Au travail in de Creuse

Joehoe! Daar ben ik weer. Het duurde even maar vanavond kruip ik maar weer 's in de pen. De reden van mijn afwezigheid: we hebben het druk gehad. Druk? In de groene heuvels van de Limousin? Waarmee in hemelsnaam? Oui, inderdaad, druk was het hier. En waarmee weten we soms zelf niet, maar feit is dat de dagen en weken voorbij razen. Ik dacht en hoopte voor onze emigratie dat de tijd op het Franse platteland minder snel zou gaan dan in de Nederlandse Vinex, maar helaas blijkt dit een utopie. De eerste drie - van de in totaal acht weken schoolvakantie van Viggo - zijn alweer gepasseerd. We hebben in deze weken veel bezoek gehad: mijn ouders kwamen terug met de fiets uit Santiago de Compostella (Spanje), gebruind en afgetraind. Mijn zus en gezin kwamen langs op doorreis naar Spanje en mijn broer en gezin op doorreis naar Zuid-Frankrijk. Over een paar dagen komen Rob's broer en schoonzus, vakantie vieren en helpen met het isoleren van de zolder. Tussen de bedrijven door werken we verder in huis en tuin en ondernemen we leuke dingen met de jongens of gaan we op bezoek bij nieuwe kennissen in de regio. Buurvrouw Martine levert nog wel eens wat jong grut bij ons af, kleinkinderen, kinderen van vrienden, die zich vervolgens bij ons op de trampoline komen vermaken, waarna Viggo, na de eerste verlegenheid, maar mee gaat springen. Hier zijn we erg blij mee, want acht weken met nauwelijks vriendjes of vriendinnetjes is natuurlijk best lang. Manu is met twintig maanden nog minder gericht op sociaal contact en vermaakt zich meestal prima met weinig.
Behalve de handenarbeid bel ik regelmatig in mijn beste Frans met 'de instanties', soms met hulp van mijn lieve buurvrouwen, en petit a petit komen zaken tot stand. Rob is bezig zich in te schrijven als 'artisan' bij de Chambre de Metiers et de l'Artisanat, waarvoor we enkele keren naar Gueret moeten, de hoofdstad van de Creuse, zo'n zeventig kilometer bij ons vandaan. Hij heeft al enkele klussen aangeboden gekregen voor in het najaar, varierend van koeltechnisch tot loodgieterswerk. Bij de Chambre de Metiers werkt een Engelse jongedame die ooit speciaal is aangenomen om alle buitenlandse - veelal Engelse - vaklui bij te staan. We hadden een leuk gesprek, in eerste instantie met een (Franse) bedrijfsadviseur, en het hele gebeuren deed me denken aan mijn werk bij de Kamer van Koophandel in Utrecht waar ik voor vertrek naar Frankrijk werkte. De Engelse bleek een zoontje te hebben van exact dezelfde leeftijd als Viggo, en we spraken over de lange zomervakantie en hoe ze de opvang voor haar zoontje geregeld had. Haar zoontje gaat gedeeltelijk naar een zomeractiviteitenprogramma voor vier tot elfjarigen. Hier had ik Viggo ook voor aan kunnen melden, maar we besloten hier nog even mee te wachten tot hij straks zelf vloeiend Frans spreekt en zich ook tussen onbekende kinderen en leid(st)ers comfortabel voelt. Voor volgende zomer is het zeker een goede optie. De Engelse gaf ons nog wat leuke adresjes om met de kinderen naartoe te gaan en we spraken af elkaar een keer te ontmoeten met de kinderen. Een leuke en nuttige ontmoeting!
Zelf heb ik ook werk gevonden: ik ga in september aan de slag voor een Nederlandse organisatie, en kan vanuit huis werken. In augustus gaan we ruim twee weken naar Nederland, waar ik ingewerkt word. In september vervolg ik het werk in Frankrijk. Viggo gaat dan weer naar school en voor Manu heb ik een 'nounou' gevonden, een Franse gastouder, Corinne genaamd. In ons eigen dorp Lioux les Monges zijn er geen gastouders, zo hoorde ik op het gemeentehuis van de burgemeester. In Merinchal, de dichtstbijzijnde ietwat grotere plaats kreeg ik bij de Mairie een lijst van gastouders, en die ben ik gaan bellen. De eerste bleek zeer geinteresseerd om Manu op te vangen, maar had op dit moment geen andere kinderen. De tweede, Corinne, vangt wel meerdere kinderen op. Belangrijk, vinden we, want Manu kan dan met andere kinderen spelen, en bovendien wordt er met meerdere kinderen ook meer gesproken en pikt hij alvast wat Frans op. Dit maakt de overgang naar school straks makkelijker.
Wij aan het werk, Viggo naar school, Manu naar de gastouder; als we niet uitkijken neemt ons leven na de zomervakantie weer Nederlandse Vinexvormen aan met afspraken, deadlines, breng- en haaltijden, of te wel: Structuur. Maar eerlijk gezegd vind ik dat heel erg fijn. Ik heb er behoefte aan, ben en blijf een Hollandaise. Nieuwe uitdagingen, werk en structuur in de prachtige groene heuvels van de Limousin; ik hoop en denk een mooie combinatie. De tijd zal het leren.

