maandag 2 juli 2018

Vrije vogels

Een poosje geleden leerden we een leuk Nederlands stel met een zoontje kennen dat zich recent in de Creuse had gevestigd. Trots lieten ze hun woning zien, de bijbehorende schuren en stallen, een atelier, een joekel van een hangar en enkele hectaren grasland met uitzicht op uitgestrekte landerijen en slaperige dorpjes. Dit alles contant afgerekend met de overwaarde van hun Nederlandse huis. Ze hadden allerlei ideeën en dromen over de toekomst en hoe ze hier in hun bestaan wilden voorzien. Van een camping en gites (te vervaardigen in de stallen) in combinatie met cursussen over ecologisch duurzaam tuinieren tot het aan de deur verkopen van zelfverbouwde, biologische groenten. Tijdens gezellige etentjes fantaseerden we er samen lustig op los: Hoe kun je in deze plattelandsregio in je bestaan voorzien, met iets dat dicht bij je hart ligt en waarmee je voldoende verdient om niet ieder dubbeltje om te hoeven draaien.
Een poos terug werden we bij hen uitgenodigd voor een etentje. De afspraak werd enkele keren uitgesteld, waarna we een tijdje niks meer hoorden en bleek dat het jonge gezin naar Nederland was teruggekeerd. Met name zij had moeite haar draai te vinden en te accepteren dat haar familie haar zoontje niet goed zou leren kennen. Ze kon zich bovendien niet goed vinden in het Franse onderwijs en had weinig met de 'Franse opvoeding'. Het stel zag wel uitdagingen, maar de ideeën bleken moeilijk realiseerbaar. "En dan moet het ook nog leuk blijven", zo besloot ze haar mailtje naar ons waarin ze tekst en uitleg gaf.
Deze laatste woorden bleven nog dagen in mijn hoofd hangen. Want hoe simpel het ook klinkt, het is wel waar het om gaat. Een juiste balans tussen enerzijds je droom najagen en anderzijds de offers die je daarvoor moet brengen. Het keiharde werken, zeker in de eerste jaren, om iets tot stand te brengen. Voor jezelf een prettige woonplek creëren, een bedrijf (of meerdere) opzetten, de vreemde taal (beter) onder de knie krijgen, integreren, en oh ja, ook nog tijd voor elkaar en de kinderen overhouden en genieten van je mooie nieuwe woonplek. Een betere kwaliteit van leven, want was dat niet de reden dat we destijds vertrokken uit Nederland?
Rob en ik gingen eens na welke Nederlanders van onze eigen generatie (mensen die nog moeten werken voor hun inkomen) we in de afgelopen zes jaar in Frankrijk hadden leren kennen en die inmiddels teruggekeerd zijn naar Nederland. We kwamen uit op een stuk of zes gezinnen die samen of alleen (na scheiding) teruggegaan zijn, allemaal binnen vijf jaar na aankomst in Frankrijk. Ieder met zijn eigen beweegredenen en met zijn eigen verhaal.
Inmiddels weet ik uit ervaring dat 'je draai vinden' op zo'n andere plek dan je gewend bent jaren kan duren. Ik kan me herinneren dat ik de jongens, toen vier en één, het eerste jaar dat we hier woonden wel eens in de auto zette en gewoon wat rond ging rijden. Uit pure verveling, omdat ik niet gewend was zoveel tijd thuis door te brengen. Inmiddels hebben de jongens, tien en zeven jaar alweer, allerlei activiteiten buitenshuis, ben ik vaak op pad voor mijn werk, en ben ik na al die uren in de auto nergens liever dan gewoon thuis. We hebben meer werk dan ons lief is, en in dat opzicht is de tergende financiële onzekerheid uit de beginperiode verdwenen. We zijn