dinsdag 20 augustus 2013

Zomer!

In de hangmat, herenigd met nichtje Noek.

'Eigenlijk hebben jullie nooit vakantie en altijd vakantie', merkte een familielid op, gezeten aan de avonddis in onze tuin tijdens een mooie zomeravond in juli. Hij sloeg de spijker op z'n kop. Met name in de zomer is de scheidslijn tussen vakantie en geen vakantie wel erg dun. Doordat de kinderen acht weken thuis zijn, kunnen we niet vrijuit aan het werk, althans niet buiten de deur. Omdat we daarnaast net als vorig jaar veel bezoek uit Nederland zouden krijgen, besloot Rob
zich vooral te richten op werkzaamheden thuis, dat wil zeggen buiten aan het huis, de 'bijgebouwen' en de tuin. Er is hier zoveel werk, dat we nog steeds wel eens moeite hebben de prioriteiten te bepalen. Een goede leidraad is om met de seizoenen mee te werken, dat krijgen we steeds beter in de gaten. Dus buiten werken als de zon schijnt en langzaamaan naar binnen als de dagen gaan korten. We hebben hard gewerkt, veelal samen met onze familie, en daarbij genoten van de zon, zwemmen in de meertjes, het vuurwerk op 14 juillet, lekker eten en drinken,  brocantes, muziekoptredens, kampvuurtjes en ga zo maar door. Er is hier, voor deze niet zo toeristische regio, opvallend veel te doen in de zomer. Ook in ons eigen dorp waren ze er maar druk mee. De wekelijkse dorpscompetitie Jeu de boules waar we vrij fanatiek aan deelnamen, de jaarlijkse brocante, een expositie, een optreden van de Cubaanse band Calle Esperanza midden in het dorp (bekijk hier het filmpje), en aangezien we inmiddels veel mensen kennen, worden we ook steeds vaker uitgenodigd voor etentjes en apéros. Eerlijk gezegd ben ik blij niet in het dorp zelf te wonen, maar drie kilometer erbuiten, want ik houd best van gezelligheid, maar iedere dag weer dezelfde mensen begroeten met medeneming van de gebruikelijke twee kussen wordt me te gortig. Toch denk ik dat we - zeker na deze zomer - voor de meeste dorpsbewoners geen vreemde buitenlanders meer zijn en voelen we ons goed geïntegreerd en gewaardeerd. Het is jammer dat het verschil tussen de zomer en winter hier zo groot is. Lioux les Monges telt slechts een kleine vijftig permamente bewoners; in de zomer zijn dit er twee keer zo veel. De komende maanden vertrekken de meeste bewoners van hun résidence secondaire weer naar huis, in Parijs, Marseille, Nice en allerlei andere grote steden in Frankrijk. Om hen volgend voorjaar opnieuw te begroeten. In de winter is het hier uitgestorven, en de activiteiten concentreren zich dus in vrij extreme mate op het voorjaar en de zomer. De juiste balans vinden in de zomer, met alle activiteiten, de kinderen, het vele bezoek, de boodschappen, 'catering', de werkzaamheden thuis en professioneel, het blijft een uitdaging en hoewel erg gezellig allemaal sloeg de vermoeidheid  regelmatig toe. En dus....zijn we toe aan vakantie. We gaan niet naar Nederland waar we in beslag worden genomen door aankopen doen en iedereen bezoeken, maar vierhonderd kilometer naar het zuiden, naar de Lot, waar we een gite hebben gehuurd op een complex met meerdere huisjes en hopelijk speelkameraadjes voor Viggo en Manu. Wonen in Frankrijk en op vakantie gaan in Frankrijk, veel Franser moet het niet worden!

Barbecue time met de familie.

Boompje moet sneuvelen voor extra meters (gelukkig minder voelbaar dan de bomen die sneuvelen voor de snelweg bij Amelisweerd...)
 
Met de familie en de Franse buurtjes naar het vuurwerk op quatorze juillet.
 
 
Takken weghalen om het broodbakhuisje niet te laten doorzakken.

En die eeuwige stenen...we blijven ze overal vandaan halen.



Als aapjes in een boom.

De goede invloed van nichtje Noek...samen bessen plukken!

Gezellig samen in de hut met een hapje en een drankje.

Tussenstop van Spanje naar Nederland. We liggen gunstig op de route!


En nog meer Spanje-gangers.




We vierden Rob's 44ste verjaardag.


Slopen plafond in het houthok.


Schuren en opnieuw verven van het entree hek.

Brievenbus verplaatsen van bovenop het muurtje (lelijk) naar in het muurtje.


