Pays-Bas, Puy de Dome, Tarn et Garonne, Creuse......

Het is weer voorbij die mooie zomer...

Althans, de schoolvakantie die in Frankrijk nog altijd acht weken duurt. We hadden een soort 'overlevingsschema' in elkaar gedraaid: de eerste week zouden we in Nederland vertoeven voor familie- en vriendenbezoek en de nodige aankopen, de laatste week zouden we (echt) vakantie vieren in de Tarn en Garonne, ongeveer in het midden had ik me vrij onderhandeld voor een kampeeruitje met vriendinnen in de Puy de Dome. Tussen deze tripjes door kwam er regelmatig bezoek uit Nederland, boden de kleinkinderen van onze Franse buurvrouw de nodige afleiding, maakten we uitstapjes in de buurt, zwommen we in meertjes, deden we spelletjes, maakten we armbandjes, en....moesten onze kinderen zich af en toe zelf vermaken omdat we ook nog moesten werken.

Ik kan er een heel romantisch stukje over schrijven, over de geneugten van het Franse leven, het feit dat we zoveel tijd met onze kinderen doorbrengen, maar met twee onregelmatige banen valt dit laatste in werkelijkheid zeker niet altijd mee. Rob's werk voor klanten laat zich niet plannen en ook in de makelaardij is het hollen en stilstaan, zijn er juist in de zomer veel aanvragen voor bezichtigingen en wachten klanten niet met het uitbrengen van een bod (en dan moet ik echt aan het werk!) omdat het mij niet zo lekker uitkomt. Er is het vele werk buiten, in de (moes)tuin, aan het huis, plannen die uitgewerkt en uitgevoerd moeten worden. Veel organiseren en anticiperen dus, een gezamenlijke agenda bijhouden en veel communiceren. En ja, ik moet bekennen dat ik op de toppen van vermoeidheid wel eens verlang naar een gestructureerd leven in Nederland, met een kantoorbaan van 9 tot 5, buitenschoolse opvang tijdens de schoolvakanties en drie weken vakantie in Frankrijk, met nog een dagje vrij ervoor en één erna.

Maar dan gebeuren er weer dingen die maken dat ik zo dankbaar ben voor dit leven, de inspirerende mensen die we ontmoeten, met wie we mooie avonden beleven. De vrijheid waarin we leven, de kinderen opgroeien, in volle natuurpracht. Een leven waarin ze in aanraking komen met andere nationaliteiten, andere talen, culturen en gebruiken. De vrijheid om zelf te bepalen wanneer je er op uittrekt, en voor hoelang. Niemand die op ons wacht.

En nu is het maandagavond. Vandaag zijn de leerkrachten alweer aan het werk gegaan. Morgen begint de school weer. Vorige week op vakantie in de Tarn et Garonne hebben de kinderen zich heerlijk uitgeleefd op de camping, in het zwembad en met hun vriendjes in de speeltuin. Met bruinverbrande gezichten en weer een melktandje minder (Viggo) zijn we teruggekeerd naar huis. De schooltassen met leuke nieuwe schoolspullen voor Viggo die naar de Cours Préparatoire (CP, eerste klas van de basisschool) gaat, staan klaar. Ze waren vandaag niet meer te houden van de opwinding, en wij op onze beurt zijn deze energie na acht weken en een dag wel een beetje beu. Maar morgen, als we ze weggebracht hebben, zal het stil zijn in huis. Geen opgewonden jongensstemmen van twee broertjes die zich uitleven in een gevaarlijke brandweerscène, Manu die met allerlei insecten naar binnen komt, fijngeknepen tussen zijn driejarige vingertjes ('kijk mama, die is ook dood'), geruzie over een auto of een vliegtuig. Het gefluit van de vogeltjes, het geloei van de koeien zullen de boventoon weer voeren. Dan zal ik aan ze denken, me afvragend hoe ze de eerste dag op school ervaren. Hoe begroeten ze hun Franse vriendjes? Wat zullen ze vertellen over de vakantie? Ik zal ze enorm missen. En me dankbaar en bevoorrecht voelen dat we ze hier tijdens hun jonge levensjaren zo intensief meemaken.