aardig vergroeid met onze nieuwe omgeving, door onze werkzaamheden in de bouw/renovatie en huizenverkoop, maar ook door de kinderen, school, de sportclubs en muziekschool waar we lid van zijn. Toen Viggo laatst zijn verjaardag vierde, bleven de ouders allemaal even hangen voor een kopje koffie. Op zulke momenten merk je dat je hier thuis bent. Maar daar zijn voor mijn gevoel wel ruim vijf jaar overheen gegaan. Jaren van diepe twijfel of ik hier wel wilde blijven. Of deze plattelandsregio voldoende te bieden zou hebben om het gemis van een spontaan bezoekje aan de familie op zondagmiddag, een vertrouwelijk gesprek in het café met een goede vriendin, een mooie carrière in mijn eigen vakgebied met fijne collega's en een prettig salaris, de Volkskrant op zaterdagochtend, leuke winkels en cafeetjes in de buurt, fietsen over vlakke wegen en brede fietspaden met de wind in de rug, speelkameraadjes voor de kinderen om de hoek, een gezellig kletspraatje met de buurvrouw, de vrije geest die de Nederlanders kenmerkt, zou kunnen compenseren. 
Het lijkt alsof het vergroeien met de nieuwe omgeving en het gemis van het oude leven hand in hand gaan en je op een gegeven moment op een punt belandt dat je geniet van de mooie dingen in het nieuwe bestaan, en accepteert dat er zaken zijn die je hier niet hebt, en ook nooit zult krijgen. Twijfels en dilemma's over het vinden van de juiste balans blijven er altijd. Er is meestal meer werk dan tijd. We hebben zoveel leuke ideeën die we op deze plek zouden kunnen realiseren, omdat we er de ruimte en de gebouwen voor hebben. Maar dan hebben we ook meerdere levens nodig. Het boek 'De vierurige werkweek' van Karel Emck ligt - hoe ironisch - nog altijd ongelezen op mijn nachtkastje. 
We hebben in de afgelopen jaren geleerd dat we ons het beste kunnen focussen op de ingeslagen weg die succesvol is gebleken en dat we ons niet moeten laten afleiden. Onze activiteiten afbakenen en op tijd 'nee' durven zeggen. Accepteren dat keuzes maken ook betekent dat je andere dingen niet kunt doen. 
Met veel belangstelling keek ik naar de televisieserie 'De Boerderij' van Yvon Jaspers. Aan het woord kwamen Yvo en Suzette die met hun kinderen van de stad naar het Twentse platteland verhuisden om daar een biologische tuinderij te beginnen. Yvo vertelt over de verantwoordelijkheid die hij voelt voor het land, voor zijn bedrijf, dat voelt als zijn eigen kind. Over tegenslagen en weer doorgaan. Over het feit dat je altijd bezig bent, dat het nooit klaar is. "Het is nooit af, en als je dat kunt omarmen ben je een heel eind", zei hij tegen Yvon Jaspers. Mooie en wijze woorden, maar in de praktijk van alledag lang niet eenvoudig.
Het Nederlandse gezinnetje dat terug ging naar Nederland heeft een nieuwe woning met tuin gevonden ergens aan het water. Ze schrijft: "We hebben geen vijf hectaren meer, maar dat hoeft ook niet. De ooievaars vliegen hier over in plaats van de roofvogels. Supermooi! We kunnen wandelen, zwemmen, fietsen én naar de Ikea, Gamma en de Etos." Spijt van hun Franse avontuur hebben ze niet. "We kijken terug op een mooie periode op het Franse platteland. Als we het twee jaar geleden niet hadden gedaan, hadden we het nu wel gedaan. Dus dat hebben we alvast in de pocket. We sluiten niet uit dat we ooit nog eens vertrekken. We blijven natuurlijk vrije vogels."

