Het gemeentelijke pluche

Witte rook boven het gemeentehuis van Lioux les Monges.

De buurvrouw staat trappelend van enthousiasme voor de deur. "We hebben een nieuwe burgemeester!" Een walm van alcohol verspreidt zich over onze keuken; de komst van de nieuwe burgervader is overduidelijk goed gevierd en buuf slaat een kopje thee resoluut af terwijl ze met een pijnlijke blik over haar buik wrijft. "We hebben de hele middag en avond gegeten en gedronken."

Zelf hebben we ons er niet zo mee beziggehouden, met de verkiezingen voor de nieuwe gemeenteraad en burgemeester. Sterker, ik verkeerde aanvankelijk in de gemakzuchtige veronderstelling dat wij, Hollandais, niet het recht hadden om te stemmen. Toen ik hoorde dat onze stem op lokaal niveau wel op prijs wordt gesteld, bleken we te laat met inschrijven. Tant pis, wij hadden het verschil toch niet gemaakt. De kaarten waren al lang geschud: Jacques Payard, onze blinde dorpsgenoot, reeds jarenlang de premier adjoint (loco-burgemeester) en een algemeen zeer gerespecteerd man, zou de nieuwe voorman van Lioux worden. Er was slechts één lijst, met daarop de namen van zeven kandidaten voor de gemeenteraad, van wie er vier reeds gemeenteraadslid zijn. Niettemin schreven 64 dorpsgenoten zich in voor de verkiezingen, brachten er daadwerkelijk 54 hun stem uit, en kregen de meeste kandidaten voldoende stemmen om zich zeker te stellen van het gemeentelijke pluche. 

Waar Nederland 403 gemeenten telt, kent Frankrijk er zo'n 37.000. Geen plaats is te klein voor een eigen Mairie, getuige ons eigen dorpje met zo'n honderd inwoners, van wie er slechts ongeveer de helft permanent wonen. Wij nuchtere Nederlanders hebben de neiging dit zeer kleinschalige politieke landschap niet au sérieux te nemen, maar dat is niet helemaal terecht. De Franse burgemeester is een politicus, hoe klein de schaal ook is. Fransen hebben doorgaans weinig vertrouwen in hun politieke leiders, maar Monsieur le Maire is een uitzondering. Desondanks is er steeds minder animo voor het ambt; financieel word je er niet veel wijzer van en het is veeleisend en tijdrovend. Niet voor niks staat er bij de (beperkte) openingstijden van de meeste Mairies op het platteland ook het mobiele nummer van de burgemeester. Volgens onze buurvrouw is het heel normaal om gewoon het huis van de burgemeester binnen te lopen met een vraag of een verzoek. Ik begrijp maar al te goed dat onze burgermoeder een vakantiehuis in de Dordogne heeft waar ze zich af en toe terug kan trekken. Haar tijd zit er op en ze mag nu gaan genieten van haar welverdiende rust. 

De enorme betrokkenheid van onze dorpsgenoten bij de lokale politiek is bijzonder om mee te maken. Laatst werd ik gevraagd een huis in de verkoop te nemen in ons dorp, van een Fransman die inmiddels elders woont, in een ander departement op enkele uren rijden. We konden een afspraak maken tijdens het verkiezingsweekend, omdat hij dan speciaal terug kwam om te stemmen. Fransen op het platteland voelen zich enorm verbonden met de grond waarop ze leven. Voorbeelden te over, positief en negatief. Talloze charmante en pierre huizen staan in deze regio volledig weg te kwijnen, smekend om een nieuwe eigenaar die het op wil knappen. De Franse eigenaren laten het nog liever wegrotten dan dat ze het van de hand doen. In ons gehucht staat een allercharmantst huisje dat volledig overwoekerd wordt maar vrij eenvoudig op te knappen is. Veel dorpsgenoten azen er op, maar de eigenaar die in de regio Parijs woont en die we hier nog nooit gezien hebben, vertikt het om het pand te verkopen. Een ander voorbeeld: De boer die aanvankelijk gebruik maakte van onze weilanden, kon extra land kopen van de vorige eigenaar van ons huis. Dit leidde tot een felle discussie op ons domein, de twee heren gebogen over enorme cadastrale tekeningen, over de exacte grenzen van de verschillende percelen. Het ging om een enkele vierkante meter hier en daar, een peuleschil gezien de vele hectaren die hier beschikbaar zijn en relatief weinig waarde hebben.