 

 

Het étang de la Ramade, half uurtje bij ons vandaan, biedt verkoeling tijdens zeer warme dagen aan het begin van de vakantie.

Ongelooflijk maar waar, de zomerhit van het jaar, loomen, drong zelfs door in de Creuse.

 

Bezoek! Van Luc, Liek en Noek.

 

In het toekomstige atelier hebben we met hulp een betonvloer gestort. Aan de koffie, wachtend op de betonwagen.
 

 

 

Onder toeziend oog.

 

 

 

Eindelijk....de juiste tegels gevonden in Nederland.

 

Sophie, kleindochter van onze buurvrouw, op bezoek.

Festival 'Danses, Musiques et Voix du Monde' in Felletin.

 

 

Vertrouwd  beeld! De vroegere buurjongetjes in hetzelfde speelhuisje als destijds.

 

Rob is jarig en dat vieren we op het water. Bij étang Fades Besserves in de Puy de Dome.

 

 

 

Een gezellig, maar koud kampeeravontuur met mijn vriendinnen in de Puy de Dome. Niet zo handig om met een jaren 70 slaapzak in een klein tentje te slapen op 1280 meter.

De slechte nachten weerhielden ons niet na een prachtige bergwandeling de top van Puy de Sancy te halen, 1886 meter hoog. Een geweldig mooi landschap, en leuk 'ons' skigebied in de zomer te ontdekken.

 

Ieder dorp in deze omgeving kent een jaarlijks terugkerend dorpsfeest. Vast terugkerend element: Le Dracula gonflable

 

De laatste resten van een machtig kasteel (XIIe eeuw): de twee torens van Crocq (middeleeuws stadje in de buurt) domineren de omgeving en geven een mooi uitzicht (360°) op de vulkanen van de Auvergne.

 

 

Vakantie in Molières, Tarn et Garonne. Hier in het middeleeuwse stadje Saint Antonin Noble Val, aan de rivier Aveyron. 

 

Op de camping 'Domaine de Merlanes'.

 

Gezellig aan de pannenkoeken met onze vrienden uit de Creuse.

 

Vakantie is best vermoeiend.

 

Bezoek aan stadje Moissac, gelegen aan de rivier de Tarn en een centrum van Romaanse kunst in Frankrijk, en een belangrijke halte op de bedevaartsroute naar Santiago de Compostella. 

 

 

In Frankrijk is er een traditie dat de petit souris, het kleine muisje, het verloren melktandje ophaalt van onder het kussen, en daarvoor een klein cadeautje in de plaats legt. Zo gezegd, zo gedaan. Viggo was echter zo bang van de muis, dat hij een paar keer 's nachts wakker werd (en wij ook geen oog dicht deden). Nu laten we deze traditie maar even voor wat het is. 

 

Eenmaal thuis van vakantie wachten de courgettes om geplukt te worden....

 

De vuile was....

 

En vraagt het laatste restje vakantiewijn om opgedronken te worden. Santé!

 

Les rythmes scolaires

"De burgemeester is er nog mee bezig", antwoordt de secretaresse van de burgemeester van het plaatsje Merinchal waar Manu naar de kleuterschool gaat. Ik spreek de altijd in het zwart geklede, uit de kluiten gewassen rechterhand van de burgermoeder op het schoolplein, aangezien haar zoontje in Manu's klasje zit. Al een paar weken geleden heb ik gevraagd of het mogelijk is dat de schoolbus voor Merinchal vanaf het nieuwe schooljaar ook mijn kinderen thuis kan ophalen. Merinchal is aanzienlijk dichterbij dan Auzances, waar Viggo al ruim twee jaar naar school gaat. Bestuurlijk gezien horen we bij Auzances, waardoor de schoolbus die naar deze plaats rijdt bij ons aan huis komt. Voor Merinchal is dit niet vanzelfsprekend.