Weekendje Lyon met Rob en voor het eerst sinds jaren met z'n tweeën. 







Even in Nederland.

Dagje Amsterdam...

met rondleiding door het....ahum....Ajax stadion (zelf was ik er uiteraard niet bij).





Terug in de Creuse...minimoestuintje aanleggen.


Manu...altijd op zoek naar beestjes.





Waterglijbaan......zomerrrr.....!!!!

donderdag 10 mei 2018

Uitverkoop

De voorjaarsvakantie voor de jongens in april is nog niet afgelopen of de meimaand met alle vrije dagen en jours de pont (brugdagen) staat alweer voor de deur. De dag van de arbeid, 1 mei, een officiële vrije dag in Frankrijk, valt op een dinsdag en op woensdag is er geen school. Deze week is het helemaal leuk. 8 Mei, het fête de la victoire, de herdenking van de wapenstilstand in 1945, valt op een dinsdag, woensdag geen school, donderdag Hemelvaart, en vrijdag rijdt er geen schoolbus omdat de middelbare scholieren in Auzances dan geen school hebben en het volgens Gégé, de chauffeur, niet de moeite is om voor slechts een paar kinderen te gaan rijden. "Maar de kinderen mogen wel naar school hoor!", zegt hij monter. "Er is alleen geen schoolbus, dus de ouders moeten zelf rijden." 
"Er gaat bijna niemand naar school!! En zeker onze vriendjes niet!!", roepen de jongens als ik opper dat we hen dan zelf naar school brengen. Viggo vertelt dat de juf een inventarisatie heeft gedaan wie er vrijdag naar school komt, en dat hij heeft geantwoord het nog niet te weten. "Nou, dat is dan een surprise", had de juf gezegd.
Laat het in de Creuse nu net uitverkoop lijken op de woningmarkt; het is ontzettend druk. Engelsen staan massaal in de paniekstand, en willen vóór de bekrachtiging van Brexit voet aan de grond hebben op het Europese vasteland. Ook de koers van het Engelse pond werkt in positieve zin mee. Een Brits stel koopt een 'corps de ferme' met een halve hectare grond, van een aardige Duitser die tot tweemaal toe getrouwd is met een Française en - hoe cynisch - allebei de keren zijn echtgenote heeft verloren aan kanker. De boerderij was zijn hobbyproject na zijn pensionering en de Duitse invloeden zie je hier en daar terug. Zo is het broodbakhuisje omgetoverd tot een soort gezellige bierstube met een prachtige ouderwetse houtkachel en een uit een zware boomstam vervaardigde biertafel met daarin een tap verwerkt. Als de eigenaar de Engelse kopers ontmoet, vertelt hij honderduit over al zijn projecten. Ook de meubels worden doorgenomen: Wat gaat weg en wat blijft. Een krakende schommelstoel waar zijn zieke vrouw gepakt in een dikke deken haar laatste weken doorbracht neemt hij mee. Het is een pijnlijke en moeizame ontmoeting tussen loslaten, heimwee en verdriet enerzijds en toekomst, vreugde en verlangen anderzijds. C'est la vie en ik heb veel respect voor deze vriendelijke Duitser, een oud ski-leraar, die vloeiend Frans spreekt maar met een charmant Duits accent.
Daarnaast is de Creuse in trek bij veel Franse huizenzoekers. Een Frans stel van eind veertig met drie kinderen wordt op slag verliefd op een jaren twintig huis net buiten het centrum van het gezellige marktstadje Felletin. Hij werkt bij de gendarmerie nationale in Parijs waar hij geplaatst is na jarenlang in de Creuse gewerkt te hebben. Omdat ze wonen in de speciale politie huisvesting zoeken ze nu naar een eigen woning voor de vakanties en voor na hun pensionering, in het departement waar ze hun hart aan verpand hebben. Over de woning zijn ze het snel eens: "C'est un vrai coup de coeur."
Een jong Frans stel van in de twintig valt voor een tot woning verbouwde schuur, met een prachtige tuin met fruitbomen, wilde bloemen en groenten, en met een prachtig uitzicht over bossen en velden. Ze zijn geboren en getogen in de Creuse, voor studie en stage uitgevlogen naar andere delen van Frankrijk en het buitenland, en hebben besloten zich nu te settelen in de regio waar ze vandaan komen. Ze beseffen dat ze geluk hebben dat ze allebei werk hebben gevonden, want het gebrek aan banen is een belangrijke reden dat veel jongeren vertrekken uit de Creuse. Zij werkt bij het populaire kuuroord in Evaux les Bains en hij bij een groot ijzer- en staalbedrijf in de Puy de Dôme. De eigenaresse van het prachtig verbouwde pand heeft haar roots in de plaats waar de woning staat, en ondanks omzwervingen over de wereld kost het haar de grootste moeite afscheid te nemen van haar persoonlijke geschiedenis. De onderhandeling verloopt piepend en knarsend en het jonge stel moet diep in de buidel tasten want de eigenaresse weet van geen buigen. Er zijn meer kapers op de kust, vertelt ze, en het koppel gaat tot het uiterste om het pand niet te verliezen. Maar het komt goed, en iedereen is blij. Soms, heel soms, krijg ik het gevoel dat de kopers van huizen in dit gebied het iets minder voor het zeggen hebben, en dat er - petit à petit - meer betaald moet worden voor woningen. Dat is een goede zaak, want dat verdient deze mooie regio met haar prachtige authentieke, natuurstenen panden.