Zelf voelen we die betrokkenheid minder, maar we hebben ook geen geschiedenis hier. Die ligt in Nederland, en wij volgden vanaf de letterlijke zijlijn de verslaglegging van de Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen. Koude rillingen liepen over mijn rug, nadat ik Wilders hoorde vragen of zijn aanhangers meer of minder Marokkanen wilden. Ook zo ontzettend niet van deze tijd, waarin steeds meer mensen wonen en werken op verschillende plekken op de wereld. Waar ze, uitgerust met alle moderne communicatiemiddelen, een à la carte leven samenstellen, soms een tijdje in Nederland, dan weer in het buitenland van voorkeur, naar gelang de wensen en behoeften op dat moment. Maar misschien hebben wij makkelijk praten in ons gemoedelijke Lioux les Monges, waar we de deur van ons huis nog nooit op slot hebben gedaan en Rob laatst bekende zelfs de autosleutel in het contact te laten als hij even ergens moet zijn. Ik heb hier nog nooit ook maar één k..marokkaantje gesignaleerd, en criminele activiteiten zijn ver weg. De Franse dorpsgenoten laten hun waardering blijken door gebruik te maken van onze diensten en onze kinderen zijn meer dan welkom zijn op school.

"Jullie mogen je ook verkiesbaar stellen voor de gemeenteraad", oppert buurvrouw, en optimistisch kijkt ze ons aan. Eerst maar eens zorgen dat we voor de volgende keer ingeschreven staan, en zorgen dat we alle kandidaten op de lijst persoonlijk kennen, dan zijn we alweer een heel stuk verder geïntegreerd. Of we ooit dusdanig betrokken raken dat we zitting nemen in de Conseil Municipal waag ik te betwijfelen. Aan de andere kant: Het leven kan raar lopen!

   

Fijn klusje, het met puin volgooien van de oude septic tank.

 

Dakreparatie. Superhandig, zo'n hoogwerker.

 

 

Coucou!

 

 

Groot onderhoud.

 

Bandenservice aan huis.

 

Dagje bij vrienden met de eerste barbecue buiten (half maart!) en een wandelingetje bij het Lac de Vassivière.

 

 

 

Carnaval

 

Carnavalsoptocht in Merinchal met Manu als Spiderman.