T-shirt van opa en oma met Santiago de Compostella.

En natuurlijk ook eentje voor Manu.

Hout kappen achterin de tuin.

En maar meteen een mooie boshut gemaakt, met Luc, Noek en opa Bert.

En toen namen we maar weer 's een ijsje, met nichtje Noek dit keer.

Boer Christian haalt het graan (cereales) van ons land. Dit is het uitzicht vanuit ons keukenraam. 

Het nieuwe grasveld voor de speeltuin groeit goed.

Wanna dance?

Het leven is zwaar in de Creuse....

Het grindpad is klaar.

De te lage doorgang in de keuken, naar de toekomstige entree en bijkeuken, wordt uitgebroken en verhoogd. 

Het met beton storten van de zijmuren.

Bekisting voor de betonnen lateien om de vijftig centimeter dikke muur te ondersteunen.

Uit een eeuwenoud stuk eiken wordt weer een fraaie latei gemaakt.

Zomervakantie in de Creuse

Viggo wachtend op de schoolbus. Nog twee dagen school en dan begint de zomervakantie die maar liefst acht weken duurt.

Het is momenteel een gezellige boel in de Creuse. Ieder weekend zijn er wel festiviteiten op verschillende plekken, een soiree spaghetti, een soiree dansante, een vide grenier, voor ieder wat wils. De activiteiten worden aangekondigd op fleurige plakkaten bij de plaatselijke middenstand. In ons eigen dorp Lioux les Monges, waar we ongeveer drie kilometer vandaan wonen, werden we uitgenodigd voor 'la Fete de la Saint Martial', met een jaarlijks terugkerend diner voor alle bewoners van het dorp. Buurvrouw Martine, fanatiek lid van de lokale feestcommissie Viva Lioux, kwam de uitnodiging hoogstpersoonlijk brengen en natuurlijk zei ik spontaan dat we er bij zouden zijn. Dit was tenslotte een uitgelezen kans om de bewoners van Lioux te leren kennen. Aangezien er geen dagelijkse voorzieningen zijn - de bakker komt er met een busje - komen we er nooit, een enkel bezoekje aan het gemeentehuis daar gelaten. We rijden er slechts doorheen, meestal onderweg naar Auzances, voor de supermarkt, bouwmarkt, bibliotheek, etc. En dus spreken we er niemand. Lioux les Monges telt zo'n vijftig inwoners. De meerderheid woont er niet permanent, maar in Marseille, Nice, Parijs of Straatsburg, en strijkt er neer tijdens vakanties of langer als het om gepensioneerden gaat. In het voorjaar gaan de luiken in het dorp open, worden de tuinmeubelen afgestoft en komt er een klein beetje leven in de brouwerij. Het plan was om samen met de kinderen naar het etentje te gaan. Geheel in Franse stijl dus, aangezien veel kinderen hier tijdens feestjes probleemloos tot middernacht wat rondhangen of desnoods hangend over een stoel in slaap vallen. Het etentje zou aanvangen om half acht met een aperitief, waarna er rond 9 uur gegeten zou worden. Dit leek ons toch een beetje ondoenlijk worden voor onze petits, waarna we besloten dat ik bij gebrek aan een oppas alleen zou gaan. Er was een feesttent opgezet, en het hele dorp was uitgestroomd voor het jaarlijkse festijn. Madame la mairesse, de burgemeester, heette iedereen welkom en uitte haar blijdschap dat het dorp weer volgestroomd was voor de zomer. Buurvrouw Francoise stelde me voor aan een aantal inwoners en zodoende kwam ik er achter dat er leuke, interessante en geinteresseerde mensen in het dorp wonen. Buurman Marc (84) verhaalde als ieder jaar (zo begreep ik van zijn vrouw) uit Cyrano de Bergerac en kreeg de lachers op zijn hand. Ik bevond me in goed gezelschap, het eten was heerlijk, en het was al pikkedonker toen ik de feesttent weer verliet. Geen straatlantaarn te bekennen, even voelde ik me terug in 'donker Afrika'. Een jochie dat me herkende omdat hij met Viggo in de schoolbus zit, en dat rond middernacht nog aan het voetballen was op straat, vroeg verschrikt of ik 'a pied' was en of ik dan niet bang was. Met enige moeite vond ik mijn auto en reed door de donkere nacht naar huis. Een paar dagen daarvoor hadden we een etentje voor alle ouders van Viggo's school. Op het programma stonden een zangoptreden van de kleuters, een diavoorstelling van de driedaagse schoolexcursie, een etentje en een piano-optreden. Viggo stond zonder enige schroom op het podium temidden van zijn vriendjes, en kreeg van de juf een microfoon in de handen geduwd om samen met enkele andere kinderen 'Frere Jacques' te zingen. U begrijpt: wij glommen van trots. De rest van de avond hebben we Viggo nauwelijks nog gezien, druk spelend met zijn Franse copains. Hij is tot nu toe met stip de best geintegreerde van ons allemaal.