Als ik de secretaresse een paar weken later opnieuw aanspreek en weer geen duidelijk antwoord krijg, vraag ik door en komt de aap uit de mouw. De burgemeestersverkiezingen staan voor de deur en Madame la mairesse wil graag aanblijven. Dit is een gevoelige kwestie en die tilt ze graag over de verkiezingen heen. Scholen in deze vergrijsde regio vechten om bestaansrecht: Hoe meer kinderen, hoe groter de budgetten en kleiner de kans dat een school moet sluiten. Ouders zijn vrij om zelf een school te kiezen. Het schoolbussysteem daarentegen volgt strict de bestuurlijke indeling. Dus ook al wonen we dichter bij Merinchal, alleen de schoolbus voor Auzances komt aan huis om de kinderen op te halen.

De beslissing om Viggo af te halen van de school in Auzances is een moeilijke. Twee jaar geleden, aan het begin van ons emigratieavontuur, heeft hij er een zware start gehad. Inmiddels is hij erg vertrouwd met de docenten en zijn klasgenoten. Hij wordt regelmatig uitgenodigd voor kinderfeestjes en zit met zijn beste vriendjes uit de klas op judo. Manu een overgang laten maken van Merinchal naar Auzances lijkt eenvoudiger. Maar er komt een complicerende factor bij, te weten La réforme des rythmes scolaires, de hervorming van het schoolritme. Dit voorjaar protesteren ouders en leerkrachten door heel Frankrijk, en ook in de Creuse, hevig tegen de hervorming van het schoolritme van het kleuter- en basisonderwijs.

 

ECOLE MORTE'!!!

 La grogne s'intensifie de jour en jour.

 Vendredi 11 avril 2014: journée départementale de mobilisation

 Pas d'enfants à l'école!!!

 

Iedere week kondigen de scholen nieuwe stakingen aan. Stakingen? Ja, stakingen. Die bestaan hier nog. Iedere keer denk ik: 'Help, ik heb afspraken, Rob werkt bij klanten, hoe lossen we dit op?' Meestal komt het goed, gaat de staking niet door of is de school, en zelfs de kantine, toch open. Weliswaar met een service minimum.

Momenteel gaan Franse kinderen vier dagen naar school en zijn ze op woensdag vrij. In het nieuwe schooljaar komt hier, ondanks enorme weerstand in de maatschappij, de woensdagochtend bij. Deze uren worden op de andere dagen in de middag gecompenseerd met buitenschoolse activiteiten. Het idee is dat de kinderen ‘s ochtends en aan het begin van de middag nog fris zijn en meer ontvankelijk voor het leerproces. Het aantal lesuren blijft maximaal 24.

Viggo wordt momenteel iedere ochtend om half 8 's ochtends opgehaald en 's middags om 5 uur draait de schoolbus ons terrein weer op. Lange dagen, maar goed te doen. De woensdag is er om uit te slapen, te spelen en naar clubjes te gaan. Maar wat als ze straks op woensdagochtend ook nog naar school moeten?

We komen er niet goed uit en vragen raad aan de voormalige burgemeester van ons dorp. Sinds de verkiezingen in maart is ze burgemeester-af. Ze is in het verleden directeur geweest van de kleuterschool in Auzances en juf op de kleuterschool in Merinchal en kent het onderwijs door en door. Ze begrijpt ons probleem en de moeilijke beslissing. Over het feit dat Manu in Merinchal op school is en niet in Auzances zegt ze: "Scholen krijgen een budget per kind. Maar als een kind niet in de betreffende secteur woont waar het naar school gaat, krijgen ze geen geld. Ze willen zo graag nieuwe kinderen dat ze desnoods zelf het schoolgeld ophoesten." Ze oppert covoiturage, of te wel om de beurt rijden met de andere ouders in en om het dorp van wie de kinderen ook naar Auzances gaan. Het lijkt ons een ingewikkelde oplossing met veel overleg waar we niet op zitten te wachten.