Wegcompetitie wielrennen is begonnen, hier in Saint Priest d'Evaux.





woensdag 11 april 2018

Sherif en zijn gevolg


Vrijdag Eindelijk....de grote dag....we gaan kippen kopen! We zijn met de aanschaf niet over één nacht ijs gegaan omdat eerst het broodbakhuisje - het 'kloppend hart' van de dierenweide - een opknapbeurt verdiende om verdere instorting te voorkomen. Er moest daarnaast een ren worden afgezet en een kippenhok aangeschaft om de beestjes veilig in op te bergen zodat de vossen er 's nachts niet bij kunnen. Het kippenhok kochten we op internet en namen we op een vroege, koude zondagochtend in november mee op de terugreis van Nederland naar Frankrijk. Het houten hok, met vier legbakken en drie zitstokken, stond reeds ingepakt op ons te wachten op een wat louche en verlaten industrieterrein onder de rook van Antwerpen. Behalve voor kippenhokken in alle soorten en maten kun je er ook terecht voor in Polen gefabriceerde (pool)biljarttafels, pacman kasten en tafelvoetbalspellen. Dit alles gepresenteerd in een gigantische kas van ruim een hectare groot, zo vertelde de Belgische handelaar trots. We kochten er meteen maar een eet- en drinkbak bij, want van deze Belgische meneer kregen we niks cadeau. Ik vermoed dat we een te gretige indruk maakten.

Maar nu zijn we er dan echt helemaal klaar voor, en rijden we naar Giat, een stadje een half uurtje verderop in de Puy de Dôme, met een grote markt die zo'n twintig keer per jaar wordt gehouden en heel veel volk uit de weide omgeving trekt op zoek naar (biologische) groenten en fruit, vlees, vis, kaas, konijnen, ganzen, landbouwmachines en ga zo maar door. De handelaren hebben zich niet door de regen laten weerhouden, want er is geruime keus, en binnen tien minuten houden we ieder twee dozen vast met twee bruine, twee grijze en twee zwarte legkippen en een witte haan, bij elkaar gehouden door een dun touw. Hebben we hier nou zo lang over moeten soebatten? Nu nog snel wat stro en voer kopen en voilà, op naar huis!

"Loop maar snel naar huis, er wacht een verrassing", zeggen we als we in de namiddag de jongens bij de schoolbus ophalen. "Fifa dix-huit"?, roepen ze in koor, verwijzend naar het Nintendo voetbalspel dat ze hebben gekocht op LeBonCoin, de Franse Marktplaats en dat één dezer dagen met de post zal arriveren.

"Ooohhh....kippen!!!" Opgewonden rennen de jongens achter de kippen aan. "Hé, de haan zit al op de kip! Krijgen we nu kuikentjes?" Reeds jaar en dag wil Manu eieren uitbroeden omdat hij dol is op kuikens.

De jongens proberen namen te verzinnen om de kippen van elkaar te onderscheiden. De haan wordt alvast 'Sherif' gedoopt.

Als in de avond het duister invalt, zoeken de kippen een veilig heenkomen, onder het afdak van het broodbakhuisje, tegen de heg aan, overal behalve in het gloednieuwe, met vers stro beklede kippenhok. Rob heeft het hok op een verhoging geplaatst zodat het stabiel staat, en een houten trap gemaakt zodat de kippen gemakkelijk naar binnen kunnen. Zou het hok te hoog zijn? Of durven ze de trap niet op? Met z'n vieren en een grote deken lukt het ons de kippen te vangen en ze op te sluiten voor de nacht. Dit valt nog niet mee....we dachten dat kippen houden weinig werk zou zijn.

Zaterdag Met name Manu is niet uit de kippenren weg te slaan, ondanks meerdere verzoeken van onze kant de beestjes rustig te laten wennen aan hun nieuwe omgeving. Consternatie alom als Manu de klep boven de legbakken nogal plotseling opent en een kip dusdanig schrikt dat ze uit pure paniek wegfladdert en daarbij struikelt over haar eigen ei, waardoor deze breekt en het halve hok onder het eigeel zit. 