Zangoptreden van de kleuters tijdens schoolfeest. Viggo helemaal rechts.

Ik had voorafgaand aan het feest een gesprek met juf Claudine over Viggo. Aangezien hij nu met de schoolbus gaat, spreek ik haar nooit meer en ik was benieuwd hoe zij vindt dat het met hem gaat. Ze was erg positief, vertelde dat hij goed meedoet met de groep, ze heeft de indruk dat hij het Frans goed begrijpt, dat het zelf Frans spreken beetje bij beetje komt, en dat hij uitstraalt het naar zijn zin te hebben. Een grappig detail: Viggo wilde tot voor kort nooit slapen tussen de middag en ging dan maar wat tekenen. Sinds een paar weken wil hij ook rusten samen met de andere kinderen. "Op de valreep is het ons gelukt", lachtte juf Claudine. Dit middagritueel is van korte duur geweest, aangezien er in de 'moyenne section' waar hij volgend schooljaar naartoe gaat niet meer geslapen wordt. Omdat Viggo met een mooi 'rapport' thuiskwam, gingen we naar de kermis van Merinchal.

De botsautootjes op de kermis in Merinchal.
'Roulez roulez roulez....!!! Oui......superbe...!!!'

Buiten alle sociale activiteiten werkten we verder aan onze droomplek. Het bewerken van de toekomstige speeltuin voor de kinderen (ongeveer 500 vierkante meter, welk kind in Nederland kent deze luxe) kostte de nodige inspanning. Boer Christian had het stuk grond met de trekker gefreesd, waarna we de grond met een gehuurde (kleinere) frees verder verfijnden, harkten, inzaaiden met gras, opnieuw harkten, er met een grondrol overheen gingen en besproeiden. Zwaar werk en dat bij meer dan dertig graden. Nu maar hopen dat er straks sprietjes te zien zijn. We hebben een betonvloer en een afdekvloer gestort in de toekomstige bijkeuken en het grindpad afgewerkt. Tussen de bedrijven door worstelen we ons door de Franse bureaucratie, bellen we met instanties en proberen we zaken zoals kinderbijslag geregeld te krijgen. Dit valt nog lang niet altijd mee en soms is het moeilijk het geduld te bewaren. Maar we hebben wat dat betreft geen keuze en moeten het er mee doen.

Boer Christian freest de grond van de toekomstige speeltuin.

Waarna we de grond met een kleine frees bewerken.

En dan harken, inzaaien, opnieuw harken, aanrollen, sproeien...en wachten of er sprietjes tevoorschijn komen.

Rob ging ook nog los met grote keien. Een leuke plek om 's avonds onder de sterrenhemel bij het kampvuur te zitten. Als barbecue moeten we de vuurplaats nog uitproberen.  

En met het prachtige weer werden er ook de nodige ijsjes genuttigd. 

Hup Frankrijk Hup!

De afgelopen weken stonden in het teken van voetbal, grind en familie- en vriendinnenbezoek. Om met het laatste te beginnen: mijn ouders, fervente lange afstand fietsers, kwamen aan met de camper om twee dagen later alweer te vertrekken met de fiets naar Santiago de Compostella (Spanje). Over pakweg zes weken komen ze weer terug (ook met de fiets), waarschijnlijk zonverbrand en enkele kilo's lichter. Helaas wilde het weer niet meewerken met hun start: het regende de hele dag door. Hopelijk hebben ze de komende weken wat dat betreft meer geluk.
Goede vriendin Mascha was met hen meegereden, en zou teruggaan met Rob's broer Menno. Hij had voor de tweede keer meegedaan met de Alpe d'HuZes, evenals zo'n 8000 andere Nederlanders die zo vaak mogelijk de Alpe d'Huez beklimmen met als doel sponsorgeld op te halen voor de overwinning op kanker. We hebben gezamenlijk naar Nederland-Denemarken gekeken, maar werden daar vanzelfsprekend niet vrolijk van, de oranje petten, brillen en schminkspullen die Mascha had meegebracht ten spijt.