Ook praat ik met maître Alain, de gepassioneerde meester van Viggo's Grande Section. Hij vindt dat Viggo in Auzances moet blijven, omdat hij daar zijn draai zo goed gevonden heeft. Naar een andere school gaan, zal 'un vrai choc' voor hem zijn. Zodra ik het woord réforme in de mond neemt, houdt de kleuterschooldirecteur niet meer op met zich op te winden over dit helse nieuwe schoolritme. Ook hij begrijpt ons probleem, hoewel hij benadrukt dat de school in Auzances zich zo sterk verzet tegen het nieuwe systeem, dan de woensdagochtend les nog niet zeker is. Hij betwijfelt of het allemaal duidelijk zal zijn voor de zomervakantie. 'Niet duidelijk voor de zomervakantie?', vraag ik verschrikt. 'Non madame! Dit is la France! Wij gaan de strijd aan, we zijn révolutionnaire en strijden door tot het bittere end!' Althans, zo vat ik zijn woorden op. Hoe meer het onderwerp hem aan het hart gaat, hoe sneller maître Alain doorgaans praat, en hoe slechter ik hem nog kan volgen.

Soms gooi ik een balletje op bij Viggo. Hoe vindt hij het op school? En de schoolbus, vindt hij het dagelijkse retourtje niet te vermoeiend? Het antwoord is zonder uitzondering dat hij het erg naar zijn zin heeft op school en ook de schoolbus vindt hij leuk en niet te vermoeiend. Het lijkt hem bovendien helemààl gezellig als Manu hem straks in de bus zal vergezellen. Het ziet er vaak ook gezellig uit. Er wordt geklooid, gelachen, gespeeld, geslapen. Soms liggen de kleintjes vooraan half over elkaar heen in een diepe coma. Er worden voetbalplaatjes uitgewisseld, snoepjes, er wordt gehandeld, onderhandeld en geruild. '2 bonbon pour Candice jeudi' staat op een verfrommeld papiertje dat Viggo me bij aankomst laat zien. 'Twee snoepjes voor Candice donderdag'. Dit bijdehante meisje heeft voor Viggo een armbandje van gekleurde elastiekjes gemaakt en is best bereid er ook een voor petit frère Manu te maken, maar daar moet wel iets tegenover staan.

Op een ochtend sta ik weer aan de balie van het gemeentehuis in Merinchal. "De burgemeester is met de aanvraag voor de schoolbus bezig geweest", zegt de secretaresse monter en overhandigt me een stapeltje formulieren dat ik moet invullen. Ik bekijk de papieren, en de gedachte dat ik deze allemaal moet invullen, om vervolgens weken te wachten op een antwoord, stuit me tegen de borst. "Laat eigenlijk ook maar", antwoord ik. "Ik denk dat ik mijn beslissing genomen heb."

Lac de Vassivière

 

 

 

Project voormalige koeienstal (in de onderschuur) waar Rob zijn werkplaats gaat maken. We hebben hier de oude betonnen septic tank deels afgebroken en gedempt, alsmede de oude voeder- en drinkbakken in een te slechte staat waren om te kunnen behouden. Met de minipelle halen we in totaal zo'n 20 kuub zand en keien weg.

Leeg!

Aanleg drainage.

Storten van een afwateringsgoot bij de entree waar nieuwe entreedeuren komen.

De metalen draagconstructie van het gewelfde plafond en de steunpilaren worden gelakt met metaalverf.

Onderzeil en bewapening gelegd. Hier storten we binnenkort een betonvloer. Ook wordt de electra aangepast.

Omdat de gehuurde minipelle maar niet werd opgehaald, haalden we achter in de tuin ook nog wat zware keien en boomstammetjes weg.

 

Zoals keien aan de rand van de waterput.

 

Inderdaad, deze!

 

Fête des Pères!

 

Aardbeien uit eigen tuin.



Coupe d'été

Optreden van Manu's klasje in het kasteel in Merinchal.

Sinds kort woont Anne in ons dorp, zowaar een leeftijdgenootje van mij. Ze geeft leiding aan een professionele theatergroep in Straatsburg, Les Clandestines. Deze groep kwam een week naar ons dorp voor verschillende optredens. De dorpsbewoners die wilden, mochten meedoen aan dit straattheaterstuk; natuurlijk heb ik meegedaan. Voorafgaand aan de komst van de groep zijn we enkele keren bij elkaar gekomen om te oefenen en ons voor te bereiden. Heel erg leuk! 

Les Clandestines uit Straatsburg in actie in Lioux les Monges.

Maar deze weken worden toch wel grotendeels gedomineerd door...het WK! Liefst kijken we buiten, met lekker eten en in goed gezelschap.