Carnaval is mij met de paplepel ingegoten. Het feestgedruis begon meestal op vrijdagavond al bij de lokale sportverenigingen, waarna het tot dinsdagnacht bal was. In de kinderjaren was het gemeentehuis in het dorp locatie van hossen en hoempapa; later vertrokken we verkleed en geschminkt als hippie of punker op de fiets naar omliggende dorpen als Rommelgat en Buurtgat en nog later naar big city Eindhoven (Lampegat). Op woensdagochtend moesten we naar de kerk voor het Askruisje, het begin van de katholieke Vastentijd. De rest van de carnavalsvakantie werd meestal in bed doorgebracht, met flinke keelpijn en zonder stem. Dit laatste werd destijds op zeventienjarige leeftijd ontzettend stoer bevonden. Hoe rauwer de stem uit het carnavalsgedruis kwam, des te groter je populariteit, zo gold in de jaren tachtig in Zuidoost-Brabant.
Nadat ik rond mijn 25ste uit Brabant vertrok, was het gedaan met carnaval. Ik ben er nog wel eens een avondje voor teruggegaan, maar dit werkte niet. Carnaval is vier dagen je onderdompelen, en het duurt even voordat je er lekker in zit. Een avondje is niet voldoende. En de hele gemeenschap moet meedoen, de plaatselijke middenstand, jong en oud, boeren en kakkers, iedereen. In Vleuten, waar we de laatste jaren voordat we naar Frankrijk vertrokken woonden, was er wel een armzalig optochtje, maar er liepen daarnaast net iets te veel mensen niet verkleed een beetje bevreemd toe te kijken. Ook in Frankrijk leeft carnaval niet zo, ook niet in de Creuse, heb ik recentelijk ontdekt. Viggo is op school al weken druk bezig met het maken van wolfskoppen van papier-maché voor het défilé op 25 maart. Alle kinderen zullen als une meute de loups door de straten van Auzances paraderen. De ouders werden verzocht zich als vrijwilliger aan te melden om te helpen bij de optocht. Ik rook mijn kans, ben tot nu toe niet echt actief op Viggo's school, maar meende hier met mijn kennis en ervaring van het carnavalsfeest van meerwaarde te kunnen zijn. Manu's school in Merinchal organiseerde reeds vorige week voor de schoolvakantie een optocht. Onze verkleedkleren beperken zich tot een piratenpak en een Spiderman pak. Manu koos voor het laatste. Om half 3, na de warme maaltijd in de schoolkantine en la sieste voor de kleintjes, zou het spektakel beginnen, een rondgang door het dorp en een feestelijke afsluiting in het Chateau. De ouders mochten komen kijken. Helaas, toen de kinderen zich goed en wel hadden opgesteld, trokken donkere wolken zich samen boven het gemoedelijke dorp en begon het te spetteren. Snel werd het programma aangepast en werden de kids in rap tempo naar het kasteel, waar ook de burgemeester zetelt en het salle de fête haar onderkomen heeft, gedirigeerd. Hier stonden reeds lange tafels opgesteld vol met door de moeders gebakken taarten en andere lekkernijen, en werden de leerlingen, eerst de kleintjes van de maternelle en daarna de grotere van de primaire, keurig opgesteld om liedjes te zingen. Lieve, verantwoorde kinderliedjes. Geen kabouterpolonaise, een Franse Arie Ribbens, of vooruit, Kabouter Plop, een beetje gek, een beetje los, een beetje carnaval....nee de kinderen draaiden de liedjes af en de ouders keken bijna bewegingloos toe. Er was welgeteld een juf, duidelijk de dolste van het stel, die voorzichtig met haar heupen bewoog en intussen uitdagend naar de andere leerkrachten en de ouders glimlachte, maar van enige bijval was geen sprake. Na de liedjes mochten de kinderen zich tegoed doen aan de lekkernijen. Dit heeft iets weg van een avondje onbeperkt spareribs eten voor 12,50 euro, zo staan de Fransoosjes hele brokken taart weg te werken, met z'n allen staand aan de lange tafels, niemand die hen een halt toeroept. Inmiddels was het opgehouden met regenen en werd alsnog de optocht door het dorp gelopen. De middag moest tenslotte tot half 5 uitgezeten worden, dan zouden de ouders die er niet al waren hun kroost ophalen. Er was geen muziek en er waren geen toeschouwers. Alleen de dorpsslager kwam zijn winkel uit en deed een dansje. Het had meer weg van een stiltetocht, alleen de kaarsjes ontbraken nog. Geroutineerd werd het programma afgewerkt, maar van enig plezier of gekkigheid was tot mijn grote verbazing geen sprake. Aan een moeder vroeg ik of er ook nog carnaval voor de volwassenen werd georganiseerd. Of ik de uitnodiging voor het bal masqué niet had ontvangen, vroeg ze verbaasd. 'Nee', loog ik. Ik had deze uitnodiging niet geassocieerd met carnaval en het papiertje lag al lang en breed in de prullenbak. Integratie kent grenzen.
Overigens houden we het op de kop af alweer twee jaar vol in ons nieuwe moederdepartement. Het gaat erg goed, Rob heeft veel werk bij klanten, Nederlandse, Engelse en inmiddels ook Franse, en ik ben vooral actief in de makelaardij wat ik erg leuk vind. Reden voor een goed glas (bier!). En een polonaise door de keuken. Maar zeker niet te dol, niet te luidruchtig en te vrolijk, maar ingetogen op z'n Frans. Alaaf!

De kleuters verzamelen zich voor carnavalsdéfilé bij de school in Merinchal. Kijk hier het filmpje.

'Carnavalsfeest' in het Chateau de la Mothe, tegenover de school in Merinchal.

 

Aanvallen!

Taartjes maken voor het kinderfeestje van Viggo die 6 jaar werd.

Met digitale instructies.
 

 

Très spécial!

We vierden het feestje samen bij Jean-Luc en Sophie, de ouders van klasgenootje Noémie, die twee dagen eerder jarig is. Voorafgaand eten we gezellig samen.

De hele klas was uitgenodigd, en alle dertien kinderen waren present, en zelfs nog een extra, de oudere broer van klasgenootje Luis werd voor het gemak ook maar meteen gebracht door de ouders.

Jarige jobjes Viggo en Noémie in het midden.

Eerste ponyles van Viggo, bij de manege in Felletin.

Niks zo fijn als Olympische Spelen kijken, en je werk rond de belangrijke (schaats)wedstrijden plannen.

Genieten van de Nederlandse successen.

Zelfs het BlaBlaBla (commentaar) hebben we gevolgd.

Gezellig dagje op bezoek bij oom en tante met een vakantiehuis in het zuiden van de Corrèze, in de prachtige regio rond Beaulieu-sur-Dordogne, ruim twee uur rijden ten zuiden van ons. Het was prachtig weer en we konden heerlijk buiten eten.

 

Klussen! Tussenmuur in schuur verwijderd.