Vol verwachting klopten onze oranje hartjes bij Nederland-Denemarken.

We hebben een paar mooie wandelingen gemaakt, en verder veel gekletst en lekker gegeten. Rob en Menno hebben de verbouwingsplannen besproken, aangezien Menno in augustus twee weken komt helpen met klussen. Sinds enkele dagen hebben we weer het rijk alleen. Gisteravond keken we buiten met z'n tweeen naar Nederland - Portugal. Het weer was nog heerlijk zacht en we hoefden alleen de televisie om te draaien en in het raamkozijn te zetten om naar het - hoopten we - 'wonder van Charkov' te kijken. Het had nog best een leuk oranje feestje kunnen worden, met een vreugdedansje of misschien wel een kleine polonaise door onze Franse tuin; behalve de mollen en de krekels zou niemand hier tenslotte last van hebben. Inmiddels weten we dat het helaas niet zo mocht zijn. We hebben nu onze zinnen maar op Frankrijk gezet. Overigens van de Franse inwoners van de Creuse moeten we het niet hebben om in de juiste voetbalstemming te komen. Ondanks de geweldige prestaties van het Franse team tot dusverre zien we hier geen enkele uiting van voetbalvreugde in welke vorm ook zoals we in Nederland gewend zijn. Geen blauwe poppetjes in de supermarche, geen blauwversierde auto's, laat staan aangeschoten blauwverklede mensen op straat. Rien du tout. De Fransen zijn over het algemeen niet commercieel ingesteld, en zeker niet hier op het platteland. Wat? Geld verdienen aan een EK? Oranje poppetjes verkopen in de supermarche? Doen jullie dat? Rare jongens, die Hollanders. Alvorens wij ons gisteravond voor de buis settelden, hadden wij een gezellige middag met Viggo's klasgenootje Naomie en haar ouders. Met een versgebakken appeltaart op de keukentafel wachtten wij toch wel un peu nerveux op onze nieuwe Franse vrienden; een kwartier....een half uur....tot Sophie, Naomie's moeder, na een uur wachten belde met de vraag waar we bleven. Miscommunicatie door de taalbarriere. We zijn er alsnog naartoe gereden, tot grote opluchting van zowel Naomie als Viggo, die zich allebei al een poos hadden afgevraagd waar hun klasgenootje toch bleef. Erg leuk om nieuwe, gelijkgestemde mensen te ontmoeten, die zelfs jonger zijn dan wijzelf. Een unicum in de Creuse!
Veel sociale activiteiten dus, maar uiteraard hebben we ook nog gewerkt. Nadat we de afwatering verder in orde hadden gemaakt, huurden we een minigraver om de grond bij de entree af te graven, waarna we vol verwachting wachtten op de vrachtwagen die 13 ton grind zou afleveren. Dit zouden we vervolgens met de minigraver kunnen verspreiden in het gebied bij de entree. Maar helaas, onze eerste slechte ervaring met een Frans bedrijf, de grindboer was ons vergeten en kwam pas de volgende dag. De minigraver moest echter weer ingeleverd worden om de kosten voor de huur te beperken, en aldus moesten wij de enorme berg zelf wegwerken. Gelukkig was er de hulp van ons Nederlandse bezoek. Het zal een verademing zijn om bij hevige regenval niet meer door een enorme modderpoel te hoeven als we weg moeten.
Rob is inmiddels ook begonnen met de verbouwing van ons huis. Van een kaal hok zonder vloer en zonder duidelijke bestemming, gelegen naast de keuken, creeren we een bijkeuken, met een (extra) douche. De huidige badkamer wordt de entree van het huis. De kozijnen worden vervangen en voorzien van dubbel glas. Daarna komt de zolder aan beurt. Alles is er op gericht de woning goed te isoleren, aangezien de winters in de Creuse erg koud kunnen zijn. Afgelopen winter was het enkele weken achter elkaar min twintig graden. Zover is het gelukkig nog niet. Op de weilanden om ons heen zijn de boeren soms tot diep in de nacht bezig met maaien, hooien en persen. Veel agrarische activiteit: de zomer is in aantocht.