Wereldreis naar Texel

Ontzettend fijn aan leven in de Creuse is de gemoedelijkheid. De mensen zijn erg relaxed, ze hebben tijd, zijn niet snel boos of geïrriteerd, morgen is er ook nog een dag, en echt waar: deze mentaliteit is fijn en went snel. Breng ik Manu te laat naar school en ben ik ook nog eens zijn schriftje vergeten? Geen probleem. De schoolbuschauffeur die een kwartier later komt omdat een aantal kinderen niet opgehaald hoeft te worden, maar niet belt om dit door te geven? Ik ben er aan gewend, en het maakt dat ik zelf ook niet meer om het minste geringste aan de telefoon hang. We wachten het rustig af en zien wel wat er gebeurt. Het maakt het leven een stuk relaxter.
Vandaag ervaarden we hoe we ons hier in afgelopen twee jaar hebben aangepast aan de manier van leven. We gingen, dachten we, de carte grise ophalen van onze in Nederland aangeschafte bus. Het is een nogal taai en bureaucratisch proces om voertuigen uit het buitenland in te voeren, en dat geldt helemaal voor deze bus met dubbele cabine, een afwijkende soort in Frankrijk. Tot onze verrassing verliep het tot nu toe allemaal vlekkeloos en kwamen we veel sneller dan verwacht aan alle noodzakelijke paperassen, waarna we tot onze grote vreugde ook nog hoorden dat we voor de slot etappe, het nieuwe kentekenbewijs, niet helemaal naar de Prefecture in Gueret (70 km) hoefden, maar dat de Peugeot garage in een dorpje 20 km verder dit felbegeerde papiertje ook afgeeft. Voor de zekerheid belde ik vanochtend, en de vriendelijke vrouw van de garageman bevestigde wat we gehoord hadden en zei dat we vanmiddag welkom waren. Eenmaal gearriveerd, bleek dat de garagiste alleen 'gewone' auto's mag invoeren, maar geen campers, busjes, tractoren, etc. Twee jaar geleden zouden we met een open mond van verbazing hebben gestaan, vol onbegrip waarom ons dat niet reeds door de telefoon verteld was. Nu dachten we: tant pis en haalden we onze schouders op.
In het licht van voorgaande was ik benieuwd hoe ik op dit moment Nederland zou ervaren. Na me twee jaar volledig te hebben gestort op het opbouwen van een nieuw leven op het Franse platteland, was het de hoogste tijd voor een vriendinnenweekend op Texel. Zonder man en kinderen, een lang weekend de tijd aan mezelf, bijkletsen met mijn vriendinnen, lekker eten en drinken, wandelen en fietsen en uitrusten met een wijntje aan zee. De weersvoorspelling zag er zeer gunstig uit en ondanks dat het me moeite kostte mijn bloedjes achter te laten, had ik enorm veel zin in dit reeds maanden geleden afgesproken uitje. Op een vrijdagochtend stapte ik reeds om half 8 's ochtends in de auto naar Clermont-Ferrand. Hier zou ik het vliegtuig naar Amsterdam nemen, waar vriendin me zou ophalen om vervolgens naar Den Helder te rijden voor de boot naar Nederland's grootste Waddeneiland. Nu ben ik de afgelopen twee jaar de Creuse best een aantal keren uit geweest en sowieso heb ik in mijn 'vorige leven' als vrijgezel veel verschillende plekken op de wereld bezocht, ook in m'n eentje. Waarom leek Texel nu dan het einde van de wereld?
Omdat ik voldoende tijd had, vermeed ik de tolweg naar Clermont, en koos ik voor de route door het centrum. Ik belandde in de ochtendspits, en merkte hoe ik dit drukke verkeer, de vele auto's en stoplichten, ontwend was geraakt. Dagelijks maak ik vele kilometers, maar er is hier in de verre omtrek geen stoplicht te bekennen waardoor je makkelijk een uur door kunt trekken zonder te hoeven stoppen. Het zweet brak me aan alle kanten uit en in pure paniek lapte ik allerlei verkeersregels aan m'n laars, reed ik door rood licht en sneed ik - onbedoeld natuurlijk - andere weggebruikers af. Ik was niet zo zeer opgelucht als wel verbaasd dat ik op tijd en zonder kleerscheuren de nieuwbouwwijk in reed, op loopafstand van het vliegveld, waar ik mijn auto gratis parkeerde en daarmee 35 euro parkeerkosten bespaarde. Onbestaanbaar in Nederland, want waar vind je op tweehonderd meter van Schiphol een gratis parkeerplek!