Onze toekomstige (uitbreiding van) de woonkamer.

En als we dan toch aan het breken zijn, dan ook maar meteen het antieke buitentoilet.

Door de vele regen is het overal erg drassig geworden; het puin gebruiken we om het natte stuk naast de vrijstaande schuur te verharden, zodat we hier in de toekomst grind kunnen storten.

Afwerking van de twee zolderruimtes; het aanbrengen van plinten.

 

 

Bonne année, bonne santé!

Wandelen in de Puy de Dome in december onder een strakblauwe lucht.

Rond de kerst genoten we van twee weken Nederland, vol bezoek, vertier, geleuter en gezelligheid. Winkelen in Eindhoven en Utrecht, op de fiets naar het Kruidvat en de Action, de winkelketen waar Theo Maassen over sprak tijdens zijn Oudejaarsconference ('Wat verkopen ze daar nou eigenlijk?'). Hij zei: 'We worden oneindig gestimuleerd om te consumeren, we leven in een wereld van overtollige spullen, die we wegstoppen in opslagruimtes langs de snelweg'.
Alles goed en wel, beste Theo, ik heb genoten van je voorstelling (keigoed!) maar ik heb ook ontzettend prettig geconsumeerd in Nederland. En de Action, waar ik nog nooit was geweest, wordt een vast adresje als ik in Nederland ben, als is het maar om voor de rest van het jaar leuke en creatieve verjaardagscadeautjes op voorraad te hebben. Weer eens wat anders dan de eenheidsworst uit de Intermarché. Maar goed, dit uitbundige geconsumeer doe ik sinds mijn Franse bestaan alleen als ik in Nederland ben, en dat is hooguit twee keer per jaar. In de Creuse valt er weinig te spenderen. Alleen in de supermarkt en benzinestation haal ik mijn pinpas regelmatig tevoorschijn, hoewel we laatst wel de recent geopende Hema in Clermont-Ferrand bezochtten, waardoor we ondergoed, sokken, pyama's en beddengoed alvast van ons Hollandse shoplijstje konden afstrepen.
Het was heerlijk in Nederland. Ik waardeerde de kneuterigheid, de overzichtelijkheid, het aanbod aan werkelijk alles, het praktische, het efficiënte, het comfort, een huis dat overal verwarmd is, zelfs het toilet. Met Viggo op de fiets naar de winkels, wat een ongekende vreugde. Onze oudste, die in Frankrijk vanwege de steile klimmetjes alleen op het landweggetje fietst aan ons huis, fietste met gemak een flink aantal kilometers mee. Tot mijn grote opluchting, want ja, fietsen behoort tot de Nederlandse basisopvoeding. Check! De terugweg naar Frankrijk viel me zwaar. Of kwam het door de 2,5 ton zware hoogwerker die Rob in Nederland op de kop had getikt en nu achter onze auto bungelde? Thuis werden we koud ontvangen door ons maison de campagne, met een binnentemperatuur van zo'n 7 graden. Aangezien de buren ook nog weg waren, hadden ze onze houtkachel niet aangestoken, een goed gebruik dat we hier - mits we er zijn - voor elkaar doen. Viggo en Manu kropen onder een dik dekbed op de bank voor de televisie, terwijl wij de kachel aanstaken en de auto uitlaadden. We waren weer thuis, op onze prachtige plek, een plek die in Nederland onvindbaar is, maar ook een plek waar het leven niet altijd makkelijk is, waar we keihard moeten werken om ons bestaan verder op te bouwen, waar niks vanzelf komt. Waar we eerst de koude buitenlucht in moeten voor hout om de keuken te verwarmen.
Koud was het in huis, en het duurde dagen voordat het comfortabeler werd en  de fleece truien uit konden. Gelukkig hielp het weer een handje mee om de charmes van ons Franse leven wederom te zien en te ervaren. Dagenlang wentelden we ons onder een stralend strakblauwe hemel, en reed ik met mijn klanten langs mooie, authentieke panden en zag hen genieten van de geweldige vergezichten die de Creuse biedt, veelal op de besneeuwde toppen van de Puy de Dome. Toch een stuk prettiger dan acht verplichte uren op kantoor, mijn oude leven in Nederland. Op televisie keken we naar 'Naar het einde van de wereld', waarin Floortje Dessing de Faeröer-eilanden in het uiterste noorden van de Atlantische Oceaan bezocht. Hier wonen welgeteld twee gezinnen, die een schapenboerderij runnen, en alleen middels een helicopter van het eiland af kunnen. Iedere week logeert er een docent bij de families om de kinderen les te geven. Vioolles krijgen ze via Skype. Hoewel wij veel minder geïsoleerd wonen, vonden we toch enige herkenning. Zo is het hier bijvoorbeeld bijna ondoenlijk om zwemles voor Viggo - komende week 6 jaar - te organiseren; een ander verplicht onderdeel van de Hollandse opvoeding. Het zwembad (een half uur met de auto) waar we wel eens naartoe gaan, sluit per 1 maart de deuren voor een renovatie. 'Waar moeten de scholen dan naartoe voor zwemles?', vroeg ik de eigenaar gezien het feit dat er ook schoolzwemmen wordt gehouden. De beste man moest tot mijn grote verbazing het antwoord schuldig blijven. Voor dit zwembad bestaat er, net als het andere zwembad in de omgeving, een lange wachtlijst voor zwemles. En dan is het niveau ook nog beneden alle peil, als ik de oudere Nederlandse kinderen hier moet geloven. Gelukkig bestaan er Nederlandse zomerzwemprogramma's in Frankrijk - een combinatie van vakantie en zwemles -  waar we Viggo waarschijnlijk voor gaan aanmelden. De creativiteit van de gezinnen op de Faeröer-eilanden vond ik inspirerend, alsmede de eenvoud van het bestaan en het geluk dat ze daarin vinden.
Bonne année, bonne santé, wensen de mensen elkaar hier toe in het nieuwe jaar. Gezondheid in één adem vermelden, prachtig vind ik dat. Het zegt voor mijn gevoel iets over het leven hier. Simpel en puur, zonder poespas, en met aandacht voor de dingen die echt belangrijk zijn. Prima vol te houden, zo lang ik af en toe maar naar de Action kan.