Onze aanhanger verricht goede diensten.

Alvoren we het grind verspreiden dekken we de grond af met geotextiel. Dit houdt het onkruid tegen en voorkomt dat het grind te snel de grond in zakt.

Een dag te laat leverde de grindboer 13 ton grind af.

Aangezien de minigraver alweer ingeleverd was, kwamen extra handjes nu wel erg goed van pas.

Santiago de Compostella.....opa en oma komen er weer aan!

Tot over 6 weken!

De toekomstige bijkeuken. De prefab vloer ligt er inmiddels in. 

Ook de afvoeren en waterleiding zijn aangelegd. Wordt vervolgd.

Honderd dagen in de Creuse

We wonen inmiddels honderd dagen in de Creuse; een goed moment voor een tussentijdse evaluatie. Drie maanden in de Creuse, waarvan een in een gite en twee in ons eigen huis. De eerste maand (april) in ons eigen huis was pittig, mede door de vele regen die neerkletterde op ons domeintje. En daar zit je dan, in je Franse boerderij waar behalve de keuken en de inrichting alles nog is als vroeger. In de groene heuvels van de Limousin, omgeven door enkel koeien, op je drassige 2,3 hectaren, met twee ukkies die je aan huis en haard gebonden houden. Zoals alles hier is ook het lulligste speeltuintje alleen met de auto bereikbaar. Ik heb het wel geprobeerd, fietsen met Manu en Viggo - samen goed voor zo'n dertig kilo -, respectievelijk voor- en achterop, maar ik ga serieus stuk op de venijnige klimmetjes die er af en toe tussen zitten, onderwijl ook nog een 'goed gesprek' voerend met mijn oudste telg die heel erg van praten houdt en niet doorheeft dat het hart van zijn moeder in haar keel zit. Alleen is fietsen hier goed te doen, maar met dertig kilo 'bagage' gaat de lol er snel af. Ik kijk nu ook heel anders aan tegen de Nederlanders die hier fietsen met electrische trapondersteuning. Ik vind ze niet langer watjes, wat zeg ik, als ik het geld zou hebben zou ik er onmiddellijk een aanschaffen. Want lichaamsbeweging heb ik hier niet veel, afgezien van de meters die we sjouwen rond het huis, van en naar de moestuin, de schuur, etc. Ik heb geinformeerd naar mogelijkheden om te sporten in de omgeving, en dan kom je al snel uit bij een wekelijkse gymnastiekavond in het plaatselijke gemeentehuis. Ik weet niet of ik daar blij van word. Een hypermoderne fitness zoals ik gewend was in Nederland, uitgerust met sauna, zonnebank, personal trainer en bar, is misschien het andere uiterste, maar er zijn natuurlijk grenzen. Dus ben ik maar weer gaan hardlopen, niet echt mijn favoriete bezigheid, maar je moet wat. Dan stuit je hier op het volgende probleem. Aangezien mijn conditie inmiddels op een dieptepunt is beland, en ik doorgaans ook niet zo heel lang van huis weg kan zijn, heb ik op Google Earth gezocht naar een rondje van max vijf kilometer vanuit huis. Die is er dus niet. De wegen zijn hier zo eindeloos lang, dat er geen andere mogelijkheid is dan 2,5 km heen en dezelfde 2,5 km terug. Tenzij je offroad wilt gaan joggen; dan kom je op vage tussendoorpaadjes, veelal dichtgegroeid met brandnetels en andere mauvaise herbes. Ook niet eenvoudig in het begin: waar gaan we in vredesnaam beginnen? We vonden dat we een overzichtelijk project hadden gekocht, maar als je eenmaal aan het werk gaat, val je van de ene klus in de andere, zoveel is er op te knappen of te verbeteren. We zijn maar gewoon begonnen met opruimen, en kwamen er al snel achter dat Nederlandse planningen hier niet werken en dat alles heel veel tijd kost, mede door de afstanden. Alles duurt veel langer dan we aanvankelijk dachten en hoopten, en heel langzaamaan krijgen we hier wat meer rust in, en denken we: morgen weer een dag. We hebben besloten dat we eerst tijd, geld en energie gaan steken in het isoleren en verbouwen van ons eigen huis en in het zorgen voor werk en inkomen, en dat de verbouwing van de schuur tot gites nog even moet wachten. Deze beslissing maakt het allemaal wat overzichtelijker en dat geeft rust.