Inmiddels weer wat meer ontspannen liet ik de drukte van de stad van me afglijden en besloot heerlijk te genieten van mijn vrije weekend. Ik was al jaren niet meer op een vliegveld geweest en had voor vertrek de veiligheidsregels nog even doorgenomen. De limiet van 100 ml vloeibare stof per flesje bleek nog altijd te gelden. Geen probleem, aangezien ik uit mijn vorige leven als wereldreizigster nog vele kleine potjes en flesjes had met de noodzakelijke smeerseltjes. In hoeverre deze lang bewaarde reisproducten nog 'houdbaar' waren, zou ik op Texel vanzelf merken.
Het ging er gemoedelijk aan toe, op dit kleine streekvliegveld. Een vrijwel verlaten vertrekhal, slechts een paar dames achter een balie, die met de huidige gedigitaliseerde incheck weinig om handen lijken te hebben, een paar winkeltjes, een barretje. Een heerlijke kleinschaligheid. Bij de douanecontrole was alles in orde, alleen mocht mijn halve liter flesje water niet mee. Of nou ja, wel het flesje maar niet de inhoud. Op m'n vriendelijkst vroeg ik de douanier of ik het water weg mocht gooien, waarna hij zonder problemen naar de plantenbak iets verderop wees.
Op Schiphol aangekomen stelde vriendin voor meteen door te rijden naar Den Helder, en niet eerst nog naar Amsterdam te gaan. Amsterdam vind ik geweldig, ik heb er jaren gewoond, maar de overgang van Lioux les Monges naar Amsterdam vond ik niet verstandig. De overdosis aan verleidingen en verlokkingen zou me te veel kunnen worden; ik zou absoluut geen weerstand kunnen bieden met een cadastrofale afloop voor mijn portemonnee. Ook al loop ik in Frankrijk vaak in een oude spijkerbroek, een vaal Tshirt en op afgetrapte laarzen en ben ik meestal onopgemaakt, ik vind mode en kleding nog altijd best leuk. Je kunt het meisje wel uit de stad halen, maar de stad niet.....etcetera.
De overgang met Texel was precies goed! Veel natuur, veel schapen ook, een bekend plaatje in de Creuse, en dan natuurlijk nog de duinen (met een heel prettig klimpercentage) en natuurlijk de zee.....ja die had ik toch wel gemist. Het heerlijke weekend vloog voorbij en voor ik het wist stond ik alweer in de rij bij de douane op Schiphol. Met mijn halve litertje water. Wederom vergeten weg te spoelen. 'Dit is verboden, mevrouw', zei de beambte streng en hij keek me aan als ware ik een langgezocht crimineel. 'Wist u dat niet?' 'Eh ja, sorry, helemaal vergeten', stotterde ik. 'Mag ik het misschien snel even wegspoelen in die plantenbak?', zei ik, gehecht als ik ben aan mijn flesje vol herinneringen. 'Nee', schudde de meneer streng. 'Dat is nu te laat', en dropte mijn geliefde flesje rücksichtslos in de afvalbak.
'Vive la France', mompelde ik, en haastte me naar de juiste gate.

 

Texel is top!

 

 

Intussen in de Creuse....als moeder van huis is....patat met kip!

Eerste brocante met kindervoorstelling van het seizoen, in naburig dorpje Chard.

 

 

In Nederland gingen we naar de kinderschoenenwinkel om de voeten van de kinderen op te laten meten, hier doen we het zelf.

 

Aaahhh!!! Het Zalando mannetje! Alles bestellen we tegenwoordig op internet: van kinderkleding tot gereedschappen.

 

Moederdag!

Etentje met de buurtjes.

 

Op het menu: Langue de boeuf (koeientong). Jammie.

Een nestje jonge eekhoorntjes onder het dak van de schuur.