer gewenst!

 

Na bijna anderhalf jaar in de Creuse ontstaan er al tradities. Zo is er bijvoorbeeld aan het begin van de zomer de kermis in Merinchal, leuk voor de kinderen om het begin van de schoolvakantie te vieren.

Mooi om van zo dichtbij mee te maken hoe de boeren anticiperen op de weersomstandigheden en bij mooi weer massaal aan het hooien gaan, hier grenzend aan onze tuin.

 



Onze eigen landbewerking, wel 12 vierkante meter vol sla, tomaten, uien, broccoli, rode kool en aardbeien!

 

Het weer, le moral, grand-mère en les mots doux



Met oma Mien aan de appeltaart.

Nooit eerder was het weer zo'n nadrukkelijk onderwerp in mijn leven als het afgelopen jaar in Frankrijk. Met name de afgelopen weken beheerste le temps ons leven op het platteland. Ik heb het niet eens over de groentestekjes die we onlangs plantten, tijdens een paar schaarse dagen mooi weer achter elkaar, en die er inmiddels zeer verregend, verlept en verdrietig bij hangen. Of over het feit dat onze kinderen eind mei nog altijd in winterjassen en regenlaarzen naar school gaan en noodgedwongen veel binnen zijn, na een toch al lange winter. Ik doel op de talloze gesprekken die er over gingen, over het weer, altijd al een zeer geliefd onderwerp in de Creuse, maar je kunt overdrijven. Dat Monsieur Bernard de schoolbuschauffeur er iedere ochtend iets over zegt...ik zou schrikken als hij dit niet zou doen. Meestal gaan de gesprekjes in de vroege ochtend als volgt. Mr. Bernard, gezeten achter het stuur en gebogen over zijn papier waarop hij de namen aankruist van de kinderen die meerijden, vanwege de kou nog altijd zijn donkerblauwe, gebreide mutsje op zijn hoofd, kijkt ons kort aan en mompelt 'Bonjour'. Ik groet terug en Viggo doet dit, afhankelijk van zijn stemming, ook, of zegt in het geheel niets. Ik help mijn oudste installeren, klik de riem in het slotje, geef hem een kus, wens hem veel plezier en blijf trouw aan dit alledaagse ritueel nog even staan op het opstapje van de bus om met Mr. Bernard het weer door te nemen. Meestal mompelen we maar wat door elkaar heen en zeg ik een paar keer achter elkaar 'oui', zo vroeg nog niet in staat om helder na te denken laat staan een fatsoenlijke Franse zin uit te spreken. Zelfs niet over het weer.

Maar de afgelopen weken wilde iedereen het weer bespreken. Niet alleen de buren en Mr. Bernard, de bakker en de slager, maar ook de vrouw van de verzekeringsagent, de dame van het belastingkantoor waar ik de rekeningen van de schoolkantine betaal en mijn Nederlandse 'vrienden' op Facebook; met name de uitbaters van campings en gites in Frankrijk deden dagelijks uitgebreid verslag. Wat een K****weer, meldden de Hollanders. On n'a pas le moral, klaagden de Fransen. Ik knikte vervolgens instemmend en meelevend, maar omdat ik er een beetje zat van was, het geleuter over het weer, zei ik dan maar 'On ne peut rien faire', en ging over op de orde van de dag. Binnenkort eens een gesprekje beginnen over het in Frankrijk omstreden homohuwelijk; kijken of ze dan ook nog tekst en een mening hebben.
Intussen holt de tijd ongelooflijk hard vooruit. Over vijf weken hebben de kinderen alweer schoolvakantie. In hun schoolschriftjes zaten formulieren ter ondertekening met daarin het advies van de schoolleiding voor het volgend jaar. Viggo gaat naar de Grande Section, de hoogste kleuterklas, en Manu blijft in de (Toute) Petite Section in Merinchal. Nog een jaar op verschillende scholen, totdat Manu straks groot genoeg is om zijn broer te vergezellen in de schoolbus naar Auzances. Manu begint steeds beter te praten, een mengelmoes van Nederlands en Frans. Daar waar Viggo het destijds had over de 'bullenbak' noemt Manu de vuilnisbak de 'lullenbak'. Ieder z'n voorkeur. Viggo op zijn beurt kent steeds meer woorden in het Frans, waar het Nederlands te kort schiet. Hij zegt dan bijvoorbeeld: 'Mama, Mael zei dat hij mij gaat ehh...ehh...inviter voor zijn feestje'. Allebei kwamen ze thuis met verrassingen rond vader- en moederdag (gemakshalve gecombineerd tot Fête des parents). Manu had op school jam gemaakt van paardenbloemen, bloemen geschilderd op een mooie kaart met een lief gedichtje en Viggo kwam thuis met een potje confiture de mots doux, een jam van zachte woorden.
Voor de liefhebbers van de betere poëzie hierbij het gedichtje dat Viggo voordroeg.

Des petits mots sont tombés dans le jardin

Des mots doux qui font la roue

Des mots de rien qui font du bien

Je les ai tous ramassés

Et de la confiture j'en ai fait

Vous pourrez vous régaler

En les lisant toute l'année.

Voor de juiste uitspraak bekijk hier het filmpje met Viggo.

100%

Rond Hemelvaart kregen we opnieuw visite, ditmaal van Rob's moeder, of te wel oma Mien, en zijn broer en schoonzus Menno en Hélène. Vantevoren waren er grote twijfels of Mien de reis wel aan zou kunnen gezien haar verslechterde gezondheidstoestand, maar haar verlangen om onze nieuwe woonplek te zien, was sterker. Er werden vliegtickets geboekt naar Clermont Ferrand, en met speciale hulp van het vliegtuigpersoneel en met aangepaste voorzieningen kwam ze vermoeid, maar ongedeerd aan in de Creuse. Ze logeerden in de chambre d'hôtes van Fons en Helma op slechts tien autominuten van ons vandaan. Helma heeft dankzij haar achtergrond in de ouderenzorg Mien geweldig kunnen helpen bij haar verzorging. Het weer was niet fantastisch maar ook niet heel slecht (nou begin ik er toch zelf weer over) en we hebben een mooie wandeling gemaakt en een uitstapje naar een bloemen- en plantenmarkt. Ook zijn we uitgebreid gaan eten in La Ferme des Mouqueix in het naburige dorpje Chard. Hier bereidt Franςoise op een ouderwetse houtstoof in een oude boerenschuur vol troepjes, een 'eerlijke maaltijd' met vlees en groenten van eigen terrein, zelfgebrouwen aperitiefdrankjes en zelfgebakken brood. Op de laatste dag van het bezoek brak de zon echt goed door, en offerde Mien haar toch wel broodnodige middagrust op om lekker in de zon weg te doezelen. Al met al hebben we meer ondernomen dan we vooraf hadden durven hopen, en Mien heeft genoten van de overweldigende natuur, het buiten zijn, het gefluit van de vogeltjes en natuurlijk van haar kleinkinderen. Het was de moeite van de lange reis waard en ze had het niet willen missen, vertelde ze na afloop weer op Nederlandse bodem.



Intussen weten onze jongens dat bezoek uit Nederland vaak ook cadeautjes betekent.