En nu is het juni, en staat de Creuse prachtig in bloei, en ook onze idyllische tuin waar we erg trots op zijn. We hebben mooi weer gehad, heerlijke dagen waarin we veelal buiten aan het werk zijn, en ik er achter kom dat ik erg kan genieten van tuinieren. Manu die met een speelgoedschepje in de hand alles nadoet wat wij doen, en wiens eerste woordje 'merci' is. Viggo en Manu die in hun  speelgoedauto's van de heuvel af naar beneden denderen. De schone en rustige omgeving. De schoolbus met Monsieur Bernard die zich vier dagen per week 's meldt, en Viggo die tegenwoordig blij instapt. De speeltuin in Auzances waar we laatst Naomie, een meisje uit Viggo's klas, en haar vader tegenkwamen. Dit gezin woonde tot voor enkele jaren geleden in Lyon, de derde grootste stad van Frankrijk, en heeft bewust gekozen voor een leven op het Creusense platteland. Viggo en Naomie speelden leuk samen, en bij het afscheid nodigde haar vader ons uit een keer op bezoek te komen. Ontzettend leuk, want ik houd enorm van sociale contacten en gezelligheid, en ik had mijn twijfels of deze verlaten plek in de Creuse mij dit voldoende zou kunnen bieden. Het lijkt er op dat ik me hier geen zorgen over hoef te maken. We hebben de afgelopen weken veel bezoek gehad van Nederlandse kennissen die hier in de omgeving wonen, dan wel een vakantiehuis hebben. Ook ga ik deze week voor de tweede keer meezingen in een koor, met Fransen en enkele Nederlanders. Kom ik op een ander prettig puntje van de Creuse: aangezien er zo weinig mensen wonen, is men doorgaans blij met je komst. In Nederland stond ik lange tijd op een wachtlijst van een koor dat me aansprak; hier kan ik zonder meer meteen deelnemen. Of ik een beetje kan zingen lijkt er niet eens toe te doen.
En dan hebben we natuurlijk nog onze medegehuchtbewoners, Mousse en Martine, met wie we zoveel geluk hebben, en Marc en Francoise, onze directe buren. Met dit tweetal stond het contact tot op heden op een laag pitje. Marc is 84, en zijn gezondheid is minder aan het worden. Francoise is zo'n twintig jaar jonger, en reist heen en weer tussen Parijs waar ze nog een appartement hebben, en de Creuse. Een bijzonder stel: Marc was in zijn werkzame leven comedien, theaterregisseur en kunstschilder; Francoise was tot anderhalf jaar geleden documentalist in een van de nationale musea in Parijs. We vermoeden dat ze zich niet zo goed raad hebben geweten met het werklustige volkje met twee lawaaierige kinderen uit Nederland dat naast hen was neergestreken. Maar nu moest er dan toch echt een keer gedronken worden op onze komst, en had Marc Francoise opgedragen - zo zei ze zelf - een afspraak met ons te maken voor een apero. Het regende maar de deur van Marc en Francoise stond open. Ze hadden zich voor de gelegenheid netjes aangekleed, er was een rood tafellaken over de eettafel gedrappeerd, met daarop 4 champagneglazen, borden en bestek. Er kwamen heerlijke hapjes op tafel, quiche, mosselen en worst. Na de champagne werd nog een fles witte wijn opengetrokken. We kletsten wat, over hun leven, hun werk, er kwamen foto's op tafel van Marc's vader die in het begin van de vorige eeuw ook comedien was geweest en met Charlie Chaplin had samengewerkt. We aten en dronken, spraken over eten en wijn, een niet te missen onderwerp voor de Fransen. Francoise beloofde me plechtig om me in te wijden in 'de echte Franse keuken'. Marc trok gekke bekken naar Manu die niet bijkwam van het lachen. Het regende buiten, maar wij genoten van een zeer aangename en gezellige kennismaking. De ontmoeting deed me beseffen hoezeer de Fransen levenskunstenaars zijn, kunnen genieten van de simpele dingen van  het leven.
Conclusie van dit inmiddels veel te lange verhaal: het proces van onthaasten zet zich door, en we kunnen steeds beter genieten van de mooie omgeving, de ruimte, de vrijheid en de nieuwe contacten. Voorlopig smaakt dit nieuwe leven naar meer en verlangen we zeker niet terug naar Nederland.

De ingang van het bijgebouwtje bij de entree wordt verfraaid.  

Een mooi resultaat.

Een werkbank voor Rob.