 



Het lijkt wel lente, denken de dieren in de wei.

 

Het zachte winterweer in schril contrast met de kerstversieringen, hier bij de kerk in ons eigen dorp Lioux les Monges.

 

Dagje Clermont-Ferrand, in de Grande Roue.

Met uitzicht op de Puy de Dome.

 

Mama en Manu kijken toe.

Een heuse clown (spreek uit 'kloen') luistert het kinderkerstfeestje op in het dorp. Mooi dat dit wordt gedaan voor de pakweg tien (kleine) kinderen die het dorp telt.  

 

 

Manu knuffelt uitgebreid met Micky Mouse, hij is er niet meer weg te slaan, tot grote hilariteit van het aanwezige publiek. 'Le petit Hollandais coquin!'

 

Finallement...het belangrijkste aspect van de avond, les cadeaux! Uitgedeeld door de dochter van de kerstman, omdat deze laatste geen tijd had.

 

 

 

Midden december viel 's nachts de electriciteit uit; gelukkig duurde het maar een halve dag. Ontbijtje bij kaarslicht voor Viggo, die al om half 8 's ochtends op de schoolbus stapt.

 

Kerst met de familie in Nederland.

Nichtjes en neefjes united.



Manu viel van de trap bij opa en oma en belandde met mama een nachtje (Kerstnacht) ter observatie in het Maxima Ziekenhuis in Veldhoven. De volgende dag was gelukkig alles weer goed, dus snel aan de borrel.



Bij oma Mien op bezoek.

Een galette des roi. Een koningentaart is een amandeltaart die gebakken wordt naar aanleiding van het driekoningenfeest op 6 januari. In de taart wordt een voorwerp verstopt en het kind dat dit terugvindt in zijn stuk taart is die dag een koning en mag een kroon dragen. Op de Franse scholen wordt dit feest nog altijd gevierd (en thuis deden we het nog dunnetjes over).



There's a new kid in town! Leuk nieuw (Nederlands) speelkameraadje voor Viggo.

Uitnodiging voor verjaardagsfeestje Viggo in de maak.

 

Knutselochtend.

Op een grote paddenstoel....

Les invitations sont prêts!

Slapen in het kasteel.

Toen kwamen de buren thuis van vakantie, en kregen de jongens weer cadeautjes (van Père Noël die deze had achtergelaten).

Hoogwerker, waarmee we tot zeventien meter hoogte kunnen werken. Reparaties aan het dak, snoeien van de bomen, of mooie 'luchtfoto's' maken van ons domein.

Tussen alle bedrijven door hebben we op zolder ook vooruitgang geboekt. De muren zijn geschuurd en gesausd, de balken gebeitst, de schouw bekleed met leisteen, een deur gemaakt naar de kleine zolder en de eikenhouten vloer gelegd.

 

De tijd schrijdt medogenloos voort. Er zijn al twee kindertandjes gevallen...