Over eieren gesproken.....het regent eieren. We hebben er nu al vijf! Ze liggen niet alleen in het hok, maar ook tegen de rand van het broodbakhuisje en op het platte deel aan de achterkant. De kip zit er nog op en is volgens Manu aan het broeden, maar ze loopt verschrikt weg als ik mijn hoofd om de hoek steek. "Mamáá! Laat haar met rust! Ik wil een kuiken!", roept Manu woedend.

Eerste Paasdag We vertrekken bijtijds voor een dagje Vulcania, een themapark over vulkanen in de Puy de Dôme. Geen tijd voor een uitgebreid paasontbijt met verse eitjes. Zo komen ze nooit op natuurlijk. Viggo wordt steeds stiller. "Is het niet zielig voor de kippen als we de hele dag weg zijn?"

's Avonds weten Sherif en zijn gevolg de weg naar het kippenhok zelfstandig te vinden. Gelukkig, ze zijn toch minder dom dan ik dacht. 

Tweede Paasdag De haan blijkt ontsnapt uit de ren, en doet nu verwoede pogingen om via de heg weer naar binnen te komen. We hadden al opgemerkt dat hij wel erg hard en hoog fladderde, en vermoeden dat hij vanaf het platte deel van het broodbakhuisje over het hek is gevlogen. Een filmpje op internet leert hoe de vleugel (slechts één, anders heeft het geen zin) geknipt moet worden, en Rob gaat dapper aan de slag. Als de jongens even weg zijn, want die krimpen ineen van zoveel dierenleed.

Dinsdag Wat moet ik met al die eieren? Ik kan ze wel weggeven aan de buren maar die hebben zelf ook kippen. En de volgende buurvrouw ook. Dat wordt taarten bakken, maar laat ik daar tegenwoordig geen tijd meer voor hebben. De buurvrouw weet raad: "Breng wat eieren en melk en ik maar een heerlijke Oeuf au lait maison." Aan het einde van de middag brengt ze een ovenschaal vol, en geduldig legt ze uit hoe het recept in elkaar steekt, maar als ik 'au bain marie' hoor, haak ik af. Je ziet haar denken: Die Ollanders leren het ook nooit. 


Familiebezoek! Terug van skivakantie in Andorra.

Groot onderhoud.

Manu vertrekt met school voor vijf dagen op excursie naar de Dordogne.

Dagje www.vulcania.com





dinsdag 6 maart 2018

Kop of munt

Wintersport in Feldberg, Zwarte Woud, Duitsland.
9.00 "Soms vraag ik mij af....hoeveel uren leef ik al." Het is een vrijdag in februari, en schoolvakantie. Viggo zit aan de keukentafel, wipt heen en weer met zijn stoel en kijkt me vragend aan. Ik vouw een wasje op en bedenk intussen wat ik vanavond zal koken, en hoe ik deze dag én nog wat werk kan verrichten, én de kinderen aandacht kan geven én ook nog wat van de Olympische Spelen kan volgen. Te ambitieus, ik weet het. Ik leer het ook nooit.

09.40 Wasje opgevouwen, nu snel bellen met de energieleverancier, voor een klant. Minutenlang sta ik in de wacht en neurie ik het inmiddels zo bekende deuntje. Ho, wacht! Daar is iemand aan de andere kant van de lijn. Oh nee, het is Manu die buiten voor het raam staat. "Mamáa! Mijn bot zit los!" Hij is ergens tegenaan geknald met zijn fiets en roept alarm.

09.55 "Kunnen we een keer naar Zapplive?", vraagt Viggo als ik een nieuwe poging doe de energieleverancier te bellen. "En naar de Eiffeltoren?", zeurt Manu er achteraan. "Ehhh jongens, nu is het genoeg, ga maar lekker even buiten spelen. Kijk, de zon schijnt!"