Hek en brievenbus moeten nog een keer geschilderd worden, maar dan ziet het er weer strak uit.

Nieuwe eikenhouten deur maken voor de schuur.



Na
Voor
















Voor
Na




















zaterdag 17 augustus 2013

Fosse septique

 


Het kost bergen met geld, zelfs als je 'm zelf aanlegt, terwijl je er weinig genot aan beleeft. Sterker nog, eenmaal onder de grond, denk je er niet of nauwelijks meer aan. Bij veel in Frankrijk wonende Nederlanders gaat er nu vast een belletje rinkelen. Ik heb het over de septic tank, fosse septique op z'n Frans, officieel assainissement non collectif genaamd. Ongeveer dertien miljoen Fransen, of te wel dertig procent van de plattelandsbevolking, zijn niet op het openbare riool aangesloten en beschikken over een système d'assainissement non collectif (Bron: www.infofrankrijk.com). Wij behoren tot deze groep. De bestaande septic tank, die in de oude koeienstal ligt, is verouderd en niet 'op norm', en hoewel vervanging niet verplicht is zolang er geen directe (milieu)problemen zijn, besloten we toch een nieuwe aan te leggen. De reden is dat Rob in de voormalige koeienstal de werkplaats voor zijn bedrijf wil maken, er een nieuwe betonvloer wil storten waardoor de septic tank in de weg ligt.
We lieten 'de man van de fosse septique' van de Communauté de communes (samenwerkingsverband tussen Franse gemeenten) langskomen om onze plannen te bespreken, en reeds twee dagen later lag het plan op maat, met zijn advies, in de brievenbus. We bestelden een septic tank (3000 liter), buizen (100 meter), inspectieputten, aansluitmateriaal, een minigraver (3 ton), grind (34 ton) en stabilisatiezand (9 ton) en togen aan het werk. Rob's broer kwam voorafgaand aan zijn vakantie een handje helpen. De klus is geklaard, de controle is geweest en het papiertje als bewijs hiervan reeds binnen. Voor de liefhebbers (of degenen die deze klus nog moeten klaren) volgt hier een fotoverslag. In de volgende blog volgen vrolijke vakantieplaatjes. A bientôt!

De septic tank, buizen, inspectieputten en aansluitmaterialen zijn geleverd.

De eerste van de drie vrachtwagens met grind wordt geleverd.

Op deze plek achter de vrijstaande schuur komt het nieuwe systeem. Normaliter grazen hier vaak de koeien van boer Didier, maar vanaf nu zullen we het zelf moeten maaien.

Het gat voor de septic tank is gegraven. Rob maakt de bodem waterpas met stabilisatiezand.

Broer Menno komt helpen, en geniet nog even van de betrekkelijke rust.

De septic tank wordt geplaatst en deels gevuld met water (voor de stabilisatie).
 
Als de tank waterpas staat, wordt het gat verder gevuld met stabilisatiezand ter ondersteuning.

De route van de afvoer van het huis naar de tank wordt bepaald. In ons geval is een vetput (séparateur à graisse) niet nodig; we kunnen volstaan met het sterker op afschot leggen van de buizen. Dit scheelt enkele honderden euro's.

Onze boys (en toys).

Graven van de afvoerbuis richting de septic tank.

De buizen kunnen erin.

De aansluiting is bijna een feit.

De tranchées d'épandage, of te wel de gangen voor de drainage worden gegraven. In ons geval gaat het om 100 meter. Dit met het oog op de toekomstige gites. Anders was 60 meter (voor ons woonhuis) voldoende geweest.

Intrede en uittrede zijn aangesloten.

De eerste geul (60 x 50 cm x 20 m) is gegraven; de geul wordt gevuld met grind, waarna de eerste drainagebuis in het hart van de geul wordt geplaatst met een licht afschot. 

Meten = weten.

De uittrede van de tank naar de eerste inspectieput. De groene buis wordt later gebruikt om de septic tank voor de gites op aan te sluiten. De teruglopende buis naar de schuur is voor de ontluchting.

Ons mooie veldje veranderd in een grote zandbak.

Foto vanaf het dakterras.

Op één geul na is het werk gedaan. Straks komt de controleur van de Communauté de communes om de werkzaamheden na te kijken en hopelijk goed te keuren.

Het werk is goedgekeurd ("Tres professionnel!"); alles mag gedicht worden (in de regen).

Eerst wordt het grind in de geulen afgedicht met geotextiel.
Rob zaait het drainageveld opnieuw in met gras.
De officiële goedkeuring van de gemeente is binnen.