Monsieur Bernard

Hoewel Viggo maar twee weken voorjaarsvakantie had, is hij op een dagje school na, vier weken thuis geweest. Een driedaagse schoolexcursie is hiervan onder meer de reden. Juf Claudine oordeelde dat een dergelijke trip voor Viggo wellicht nog een brug te ver zou zijn, en dat gevoel hadden we zelf ook. Sowieso vinden we een bustrip van een paar honderd kilometer met twee overnachtigen voor drie- en vierjarigen best heftig, maar dat zal ons Nederlandse referentiekader zijn. Buurvrouw Martine vindt het juist heel goed voor de ontwikkeling van de kleine koters, een beetje afstand van paps en mams op z'n tijd. Dat Viggo hierdoor niet naar school hoefde, kwam ook wel weer goed uit, aangezien mijn zus de meivakantie aangreep om met man en twee dochters naar de Creuse af te reizen voor een blik op onze Franse stek. Erg leuk en gezellig, en met name ook voor Viggo die dol is op zijn nichtjes en zich weer helemaal uit kon leven. Regen en zon wisselden elkaar af, maar we hadden het geluk van enkele dagen met temperaturen rond de 30 graden. Het zwembadje werd dus opgezet en de tuinslang tevoorschijn gehaald. Ook meteen maar het zomerse weer aangegrepen om de frituurpan uit de dozen te halen en zelf frietjes te bakken. Eindelijk weer ouderwetse patatten, heerlijk!
Dit zomerse geluk werd helaas verstoord door opnieuw een triest telefoontje uit Nederland. Rob's moeder, herstellende van een hersenbloeding een paar weken geleden, was getroffen door een herseninfarct en wederom opgenomen in het ziekenhuis. De situatie was stabiel, maar toch besloten we al de volgende dag (zaterdag) naar Nederland te reizen. Gelukkig konden we (als altijd) terecht bij mijn ouders in Brabant. Zondagmiddag zijn we naar het ziekenhuis gegaan; maandag is Rob nog een keer alleen gegaan. Het gaf ons een goed gevoel haar te kunnen zien, hoe kort ook.
Hoewel de aanleiding voor ons bezoek aan Nederland erg triest is, hebben we er gelukkig ook van kunnen genieten. Doordat we er nog maar zo kort weg zijn, is Nederland voor ons nog altijd vertrouwder dan ons nieuwe thuisland Frankrijk. Desondanks vielen een paar dingen onmiddellijk op: de verzorgdheid van de huizen en tuinen en van de mensen zelf. Alles zo mooi aangeharkt en strak, de mensen over het algemeen modern gekleed en gekapt. Maar ook: de grote hoeveelheid auto's vooral op de snelwegen, ook op zondag. En de beschikbaarheid van spullen, alles is er, met een enorme keuze, en binnen handbereik. Dat raken we hier in de Creuse met de eerste supermarkt op 12 kilometer en een beetje leuk shoppen op 30 kilometer (Aubusson) - maar liever Montlucon op 60 kilometer - snel kwijt. We hadden voor de gelegenheid een boodschappenlijstje opgesteld, varierend van stekjes voor de moestuin (reeds aangelegd, klein maar fijn!), Paradontax tandpasta, hagelslag, schenkstroop en poedersuiker voor op de vele crepes, alles van Conimex, nog wat leuke en handige spullen van Ikea, en ga zo maar door. De kleding- en schoenwinkels heb ik gemeden, anders zou mijn bankpasje nog ontploffen en dat kunnen we zeker niet gebruiken. Maar het was absoluut leuk, dit gewinkel. Ik kan het nog!
Viggo is zoals gezegd door omstandigheden deze weken welgeteld een dag naar school gegaan, en wel voor het eerst met de schoolbus. Hoewel hij zich hier al weken erg op verheugde, was het afscheid bij de bus, die 's ochtends op het afgesproken tijdstip strak voor ons huis parkeerde, reeds twee kinderen in het dorp opgehaald, toch nog moeilijk. Ondanks de tranen met tuiten van onze kleine sloot de chauffeur, de reeds genoemde Monsieur Bernard, onverbiddelijk de automatische deuren. Nog een laatste kus zat er hierdoor niet meer in, anders zouden de koters te laat op school komen. Toen Viggo 's middags weer werd gebracht, straalde hij van top tot teen van trots, en sprak hij zich lovend uit over de snelheid waarmee Monsieur Bernard de bus over de Creusense plattelandsweggetjes had gemanoeuvreerd. Toen Rob vanavond het boekje 'Ik ook op jou' voorlas, over een jongetje en een meisje die verliefd op elkaar zijn, en Rob vroeg op wie Viggo verliefd was, antwoordde hij: 'op Monsieur Bernard'.
Dan nog even wat anders. Wij zijn er in geslaagd onze auto's op Frans kenteken te krijgen. Over de bureaucratie en vooral de uit de pan rijzende kosten die hiermee gepaard gaan (bedrag hangt af van de hoeveelheid PK's), weid ik verder niet uit, daar zijn reeds lange blogs over geschreven. Feit is dat we nu, als het goed is, af zijn van de Nederlandse wegenbelasting, en dat we straks niet van de weg gedrukt worden als Nederland van Frankrijk wint tijdens het EK.