10.08 Sjeesus! Ik ben al acht minuten onafgebroken aan het werk.

10.16 De jongens zijn alweer binnen en de rust is voorbij. Thuiswerken is echt superfijn, alleen niet tijdens schoolvakanties. In totaal hebben de jongens zestien weken - vier maanden! - per jaar schoolvakantie. Op deze afgelegen plek zijn er geen vriendjes om de hoek waar de kinderen even kunnen spelen, of een hangplek op fietsafstand. Alleen een Franse buurvrouw waar Viggo graag even binnenwipte om een spelletje te spelen of een taartje te bakken, maar waar hij met het klimmen der jaren - hij is net tien geworden - steeds minder interesse in heeft. Dus als de jongens thuis zijn, zijn ze ook echt thuis. Aanwezig. Ik moet toch eens serieus gaan nadenken over een caravan in de tuin. Of toch een gewone baan? Maar waar moet ik die hier in 's hemelsnaam vinden?

10.17 Sssstt.....geen aandacht geven.....gewoon stilletjes doorwerken nu.

10.25 Manu komt naar boven. "Mama, als je doodgaat, kun je dan daarna ook weer leven?" "Even stil nu, Manu, ik ben aan het werk." Helaas, hij geeft niet op. "Hoe ziet ons lichaam er van binnen eigenlijk uit?"

10.28 Oké, even een appeltje dan maar. En alvast wat eten voorbereiden voor vanavond. De voorbeschouwing voor de 1000 meter heren schaatsen begint toch zometeen. Met Kjeld Nuis in de favorietenrol.

11.00 Schaatsen kijken is alleen leuk als je weet waar het over gaat, als je de favoriete afstanden van de schaatsers kent, hun persoonlijke records, de privésituatie van de schaatsers, het blessureleed dat ze doorgemaakt hebben. Als je kortom weet waar ze vandaan komen. Het is net als met carnaval vieren. Éen avondje werkt niet; je moet je er helemaal aan overgeven.

11.07 En dus is het ontzettend belangrijk dat ik in alle rust naar de voorbeschouwing kan luisteren.

11.09 Ik zet een keukenstoel prominent voor de televisie en ga er eens rustig voor zitten. "Go to the start..", zegt Viggo gewichtig. Manu beweegt zich naar de denkbeeldige streep en zet zijn denkbeeldige schaatsen in het denkbeeldige ijs. "Readyyyy?......PANG!" Manu sprint als een gek rondjes rond de tafel en hijgt luidruchtig.

11.30 "Nu echt mondjes dicht jongens, het gaat beginnen! Dit zijn de Olympische Spelen, jongens, dat is echt heel belangrijk. Huh? Koekjes bakken? Vanmiddag? Nee natuurlijk niet! We gaan toch schaatsen kijken?"

12.30 Kjeeeeeld Nuiuiuiuiuiuissssssss!!! Woehoeoeoe!!!!

14.00 Ik heb de jongens aangemoedigd een gezelschapsspel te spelen en dan mogen ze daarna op de Nintendo. Onder luid protest en met de nodige tegenzin hebben ze het Bingo spel naar beneden gehaald. Maar nu hoor ik ze toch luid lachen; ze hebben er zowaar lol in!

15.15 Het is heel rustig in huis; alleen het geblieb van de spelcomputer is hoorbaar. Wat een geniale uitvinding! Kan ik lekker even een flinke slag maken. Oh ja, en de energieleverancier nog bellen, hoop dat ik iemand te spreken krijg.

19.00 Rob is inmiddels ook thuis, we hebben gegeten en ruimen de keuken op terwijl de jongens naar het Jeugdjournaal kijken. Het gaat over de oorlog in Syrië. "Waarom vechten ze daar eigenlijk, Viggo", hoor ik Manu aan zijn grote broer vragen. "Ja, dat is heel moeilijk uit te leggen, ze hebben gewoon ruzie met elkaar", antwoordt Viggo kortaf. Waarop Manu antwoordt: "Maar waarom doen ze dan niet gewoon kop of munt?"





6 februari: Viggo tien jaar! Geen schoolbus, geen school vanwege de sneeuwval. Wat een leuk cadeau!





Kinderfeestje, met onverwacht bezoek van een verdwaalde jachthond.


Op vakantie met de familie in het Zwarte Woud, Duitsland, met nog een keer taart en cadeautjes.

Skiklasje in Feldberg.











Carnaval in Titisee...onze oosterburen wrijven het er nog even lekker in!
Terug in de Creuse met 'natuurijs'.