Met de nichtjes kwam ook de creativiteit.

 

Binnenkort bloemkool uit eigen tuin?

Gezelligheid en verdriet

Gelukkig kwam aan het begin van de week ook de zon weer terug. Nog niet overweldigend, maar de kinderen hebben volop kunnen spelen in de tuin, we hebben al een paar keer in de tuin gegeten en we hebben onder de omstandigheden (schoolvakantie Viggo) goed door kunnen werken aan de afwatering. We kregen gepland bezoek van familie met een vakantiehuis in de Correze, en onverwacht bezoek van een oud-collega met een vakantiehuis in het noorden van de Creuse. In beide gevallen was het gelukkig lekker weer en konden we gezellig buiten zitten. Ook heb ik deelgenomen aan het maandelijkse etentje van de Nederlandse eetclub; de naam zegt het al, een club van Nederlanders in de grensstreek Creuse/Puy de Dome die iedere maand gezamenlijk een menu du jour geniet in wisselende restaurants in deze regio. Het leek me een goed idee hier aan deel te nemen, gezien het feit dat we nog 'groentjes' zijn in de Creuse en hier nog een leven moeten opbouwen. Ik vond het fijn om er even alleen uit te zijn, lekker - en vooral rustig (wat met kleine kinderen niet mogelijk is) te eten - en leuke mensen te leren kennen. Daarbij vind ik echt niks zo fijn als autorijden door de oneindig lange weggetjes met mooie uitzichten over de bergen van het Centraal Massief met een waterig zonnetje op de achtergrond. Rob is thuisgebleven met de kinderen; we hebben afgesproken dat hij de volgende keer gaat. Ook hebben we kennisgemaakt met 'onze andere boer', Didier genaamd, een nog jonge vent van begin 30 en sinds tien dagen de trotse vader van baby Theo, de nieuwste aanwinst voor de Creuse. Hij woont in een naburig gehucht en werkt net als boer Christian op de velden die ons huis omringen en die deels van ons zijn. Met de komst van de zon was het gras ineens de lucht ingeschoten, en we vroegen ons af wanneer er koeien op de velden achter de schuur zouden komen. In deze rustieke omgeving met over het algemeen alleen het geluid van heel veel verschillende soorten vogels, valt het al snel op als er iets gebeurt. We hoorden het ronkende geluid van grote veewagens, dus riepen we de jongens want dit beloofde een voor Creusense begrippen waar spectacle. Met z'n vieren togen we naar het weiland, waar we onze nieuwe buren - niet de bekende Limousin runderen maar de Charolais koeien (we hebben het even opgezocht) - begroetten. Didier kwam ons de hand schudden en zo konden we meteen even kennismaken.
Tenslotte werden we geconfronteerd met triest nieuws. Zaterdag kregen wij het treurige bericht dat Rob's moeder (81 jaar) thuis gestruikeld is en op haar gezicht gevallen. Ze woont alleen en is door de buren naar het ziekenhuis gebracht waar een hersenbloeding werd geconstateerd. Het blijkt gelukkig niet heel ernstig te zijn, maar ze moet wel een tijdje revalideren in een verzorgingshuis. Doordat ze in Nederland maar vijfhonderd meter bij ons vandaan woonde, waren we erg betrokken bij elkaar. Onnodig te zeggen dat 900 kilometer bij een dergelijk incident dan heel erg ver weg is, en dat je je behoorlijk machteloos en wanhopig voelt. Ondanks alle moderne communicatiemiddelen zoals internet is dit wat mij betreft een flinke schaduwzijde van het fenomeen emigreren.

Onze nieuwe thuiskapster Joelle.

De zon ging schijnen en de weilanden stonden binnen een dag vol met paardenbloemen.

Een nieuw aangeschafte mollenklem zorgde ervoor dat de enige in de tuin actieve mol gepakt kon worden. Helaas de enige manier om deze beestjes uit de tuin te krijgen.

Eindelijk tijd gevonden om de verschillende vogelhuisjes op te hangen. Nogmaals dank aan de gulle gevers!

En wat doet de gemiddelde vrouw op het Franse platteland? Natuurlijk! Taarten bakken! Voila, une tarte aux pommes!